Κουβέντες του στροφαλοθαλάμου: Hot Rods, where it all started from

“Ambition is a dream with a V8 engine”

Elvis Presley

  Everything happens for a reason… Κάποτε στις μεσοπολεμικές ΗΠΑ, η γερουσία κατέστησε παράνομη κάθε δραστηριότητα που έχει να κάνει με το αλκοόλ είτε αυτή ήταν κατανάλωση είτε παραγωγή και διακίνηση. Μάλιστα έβαλε όσα μέσα διέθετε για να κάνει απολύτως κατανοητό το σκεπτικό της στον κόσμο εξοπλίζοντας με έξτρα αρμοδιότητες όλα τα μέσα ελέγχου και καταστολής, από την ακτοφυλακή και συνοριοφύλαξη μέχρι και τις εφορίες, ώστε εάν για οποιονδήποτε λόγο σε πιάναν να διαπράττεις τέτοιο αδίκημα, σε συνεργασία με την αστυνομία, να σε έφερναν προ των ευθυνών σου (ακόμη και ο Al Capone δικάστηκε και φυλακίστηκε με αφορμή αυτό). Για να γλυτώσουν οι επίδοξοι λαθρέμποροι το κυνηγητό, όταν αυτό λάμβανε χώρα επί εδάφους, έπρεπε να είναι πιο γρήγοροι από τα ήδη γρήγορα περιπολικά και καταδιωκτικά των αρμοδίων αρχών. Με βάση τη φιλοσοφία του “less is more” επιδίδονταν σε άγριο γδύσιμο του αυτοκινήτου, αφαιρώντας από προφυλακτήρες και φτερά μέχρι και κόβοντας ή και αφαιρώντας τελείως τις οροφές για να μειωθεί η μετωπική επιφάνεια του αυτοκινήτου. Όλα τα λεφτά βέβαια ήταν οι βελτιώσεις κάτω από το καπό, όταν αυτό υπήρχε βέβαια, όπου εκμεταλλευόμενοι το φοβερό potential του να είσαι ούτος ή άλλως παράνομος, ασελγούσαν στους κινητήρες για να ξεζουμίσουν μέχρι και τον τελευταίο ίππο από το εκάστου 8κυλινδρο θηρίο που αναλάμβανε χρέη powerplant (με 5 και βαλε λίτρα χωρητικότητα άνετα ηλεκτροδοτείς μια μικρή πόλη κι άσε τους ευρωπαίους να μιλάνε turbocompessor και πράσινα άλογα, με όλη τη trendια της λέξης). Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία των προκατόχων των American muscles, τα επονομαζόμενα street rods.

  Η απαρχή του customization… Μια έκφραση που ταιριάζει απόλυτα στην περίσταση είναι το μαρκετίστικο “form follows function”, κάτι το όποιο έχουν χρησιμοποιήσει κατά κόρον οι Γερμανοί (οι όποιοι μεταξύ άλλων ψεύδονται ασυστόλως όσον αφορά …και τα δυο σκέλη), και που μεταξύ μας είναι σχεδόν συνυφασμένο με την ύπαρξή μας. Γυρνώντας από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι Αμερικανοί στρατιώτες, είχαν στα χέρια τους όχι μόνο το κατάλληλο κίνητρο (ανθίζουσα αγορά αυτοκίνητου) αλλά και πλέον τις κατάλληλες γνώσεις για να επέμβουν σοβαρά στα οχήματα της εποχής. Έχοντας πάψει οι streetroders το κυνηγητό με τους πολισμάνους, έπρεπε κάπου να βρουν διέξοδο για την αναπλήρωση της διαφυγούσας αδρεναλίνης. Έτσι δειλά-δειλά και στη ζούλα επιδίδονταν σε φιλικά «ανοίγματα» για να δουν ποιος έκανε την μεγαλύτερη πατέντα, ενώ οι πρώην κοίτες λιμνών, ιδιαίτερα των υφάλμυρων στο νοτιοδυτικό κομμάτι των ΗΠΑ, έγιναν άψογα proving grounds για τους επίδοξους κοντρίστ της εποχής αφού παρείχαν πέραν από έκταση, επαρκή πρόσφυση, λόγω του σκληρού εδάφους τους, αλλά και μέχρις ενός σημείου, επίπεδο έδαφος γιατί με τις αναρτήσεις και τα ελαστικά εποχής δεν ήταν να δοκιμάζεις συχνά την τύχη σου… Οι μηχανικοί που ήρθαν από τον πόλεμο, λοιπόν, αξιοποιώντας την τεχνογνωσία που απέκτησαν επιδιορθώνοντας το πληγωμένο ηθικό των Sherman (γιατί όταν ο Porsche σχεδιάζει κάτι είναι καταδικασμένο να επιτύχει, ναι για τα Panzer μιλάω…), επιτέλους είχαν το χρόνο και την ψυχολογική ηρεμία να ασχοληθούν σοβαρά με ένα όχημα και το αποτέλεσμα αυτού ήταν μερικοί από τους πιο καλοδουλεμένους κινητήρες, οπτικά και μηχανολογικά, οι οποίοι εν πολλοίς ήταν ο λόγος που υπάρχει σήμερα μια ξεχωριστή ράτσα κινητήρων, οι αμερικάνικοι V8. Πέραν όμως από το function, είπαμε ότι έπρεπε να υπάρχει και το πολυπόθητο form, διότι όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο Mr Editor, είσαι ό,τι δηλώνεις και αν περιμένεις να εμβαθύνει κάποιος στα χαρακτηριστικά σου σε ένα άθλημα με διάρκεια αγώνα μετρούμενο σε δευτερόλεπτα είσαι χαμένος από χέρι. Έτσι, νίκελ λεπτομέρειες, αλλαγμένα σήματα και διακριτικά, φαντεζί αερογραφίες (όχι με φύκια και καρχαρίες για να ταιριάζει με τα ψάρια του βυθού σαν τo «κασελάκι» του Mr Editor…), εντυπωσιακές βαφές, επενδυμένο εσωτερικό και άλλα ντράβαλα που δηλώνουν την έπαρση του ιδιοκτήτη έκαναν την εμφάνισή τους στα αυτοκίνητα για την απόκτηση της άτυπης, αλλά πολυπόθητης, έγκρισης τύπου για να συμμετάσχεις στους ερασιτεχνικούς αυτούς αγώνες.

