The Geek Limbo: Comic book review: Old man Logan

   Το Wolverine: Old man Logan είναι μία ιστορία 8 τευχών γραμμένη από τον Mark Millar που όμως τα γεγονότα του δεν ισχύουν στο παρόν του Marvel Universe αλλά είναι περισσότερο μία διαφορετική προοπτική για το μέλλον των γνωστών υπερηρώων,

   Στο κόσμο του Old man Logan οι κακοί έχουν νικήσει. Έτσι απλά. Μετά από μία απόφαση να οργανωθούν όλοι κάτω από τον ίδιο σκοπό κατάφεραν να εξαπολύσουν μία αιφνίδια επίθεση σκοτώνοντας τους περισσότερους υπερήρωες. Ο Wolverine έχοντας επιζήσεις αποφασίζει να ζήσει ειρηνικά όση ζωή του μένει και ξεκινάει μια οικογένεια και δουλεύει ως αγρότης στο Sacramento. Η χώρα ολόκληρη έχει διαιρεθεί σε διαφορετικές περιοχές που ανήκουν στον Dr Doom, Kingpin, Red Skull (o οποίος αυτοανακηρύχτηκε πρόεδρος της Αμερικής) και στην οικογένεια του Hulk. O Logan χρειάζεται επειγόντως λεφτά για να πληρώσει τους ιδιοκτήτες της γης του, τους rednecks εγγονούς του Hulk, που απειλούν αυτόν και την οικογένεια του, γι’ αυτό και αναλαμβάνει μια δουλειά που του προτείνει ο τυφλωμένος Hawkeye, ως οδηγός για να τον βοηθήσει να παραδώσει ένα μυστικό παράνομο πακέτο στην άλλη άκρη της χώρας.

   Το Old man Logan με συγκλόνισε. Αποτελεί αδιαμφισβήτητα μία από τις πιο δυνατές ιστορίες που κυκλοφόρησε ποτέ η Marvel. Ο Mark Millar καταφέρνει να εγκλωβίσει το πνεύμα ενός πονεμένου και μετανιωμένου για τα λάθη του παρελθόντος Wolverine που προσπαθεί να εξιλεωθεί ζώντας μία όσο γίνεται φυσιολογική ζωή χωρίς βέβαια να δημιουργεί μια βαρετή ιστορία, κάθε άλλο. Ποτέ δεν έχουμε δει τον Wolverine τόσο εκτεθειμένο και ανθρώπινο πολεμώντας ενάντια πιθανοτήτων και καταστάσεων από τις ελπίδες είναι δεδομένο πως έχει ήδη χάσει στο παρελθόν. Κάθε τεύχος είναι γεμάτο εκπλήξεις και αποτυπώνει ένα ξεπεσμένο μέλλον που η μόνη του ελπίδα είναι να σκάσει μύτη ο Galactus και να τον καταπιεί για μεσημεριανό.

   Η ιστορία μπορεί να συγκριθεί πολύ άνετα με το αντίστοιχο έπος του Batman, The Dark Knight Returns γραμμένο από το Frank Miller καθώς και στα 2 comic παρακολουθούμε 2 γερασμένους υπερήρωες που προσπαθούν να προσαρμοστούν σε έναν αφιλόξενο πια για αυτούς κόσμο όπου η επιστροφή τους κάθε άλλο παρά ευπρόσδεκτη είναι και τα σημάδια του χρόνου φαίνονται επάνω τους τόσο εμφανισιακά όσο και πνευματικά. Η ιστορία του Old Man Logan κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2008 στα τεύχη Wolverine 66-72 και έληξε το Σεπτέμβριο του 2009.