  The specs… Σαν βάση για τα περισσότερα οχήματα αυτού του τύπου χρησιμοποιούταν είτε κάποιο coupe/roadster, είτε κάποιο φορτηγάκι (εγώ για να κουβαλάς πατάτες νόμιζα ότι τα παίρναν, άντε βάρια για κάνα grizzly…) σε κλειστή ή ανοιχτή έκδοση και αυτό γιατί, ιδιαιτέρως στις ανοιχτές εκδόσεις, το βάρος ήταν μειωμένο όπως επίσης και η μετωπική επιφάνεια αλλά κι επειδή τα πλαίσια τύπου σκάλας που χρησιμοποιούσαν τα συγκεκριμένα μοντέλα προσέφεραν άπειρες δυνατότητες μετατροπής στο αμάξωμα δίχως να επηρεάσεις στο ελάχιστο την ακαμψία και τη στατικότατα της κατασκευής (πράγμα που ούτως ή άλλως, για να το θέσω κομψά, επιδέχεται κριτικής αλλά είναι μεγάλη κουβέντα…). Όσον αφορά την ανάρτηση, καθότι η ανεξάρτητη ανάρτηση είναι φράση άγνωστη μέχρι και τις μέρες μας στους Αμερικανούς, αλλά και λαμβάνοντας υπόψιν ότι όλα αυτά τέλειωσαν λίγο πριν το ’70, όπου και εμφανιστήκαν τα πρώτα muscles (λέγε με Mustang…), μην περιμένετε πολλά. Ως επί το πλείστον στον εμπρός άξονα χρησιμοποιούταν εγκάρσια σούστα που έπαιζε παράλληλα και το ρόλο της αντιστρεπτικής ή σε πιο σύγχρονες κατασκευές γόνατα McPherson, ενώ πίσω ανάλογα με τη χρονολογία του αρχικού μοντέλου και το μεράκι του μηχανικού, οι επιλογές ποικίλαν από σουστόφυλλα με αμορτισέρ λαδιού μέχρι και άκαμπτους άξονες. Όσο για τα ελατήρια, όταν αυτά δεν στήριζαν τα μαλακά μόρια του οδηγού σε ρόλο γεμίσματος για το κάθισμα, είτε κοβόντουσαν είτε περνούσαν σκλήρυνση για να έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα οι επίδοξοι αγωνιζόμενοι (τώρα σε κατάσταση πλήρους έκτασης μη ρωτήσετε τι θα γινόταν, απλά ας μείνουμε στο γεγονός ότι το πιθανότερο να μην το δοκίμασε και κανένας). Τέλος, στο κομμάτι του κινητήρα οι επιλογές δεν ήταν και τόσο πολλές, αν ήθελες πραγματική δύναμη, αφού λίγοι ήταν οι ικανοί και αναγνωρίσιμοι 8-κύλινροι που μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις για χωρητικότητα αφού αυτός ήταν και ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος για να πάρεις ισχύ. Οι επικρατέστεροι κινητήρες ήταν αυτοί της GM και της Ford αφού τα μπλοκ τους επέτρεπαν την άκρατη αύξηση της χωρητικότητάς τους, ενώ με λίγο σκάλισμα σε κυλινδροκεφαλές και περιφερειακά ήταν ικανοί να παράγουν κάμποσα άλογα (μην ξεχνάτε ότι η λύση της υπερτροφοδότησης ήρθε αρκετά αργότερα).