Βαγγέλης Σωφρονάς

Η κουτσομπόλα μέσα μου: Ηχητικό ντοκουμέντο

  Ένα ηχητικό ντοκουμέντο παρουσιάστηκε στη δίκη του γιατρού του Μάικλ Τζάκσον, Κόνραντ Μάρεϊ. Σε αυτό ο διάσημος τραγουδιστής «θρηνεί» για την δυστυχισμένη παιδική του ηλικία. Στο ηχητικό ντοκουμέντο ο Μάικλ Τζάκσον, υπό την επήρεια φαρμάκων, μιλούσε έξι βδομάδες πριν από τον θάνατό του, για τις συναυλίες που ετοίμαζε. Ο Μάικλ Τζάκσον είπε στον Κ.Μάρεϊ ότι σχεδίαζε να φτιάξει ένα νοσοκομείο για παιδιά -το μεγαλύτερο στον κόσμο- μετά τις συναυλίες. «Αυτό θα το θυμούνται περισσότερο από τις εμφανίσεις μου» είπε ο τραγουδιστής στον γιατρό του στις 10 Μαΐου του 2009. «Αγαπώ τα παιδιά. Τα αγαπώ γιατί δεν είχα παιδική ηλικία» πρόσθεσε ο Μάικλ Τζάκσον. «Νιώθω τον πόνο τους. Νιώθω αυτό που τα πληγώνει. Μπορώ να το αντιμετωπίσω» είπε. Προς το τέλος της ηχογράφησης, ακούγεται η φωνή του Κόνραντ Μάρεϊ να λέει στον Μάικλ Τζάκσον: «Είσαι καλά; Ακολουθούν μερικά δευτερόλεπτα σιωπής και μετά ο Μ.Τζάκσον απαντάει: «Κοιμάμαι».

  Το ηχητικό ντοκουμέντο βρέθηκε στο κινητό τηλέφωνο του γιατρού του τραγουδιστή και παρουσιάστηκε στη δίκη με στόχο να δείξει ότι ο γιατρός γνώριζε για πολλές εβδομάδες την επήρεια που είχαν τα φάρμακα που έδινε στον ποπ σταρ. Οι εισαγγελείς κατηγορούν τον Κ.Μάρεϊ ότι έδρασε «απρόσεκτα» και έδωσε στον Μάικλ Τζάκσον μια θανατηφόρα δόση ηρεμιστικού. Η υπεράσπιση υποστηρίζει ότι ο ίδιος ο Τζάκσον έλαβε μεγάλη δόση του φαρμάκου. Αναμένουμε όλοι τα αποτελέσματα της δίκης.

Πηνελόπη 

Η κουτσομπόλα μέσα μου: Λογικό μου ακούγεται...

  Φαίνεται πάντως πως τα βάσανα δεν έχουν τέλος για την 48χρονη Demi, μιας και νέα δημοσιεύματα σήμερα θέλουν τον σύζυγο της τη μοιραία βραδιά της 23ης Σεπτεμβρίου, να την απάτησε με δυο γυναίκες ταυτόχρονα, μια εκ των οποίων και η 23χρονη Sara Leal. Σύμφωνα με υπάλληλο του ξενοδοχείου στο San Diego όπου διέμεινε ο Κutcher με τα κορίτσια του σε πολυτελή σουίτα, στο τζακούζι δεν ήταν μόνος του αλλά παρέα με μια φίλη της Leal. Οι τρεις τους, έζησαν μερικές «καυτές» στιγμές μέσα στο τζακούζι –το οποίο να σημειώσουμε βρίσκεται εξωτερικά στη βεράντα της σουίτας- αφού όπως αναφέρουν οι αυτόπτες μάρτυρες, το τρίο ήταν ολόγυμνο και επιδιδόταν σε όργια!

  Όσο για την Demi Moore; Η τωρινή της εικόνα σοκάρει. Η 48χρονη ηθοποιός έχει συρρικνωθεί στην κυριολεξία έπειτα από την απιστία του συζύγου της Ashton Kutcher. Bρίσκεται στα πρόθυρα της ανορεξίας αφού ζυγίζει μόλις 44 κιλά με ύψος 1,65! Ήταν που ήταν πολύ αδύνατη, μετά την χαζομάρα του 33χρονου Ashton, έχει πάρει για τα καλά την κατιούσα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που όλοι έμειναν με το στόμα ανοιχτό όταν την είδαν στην πρόσφατη πρεμιέρα της για την ταινία «Five». Υπερβολικά αδύνατη, έμοιαζε ακόμα πιο σκελετωμένη μέσα στο μαύρο στενό της φόρεμα. Η ίδια τότε ισχυρίστηκε πως κάνει μια εξαντλητική δίαιτα detox παρέα με τον σύζυγο της. Λίγες μέρες αργότερα όμως, όλοι έμαθαν τον πραγματικό λόγο της σκελετωμένης της εμφάνισης, που δεν είναι άλλος από την απιστία του συζύγου της, παραμονή της επετείου γάμου τους.

  Τα σχόλια όσων την είδαν από κοντά, τα λένε όλα! «Έδειχνε τρομαχτικά αδύνατη. Τα κόκαλα της εξείχαν που μπορούσες να τα δεις να διαγράφονται από το φόρεμα της. Η Jennifer Aniston δίπλα της, έδειχνε χοντρή». Μ΄ αυτά που ακούει και η Demi είναι να μην χάσει κιλά;

Πηνελόπη

Κουβέντες του στροφαλοθαλάμου: Hot Rods, where it all started from

“Ambition is a dream with a V8 engine”

Elvis Presley

  Everything happens for a reason… Κάποτε στις μεσοπολεμικές ΗΠΑ, η γερουσία κατέστησε παράνομη κάθε δραστηριότητα που έχει να κάνει με το αλκοόλ είτε αυτή ήταν κατανάλωση είτε παραγωγή και διακίνηση. Μάλιστα έβαλε όσα μέσα διέθετε για να κάνει απολύτως κατανοητό το σκεπτικό της στον κόσμο εξοπλίζοντας με έξτρα αρμοδιότητες όλα τα μέσα ελέγχου και καταστολής, από την ακτοφυλακή και συνοριοφύλαξη μέχρι και τις εφορίες, ώστε εάν για οποιονδήποτε λόγο σε πιάναν να διαπράττεις τέτοιο αδίκημα, σε συνεργασία με την αστυνομία, να σε έφερναν προ των ευθυνών σου (ακόμη και ο Al Capone δικάστηκε και φυλακίστηκε με αφορμή αυτό). Για να γλυτώσουν οι επίδοξοι λαθρέμποροι το κυνηγητό, όταν αυτό λάμβανε χώρα επί εδάφους, έπρεπε να είναι πιο γρήγοροι από τα ήδη γρήγορα περιπολικά και καταδιωκτικά των αρμοδίων αρχών. Με βάση τη φιλοσοφία του “less is more” επιδίδονταν σε άγριο γδύσιμο του αυτοκινήτου, αφαιρώντας από προφυλακτήρες και φτερά μέχρι και κόβοντας ή και αφαιρώντας τελείως τις οροφές για να μειωθεί η μετωπική επιφάνεια του αυτοκινήτου. Όλα τα λεφτά βέβαια ήταν οι βελτιώσεις κάτω από το καπό, όταν αυτό υπήρχε βέβαια, όπου εκμεταλλευόμενοι το φοβερό potential του να είσαι ούτος ή άλλως παράνομος, ασελγούσαν στους κινητήρες για να ξεζουμίσουν μέχρι και τον τελευταίο ίππο από το εκάστου 8κυλινδρο θηρίο που αναλάμβανε χρέη powerplant (με 5 και βαλε λίτρα χωρητικότητα άνετα ηλεκτροδοτείς μια μικρή πόλη κι άσε τους ευρωπαίους να μιλάνε turbocompessor και πράσινα άλογα, με όλη τη trendια της λέξης). Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία των προκατόχων των American muscles, τα επονομαζόμενα street rods.