  Do it Φαίδων… Το καλύτερο το κράτησα για το τέλος, ο συνδυασμός αγνής αμερικάνικης μηχανολογικής απλότητας (μην ακούσω γηπεδιακού χαρακτήρα αβρότητες ότι εκεί μείνανε τελικά…) και kitsch, επιδειξιομανούς εμφάνισης (που σε αντίθεση με το καλλιτεχνικό πατινάζ που οι Ιάπωνες ονομάζουν μηχανοκίνητο αθλητισμό, είχε και έχει την ομορφιά του) συνθέτουν την αρχή της αυτοκινητιστικής κουλτούρας που χαρακτηρίζει μέχρι και σήμερα τους αμερικανούς και το όνομα της αυτού μεγαλειότητος, Hot Rods. Η συγκεκριμένη κατηγορία, ανοίγει ένα μεγάλο κεφάλαιο το οποίο και θα αναλύσουμε, ελπίζω απερίσπαστα αυτή τη φορά, σε επόμενα άρθρα. Καλές βόλτες, καλή εβδομάδα και προσοχή που βάζετε τις ηλεκτρονικές σας υπογραφές και μοιράζεστε πληροφορίες, κάτι άκουσα ότι με τη συνδρομή των Google, Facebook και Twitter, μπορεί πλέον ένας e-αστυνομικός  να παρακολουθεί ταυτόχρονα 20 και 30 άτομα, με μηδενικό κόστος…

Featherweight

Κουβεντες του στροφαλοθαλαμουMercedes-Benz C63 AMG Coupe, Midnight alibis

“Hi-Yo, Silver! Away!”

-The Lone Ranger

Η Mercedes-Benz συνεδεσε το ονομα της σε καθε ενα απο τα 125 χρονια της (καποιος βλεπει διαφημισεις στην τηλεοραση...) με δυο πραγματα, την πολυτελεια και το κυρος που προσφερει στον ιδιοκτητη, ενιοτε και επιβατη, της. Απο την ιδρυση της εταιρειας μεχρι και σημερα αυτο που το ευρυ κοινο αποζητουσε και απολαμβανε, απο και μεσα σε, μια Mercedes-Benz ηταν αυτο το κατιτις παραπανω που προσφερουν οι τονοι πολυτελειας σε καθε σημειο του αυτοκινητου, οι καινοτομες τεχνολογιες που στιγματιζουν την εκαστοτε εποχη, οι αχανεις χωροι εντος, η ασυναγωνιστη ποιοτητα κυλισης, οι βελουδινοι πολυκυλινδροι κινητηρες και αυτη η αισθηση μελους της βασιλικης οικογενειας του πριγκιπατου που σου προσφερει η οδηγηση ενος τετοιου μηχανηματος. Αυτα ομως για το ευρυ κοινο...

Silver arrows… Πισω στην αρχη του 20^ου αιωνα, καπου στο 1930κατι, η Mercedes-Benz επαιρνε μερος σε Grand Prix και κερδιζε πολλα απο αυτα. Σε καποιο qualification, λοιπον, τα αγωνιστικα της δε συμμορφωνοντουσαν με τους κανονισμους περι ελαχιστου βαρους για μολις μερικα κιλα, ετσι οι μηχανικοι της, πηραν την μεγαλη αποφαση να ξυσουν τη βαφη απο τα οχηματα για να μεινουν εντος κανονισμων. Το αστειο της υποθεσης ειναι οτι οχι μονο τελικα προκριθηκαν αλλα κερδισαν τον αγωνα, εκαναν το ασημι το επισημο αγωνιστικο τους χρωμα και κολλησε το παρατσουκλι «ασημενια βελη» στα αγωνιστικα τους. Ενα αλλο «μελανο» κομματι στην, πουπουλενια κατα τα αλλα, ιστορια της Mercedes-Benz ειναι επισης μια μικρη αγωνιστικη ομαδα ονοματι AMG, με εδρα το Affalterbach, ενα χωριο εξω απο την Στουτγκαρδη, που κατα κυριο λογο ασχολειται με αναπτυξη αγωνιστικων κινητηρων και εχει συμπαθεια στα αυτοκινητα με σημα το αστερι. Και λεω μελανο, γιατι ενω κανονικα αφηνεις «τον τρελο στην τρελα του», οι ιθυνοντες του ομιλου Daimler-Benz βρηκαν πολυ συμπαθη την ιδεα της πληρους ενσωματωσης στην μαμα-εταιρεια, αυτης της αγωνιστικης ομαδας με σκοπο οχι μονο τους αγωνες αλλα και τα γρηγορα μοντελα δρομου.