  Η απαρχή του customization… Μια έκφραση που ταιριάζει απόλυτα στην περίσταση είναι το μαρκετίστικο “form follows function”, κάτι το όποιο έχουν χρησιμοποιήσει κατά κόρον οι Γερμανοί (οι όποιοι μεταξύ άλλων ψεύδονται ασυστόλως όσον αφορά …και τα δυο σκέλη), και που μεταξύ μας είναι σχεδόν συνυφασμένο με την ύπαρξή μας. Γυρνώντας από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι Αμερικανοί στρατιώτες, είχαν στα χέρια τους όχι μόνο το κατάλληλο κίνητρο (ανθίζουσα αγορά αυτοκίνητου) αλλά και πλέον τις κατάλληλες γνώσεις για να επέμβουν σοβαρά στα οχήματα της εποχής. Έχοντας πάψει οι streetroders το κυνηγητό με τους πολισμάνους, έπρεπε κάπου να βρουν διέξοδο για την αναπλήρωση της διαφυγούσας αδρεναλίνης. Έτσι δειλά-δειλά και στη ζούλα επιδίδονταν σε φιλικά «ανοίγματα» για να δουν ποιος έκανε την μεγαλύτερη πατέντα, ενώ οι πρώην κοίτες λιμνών, ιδιαίτερα των υφάλμυρων στο νοτιοδυτικό κομμάτι των ΗΠΑ, έγιναν άψογα proving grounds για τους επίδοξους κοντρίστ της εποχής αφού παρείχαν πέραν από έκταση, επαρκή πρόσφυση, λόγω του σκληρού εδάφους τους, αλλά και μέχρις ενός σημείου, επίπεδο έδαφος γιατί με τις αναρτήσεις και τα ελαστικά εποχής δεν ήταν να δοκιμάζεις συχνά την τύχη σου… Οι μηχανικοί που ήρθαν από τον πόλεμο, λοιπόν, αξιοποιώντας την τεχνογνωσία που απέκτησαν επιδιορθώνοντας το πληγωμένο ηθικό των Sherman (γιατί όταν ο Porsche σχεδιάζει κάτι είναι καταδικασμένο να επιτύχει, ναι για τα Panzer μιλάω…), επιτέλους είχαν το χρόνο και την ψυχολογική ηρεμία να ασχοληθούν σοβαρά με ένα όχημα και το αποτέλεσμα αυτού ήταν μερικοί από τους πιο καλοδουλεμένους κινητήρες, οπτικά και μηχανολογικά, οι οποίοι εν πολλοίς ήταν ο λόγος που υπάρχει σήμερα μια ξεχωριστή ράτσα κινητήρων, οι αμερικάνικοι V8. Πέραν όμως από το function, είπαμε ότι έπρεπε να υπάρχει και το πολυπόθητο form, διότι όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο Mr Editor, είσαι ό,τι δηλώνεις και αν περιμένεις να εμβαθύνει κάποιος στα χαρακτηριστικά σου σε ένα άθλημα με διάρκεια αγώνα μετρούμενο σε δευτερόλεπτα είσαι χαμένος από χέρι. Έτσι, νίκελ λεπτομέρειες, αλλαγμένα σήματα και διακριτικά, φαντεζί αερογραφίες (όχι με φύκια και καρχαρίες για να ταιριάζει με τα ψάρια του βυθού σαν τo «κασελάκι» του Mr Editor…), εντυπωσιακές βαφές, επενδυμένο εσωτερικό και άλλα ντράβαλα που δηλώνουν την έπαρση του ιδιοκτήτη έκαναν την εμφάνισή τους στα αυτοκίνητα για την απόκτηση της άτυπης, αλλά πολυπόθητης, έγκρισης τύπου για να συμμετάσχεις στους ερασιτεχνικούς αυτούς αγώνες.

  The specs… Σαν βάση για τα περισσότερα οχήματα αυτού του τύπου χρησιμοποιούταν είτε κάποιο coupe/roadster, είτε κάποιο φορτηγάκι (εγώ για να κουβαλάς πατάτες νόμιζα ότι τα παίρναν, άντε βάρια για κάνα grizzly…) σε κλειστή ή ανοιχτή έκδοση και αυτό γιατί, ιδιαιτέρως στις ανοιχτές εκδόσεις, το βάρος ήταν μειωμένο όπως επίσης και η μετωπική επιφάνεια αλλά κι επειδή τα πλαίσια τύπου σκάλας που χρησιμοποιούσαν τα συγκεκριμένα μοντέλα προσέφεραν άπειρες δυνατότητες μετατροπής στο αμάξωμα δίχως να επηρεάσεις στο ελάχιστο την ακαμψία και τη στατικότατα της κατασκευής (πράγμα που ούτως ή άλλως, για να το θέσω κομψά, επιδέχεται κριτικής αλλά είναι μεγάλη κουβέντα…). Όσον αφορά την ανάρτηση, καθότι η ανεξάρτητη ανάρτηση είναι φράση άγνωστη μέχρι και τις μέρες μας στους Αμερικανούς, αλλά και λαμβάνοντας υπόψιν ότι όλα αυτά τέλειωσαν λίγο πριν το ’70, όπου και εμφανιστήκαν τα πρώτα muscles (λέγε με Mustang…), μην περιμένετε πολλά. Ως επί το πλείστον στον εμπρός άξονα χρησιμοποιούταν εγκάρσια σούστα που έπαιζε παράλληλα και το ρόλο της αντιστρεπτικής ή σε πιο σύγχρονες κατασκευές γόνατα McPherson, ενώ πίσω ανάλογα με τη χρονολογία του αρχικού μοντέλου και το μεράκι του μηχανικού, οι επιλογές ποικίλαν από σουστόφυλλα με αμορτισέρ λαδιού μέχρι και άκαμπτους άξονες. Όσο για τα ελατήρια, όταν αυτά δεν στήριζαν τα μαλακά μόρια του οδηγού σε ρόλο γεμίσματος για το κάθισμα, είτε κοβόντουσαν είτε περνούσαν σκλήρυνση για να έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα οι επίδοξοι αγωνιζόμενοι (τώρα σε κατάσταση πλήρους έκτασης μη ρωτήσετε τι θα γινόταν, απλά ας μείνουμε στο γεγονός ότι το πιθανότερο να μην το δοκίμασε και κανένας). Τέλος, στο κομμάτι του κινητήρα οι επιλογές δεν ήταν και τόσο πολλές, αν ήθελες πραγματική δύναμη, αφού λίγοι ήταν οι ικανοί και αναγνωρίσιμοι 8-κύλινροι που μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις για χωρητικότητα αφού αυτός ήταν και ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος για να πάρεις ισχύ. Οι επικρατέστεροι κινητήρες ήταν αυτοί της GM και της Ford αφού τα μπλοκ τους επέτρεπαν την άκρατη αύξηση της χωρητικότητάς τους, ενώ με λίγο σκάλισμα σε κυλινδροκεφαλές και περιφερειακά ήταν ικανοί να παράγουν κάμποσα άλογα (μην ξεχνάτε ότι η λύση της υπερτροφοδότησης ήρθε αρκετά αργότερα).

  Do it Φαίδων… Το καλύτερο το κράτησα για το τέλος, ο συνδυασμός αγνής αμερικάνικης μηχανολογικής απλότητας (μην ακούσω γηπεδιακού χαρακτήρα αβρότητες ότι εκεί μείνανε τελικά…) και kitsch, επιδειξιομανούς εμφάνισης (που σε αντίθεση με το καλλιτεχνικό πατινάζ που οι Ιάπωνες ονομάζουν μηχανοκίνητο αθλητισμό, είχε και έχει την ομορφιά του) συνθέτουν την αρχή της αυτοκινητιστικής κουλτούρας που χαρακτηρίζει μέχρι και σήμερα τους αμερικανούς και το όνομα της αυτού μεγαλειότητος, Hot Rods. Η συγκεκριμένη κατηγορία, ανοίγει ένα μεγάλο κεφάλαιο το οποίο και θα αναλύσουμε, ελπίζω απερίσπαστα αυτή τη φορά, σε επόμενα άρθρα. Καλές βόλτες, καλή εβδομάδα και προσοχή που βάζετε τις ηλεκτρονικές σας υπογραφές και μοιράζεστε πληροφορίες, κάτι άκουσα ότι με τη συνδρομή των Google, Facebook και Twitter, μπορεί πλέον ένας e-αστυνομικός  να παρακολουθεί ταυτόχρονα 20 και 30 άτομα, με μηδενικό κόστος…