The shorter the better… Η Mercedes-Benz, πισω στις αρχες του 2001 παρουσιασε μια πιο μαζεμενη και πιο σπορτιφ εκδοση της C-Class, για να προσελκυσει πιο νεαρο κοινο, μαλιστα τοτε εκανε και ενα πειραμα με την αδελφη AMG για να δει τις αντιδρασεις του κοσμου, κατασκευαζοντας και πουλωντας μερικες «επετειακες» C 32 AMG Sportscoupe. Για την W204 του 2007, δεν θα μπορουσε να λειπει μια τετοια εκδοση, παροτι κατα βαση ηταν μια facelift W202 με διαφορετικη περιβολη. Με το facelift της W 204 Coupe ομως, οι αλλαγες επεκταθηκαν και κατω απο το εντυπωσιακο bodywork, προσθετωντας τις απαραιτητες πινελιες τεχνολογιας και ανανεωσης, σε πλαισιο, αναρτηση, φρενα, μεταδοση αλλα και κινητηρες.

AMG’s point of view… Για την AMG τα πραγματα ειναι πολυ απλα, παιρνεις ενα πλαισιο απο τη μαμα εταιρεια, λεγε με Daimler-Benz, πετας εναν κολοσσιαιο V8 κατω απο το καπο, ενα αυτοματο κιβωτιο, ενα σετ καλες αναρτησεις και φρενα και εχεις ετοιμο εναν φονεα γιγαντων σε συσκευασια Mercedes. That simple! Για να ξεκαθαρισουμε κατι εδω, ακουγονται πολλα οτι η Audi ειναι η πρωτη εταιρεια που τοποθετησε V8 κινητηρα σε αυτοκινητο της κατηγοριας “C”, να θυμησω οτι οι, genuine καφτες-καφροι, μηχανικοι της, νεοαποκτηθησας απο την Daimler-Benz, AMG πισω στο 1998, εβαλαν στο αμαξωμα της W 202 μια βελτιωμενη, στα 300+ ps, εκδοση του 4.3 V8 του ομιλου σε ενα αμαξωμα κατατις μεγαλυτερο απο τριθεσιο καναπε, ικανο να καψει τα πισω ελαστικα με τις 3 απο τις 5 συνολικα σχεσεις του κιβωτιου του αυτοκινητου. Αυτα για να λεγεται η αληθεια και να καταλαβουμε τι τρελα κουβαλουν οι ανθρωποι που εργαζονται στο Affalterbach…

Sedan catfight…Ο γατοκαβγας που κραταει τρεις γενιες τωρα μεταξυ των Γερμανικων uber sedans της Mercedes-Benz και της BMW, επιτελους βρηκε την ισορροπια του, η coupe εκδοση της M3 επιτελους βρηκε τον αντιπαλο της και το ονομα του ειναι C 63 AMG Coupe. Η συνταγη της επιτυχιας ακολουθει και εδω την πεπατημενη για την AMG αλλα και αυτη που χαραξε πρωτη η sedan εκδοση της C 63. Ετσι το spec list που θελει τον, detuned στα 457 ps,  ατμοσφαιρικο 6.3 V8 (με 6.208cc χωρητικοτητα αλλα ειναι θεμα ιστοριας-φορου τιμης στις αγωνιστικες 6.3 V8 SEL) κατω απο το καπο, τα καλα coilovers της AMG παρεα με την εμπρος 3-συνδεσμων και πισω 5-συνδεσμων αναρτηση, με σκληροτερους ελαστικους συνδεσμους, παχυτερες αντιστρεπτικες, διαφοροποιημενες γωνιες τροχων και ανανεωμενη κινηματικη για extra feedback απο το τιμονι και περισσοτερη, κατα κυριο λογο πλευρικη, προσφυση, αλλα και τα φρενα με τους πλευστους, αεριζομενους, διατρητους δισκους σε ολους τους τροχους και τις μονομπλοκ εξαπιστονες και τετραπιστονες δαγκανες για εμπρος και πισω αντιστοιχα, ειναι εδω. Υπαρχουν ομως καποιες λεπτομερειες που κανουν τη διαφορα στο νεο μοντελο...