Featherweight

PEEPING TOM: ΣΤΟΥ ΓΑΠ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΟΣΟ ΘΕΛΕΙΣ ΒΡΟΝΤΑ

Άρθρο 120

1.    Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την Ε' Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Υπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Ιουνίου 1975.

2.    Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.

3.    Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.

4.    Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

(Πηγή: http://el.wikisource.org/wiki/Σύνταγμα_της_Ελλάδας)

   Ας ξεκινήσουμε έτσι λοιπόν, από τα βασικά. Αυτό που λέει εν ολίγοις το τελευταίο άρθρο του Συντάγματός μας, είναι ότι έχουμε υποχρέωση σαν Έλληνες πολίτες, εκτός από το να το τηρούμε, να το προστατεύουμε με κάθε δυνατό τρόπο απέναντι σε όσους προσπαθούν να το “παραβλέψουν”, ας πούμε επιεικώς.

           

  Φυσικά αναρωτιέστε “και ποιος ακριβώς πήγε να το καταλύσει?”. Σύμφωνα με παρατηρήσεις του Γεωργίου Κασιμάτη, συνταγματολόγου και καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, το αγαπημένο πλέον όλων μνημόνιο είναι αντισυνταγματικό και, καθ' ότι αναγνωρίζω την αδυναμία μου στα νομικά ζητήματα σας παραθέτω τα λεγόμενά του.

“… Να σας πω δε για την «τρόικα» είναι, ακριβώς επειδή οι συμβάσεις αυτές είναι αντίθετες και οι όροι όλοι αντίθετοι με την «Διεθνή Νομιμότητα» και με το Σύνταγμά μας, η εξουσία που ασκείται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, ως προς τις υποχρεώσεις των δανειακών συμβάσεων και του «μνημονίου», είναι:

«Εξουσία εκτός Συντάγματος».

Είναι δηλαδή «Πραξικοπηματική Εξουσία».

Είναι, όπως λέγαμε στα θρανία της Νομικής, de facto εξουσία!

Αυτό σημαίνει ότι και η τρόικα, αυτή τη στιγμή, δεν είναι νόμιμη, είναι παράνομη και η παρουσία της ακόμη!

Γι’ αυτό είμαστε «εκτός Δικαίου».”

(πηγή: http://olympia.gr/2010/12/30/ο-καθηγητής-κ-γεώργιος-ι-κασιμάτης-γι/)

   Συνδυάζοντας τις δύο αυτές παραμέτρους, ο δρ. Κασιμάτης μας παροτρύνει εμμέσως πλην σαφώς να αντιδράσουμε, να “εξεγερθούμε” και όποια άλλη λέξη θα επέλεγε κανείς ανάλογα με τις πολιτικές του πεποιθήσεις...! (σναπ!). And so did we! 300.000 άτομα στους “αγανακτισμένους, αλλεπάλληλες διαμαρτυρίες στη ΔΕΘ – συλλογικές ή συγκεντρωμένες, πληθός φοιτητικών αντιδράσεων και “συντεχνιακών” απεργιών. Το επακόλουθο όλων ήταν ένα με πολιτικά και κοινωνικά παρακλάδια. Καταστολή ή άγνοια... αλλά δυστυχώς δεν είναι το ίδιο νόμισμα?

   Από τη μία η διαταγμένη, απροκάλυπτη, απροκάλεστη και άγρια καταστολή όλων των λαϊκών, αν και αντιπαθώ τη λέξη, αντιδράσεων. Το 90% των διαμαρτυριών ήταν απόλυτα ειρηνικό είτε μιλούμε για απεργία είτε για κατάληψη είτε για πορεία. Ωστόσο, ακριβώς στο δευτερόλεπτο που η κάθε προσπάθεια πήγαινε να ακουστεί και να ζητήσει, τα όργανα του νόμου ήταν εκεί για να τον προστατεύσουν... από τους πολίτες του και από τα άτομα που αυτός ο νόμος αντιπροσωπεύει. Χιλιάδες οι διαμαρτυρίες για άγριες επιθέσεις των αστυνομικών, πάμπολλες επίσης και οι συγκρίσεις πολιτικά ασημάδευτων ανθρώπων με την εποχή της χούντας, η πλειονότητα των οποίων έφτασε μέχρι τα μέσα -έντυπα, ηλεκτροακουστικά ή ηλεκτρονικά- αλλά μέχρι το επόμενο θέμα είχε ξεχαστεί και συνεχίζει να “πλασάρεται” ως παράπονο. Συγχαρητήρια. Το “μπατσόκ” είναι εύστοχο.

   Από την άλλη, ο γλυκύτατος Γεώργιος Ανδρέας Παπανδρεόυ να δηλώνει με περισσή συγκίνηση στους Γερμανούς βιομήχανους και στην “πεθερά” του τη Μέρκελ στο Βερολίνο πως δεν υπολογίζει το πολιτικό -και συνεπώς κοινωνικό- κόστος. Συνάμα εδώ και τόσους μήνες, ο ΓΑΠ θα κάνει τα πάντα για να αποφύγει να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τον κοινωνικό ξεσηκωμό σε σημείο που πήγε για δηλώσεις στο λιμάνι της ΔΕΘ με... βαρκούλα ('Οθωνας?)... Και φυσικά καμία δήλωσή του για αυτό στα μέσα.               

            Και μέχρι πότε μπορείτε να αγνοείτε 10 εκατομύρια φωνές, κύριε Παπανδρέου? ...και, ναι, αυτό είναι απειλή.

Σοφία Πυργιώτη

Exit music for a film: THOR

Ναι, υπήρχε κάποιος λόγος που δεν αναγνωρίζατε το όνομα Σωτήρης στην ανάρτηση προ μίας ώρας, όπως επίσης υπάρχει και λόγος που τον αποκάλεσα ελπιδοφόρο. Ο λόγος είναι ότι ο Σωτήρηρης αποτελεί το νέο μέλος της οικογένειας του RouaMat και κάνει το αρθρογραφικό του ντεμπούτο στα γενέθλια μας! Συνεπώς Σωτήρη καλωσόρισες και είθε να μας φέρεις τύχη!

   Πουέντε Αντίγιο – Νέο Μεξικό. Η επιστήμονας Τζέιν Φόστερ (Natalie Portman) μαζί με την βοηθό της Ντάρσι Λούις (Kat Dennings) και τον καθηγητή της Έρικ Σέλβιγκ (Stellan Skasgard) κυνηγάει μια καταιγίδα όταν καταλάθος χτυπάει με το αμάξι της έναν άνδρα.

   Μερικούς γαλαξίες μακριά – Άσγκαρντ. Ο Βασιλιάς Όντιν (Anthony Hopkins!) διηγείται στους νεαρούς διάδοχους, Θορ (Chris Hemsworth)  και Λόκυ (Tom Hiddleston),  ιστορίες από τον μεγάλο πόλεμο με τους παγογίγαντες, πως κατάφεραν να σώσουν τους ανθρώπους και να οδηγήσουν τους παγογίγαντες πίσω στο Μπάιφροστ και να πάρουν το μεγαλύτερο θυσαυρό τους, το σεντούκι. Η μέρα που ο Θορ θα ανεβεί στον θρόνο έφτασε , αλλά η τελετή θα διακοπεί όταν 3 παγογίγαντες προσπάθησαν να κλέψουν το σεντούκι. Ο Θορ τότε θα αγνοήσει τις διαταγές του πατέρα του και θα πάει με τον αδερφό του και μερικούς φίλους στο Μπαιφροστ να αναζητήσει απαντήσεις (και καλά..ξύλο ήθελε να παίξει). Ο Όντιν εμφανίζεται όταν τα πράγματα δυσκολεύουν,τους γυρίζει όλους στο Άσγκαρντ, πέρνει τις δυνάμεις του Θορ και τον εξορίζει, θνητό πλεον, στη γη.. 

   Κάπως έτσι βρέθηκε στο Νέο Μεξικό, γνώρισε την Τζέιν και από τότε η γη είναι ασφαλέστερη.

Όσο ο Θορ ήταν στη γη, ο Λόκυ ανέλαβε την ηγεσία του Άσκαρντ καθώς ο Όντιν αρρώστησε (κάπως ξαφνικά). Όταν ο Λόκυ συμμάχησε με τους παγογίγαντες οι φίλοι του πήγαν να φέρουν τον Θορ πίσω. Και έτσι έγινε.. Με το Μιόλνιρ (το σφυρί του) στο χέρι επέστρεψε στο Άσγκαρντ για να αντιμετωπίσει τον αδερφό του. Η γέφυρα έσπασε.. η επικοινωνία με τη γη χάθηκε και χάθηκε και ο Λόκυ μαζί της.

  

  Σε γενικές γραμμές είναι μια ωραία ταινία δράσης που δεν σε αφήνει εύκολα αδιάφορο (ίσως θα μπορούσε να είναι λίγο μικρότερη σε διάρκεια), με πολύ ωραία εφέ, μαγικά σκηνικά από άλλους πλανήτες  και καλές ερμηνείες. Το soundtrack της ταινίας χρεώνεται ο Patrick Doyle, με μοναδική εξαίρεση το κομμάτι Walk των Foo Fighters.

BONUS

“Thor will return in avengers”. Υπομονή λοιπόν 1 χρόνο.. το 2012 ο φουσκωτός μας φίλος θα επιστρέψει με παρέα τον Captain America και τον Iron man στην ταινία “Avengers”. Δυστυχώς το Thor 2 θα αργήσει λίγο..

 

Σωτήρης Καρυδάς

Happy Birthday RouaMat!!!

Αχ, σαν σήμερα θυμάμαι την μέρα που αποφάσισα πως ήρθε ο καιρός να κάνω κάτι δικό μου, να φτιάξω ένα χώρο που πολλά άτομα από πολλές διαφορετικές ομάδες ενδιαφερόντων, θα καταφέρουν κάπως να ενωθούν και να δημιουργήσουν κάτι απλά υπέροχο! Και παρ' όλες τις αμφιβολίες πολλών, εν τέλει καταφέραμε να φτιάξουμε κάτι υπέροχο. Το RouaMat έχοντας πλέον σαν οικογένεια τον Κωνσταντίνο, τον πάντα ψαγμένο με την μουσική Άρη, τον ελπιδοφόρο Σωτήρη, την εκνευρισμένη αλλά πάντα κόσμια στην συμπεριφορά Σοφία, τον μυστηριώδη και δυσνόητο για πολλούς Featherweight, την χαρωπή και εύθυμη Πηνελόπη, τον καυστικό Βαγγέλη, τον τέρμα αφοσιωμένο στα e-sports Χαρίλαο, τον εκρηκτικό Γιάννη και τον κολλημένο με την μπάλα Γιώργο έκλεισε τον πρώτο του χρόνο και έκανε τα πρώτα του βήματα στον χώρο της άποψης και της ενημέρωσης. Όλα όμως αυτά δεν θα είχαν γίνει πραγματικότητα αν δεν υπήρχατε όλοι εσείς που μας διαβάζετε και μας υποστηρίζετε!

Ευχαριστώ λοιπόν από καρδιάς τους συντάκτες που πίστεψαν και πιστεύουν στην ιδέα του RouaMat και ευχαριστώ και όλους τους αναγνώστες που την υποστήριξαν!


Χρόνια Πολλά RouaMat να τα εκατοστήσουμε!!!

Κωνσταντίνος Μουράτης