Coupe vs. Sedan, σημειωσατε 1... Τα στοιχεια που κανουν την coupe να ξεχωριζει εναντι της τετραθυρης εκδοσης ειναι, περα απο τα προφανη οφελη του μικροτερου μεταξονιου, των πιο μαζεμενων διαστασεων και του μικροτερου βαρους, το γεγονος οτι πλεον εξοπλιζεται με το MCT κιβωτιο που ειδαμε στην ανανεωμενη SL και στο γεγονος οτι το AMG Performance Package περιλαμβανει και επεμβασεις κατω απο το καπο. Ας ξεκινησουμε ομως απο την μεταδοση στην οποια πλεον συμπεριλαμβανεται στον standard εξοπλισμο το μπλοκε (για την ιστορια ενα «αντρικο» με γραναζια και ποσοστο εμπλοκης 40%) διαφορικο και το κουμπι πληρους απενεργοποιησης του ESP. Το highlight της υποθεσης, οπως ειπαμε και πριν, ειναι το MCT που στην ουσια ειναι ενα 7G-Tronic με εναν υγρο πολυδισκο συμπλεκτη στη θεση του κλασσικου μετατροπεα ροπης, για μικροτερο χρονο αλλαγων (στο χειροκινητο προγραμμα εκτελουνται σε 100 milliseconds), πιο κοφτερες αντιδρασεις, υψηλοτερο στραφαρισμα και το, προσωπικο αγαπημενο, launch control. Οσον αφορα τωρα το Performance Package, οι ανθρωποι της AMG ειναι προθυμοι να τοποθετησουν στον κινητηρα του αυτοκινητου σας, ολο το rotating assembly της καλης εκδοσης με τα 500+ ps παρεα με απελευθερωμενη εισαγωγη και εξαγωγη, ωστε να παραγει συνολικα 487 ps αλλα με πολυ καλυτερη αποκριση χαρη στα ελαφρυτερα κινουμενα μερη, την προσεγμενη ζυγοσταθμιση αλλα και την υψηλοτερη σχεση συμπιεσης. Ολα αυτα συνθετουν ενα πολυ εντυπωσιακο tire burner, με φοβερη ευκινησια, ιδιαιτερη συμπαθεια σε στριφτερους δροους και ορεξη για συλλογη scalps βαυαρικων coupe.

Love at first feel… Δηλωνω ερωτευμενος με το συγκεκριμενο αυτοκινητο και κυριως με την ωμοτητα των επιλογων των σχεδιαστων του. Δειχνει, ακουγεται και το αισθανεσαι «αντρικιο» στα χερια σου, απο το επικοινωνιακο τιμονι, τον αποσμο ηχο, τα παντοδυναμα φρενα μεχρι και την απλουστευμενη μεταδοση και αναρτηση, ειναι ενα οχημα που επιβεβαιωνει το «toys for big boys». Βεβαια, επειδη αφενος οι πελατες της AMG ειναι τρελοι με βουλα και αφετερου οι μηχανικοι περισσοτερο απο προθυμοι να τους εξυπηρετησουν, ετοιμαζεται μια Black Series edition της coupe εκδοσης για τις αρχες του 2012, ακομη πιο δυνατη, ακομη πιο ελαφρια και ακομη πιο track focused. Night of the long Knives δηλαδη… Μεχρι τοτε, καλες βολτες, καλη εβδομαδα και καλο σελεκτοντιφολτιασμα, ευγενικη χορηγια του πρασινου ηλιου του σοσιαλισμου...

Featherweight (featherweight@rouamat.com)

Κουβέντες του Στροφαλοθαλάμου: 57th Rally Acropolis, The Rally of Gods Revisited

Auto racing, bull fighting, and mountain climbing are the only real sports… all the others are games. – Ernest Hemingway

Για πανω απο μισο αιωνα τωρα μεσα στο προγραμμα αγωνων του παγκοσμιου πρωταθληματος ραλλυ βρισκεται μια ελληνικη καταχωρηση με παρατσουκλι “Tο ραλλυ των Θεων». Οι ιδιαιτεροτητες του σαν τοποθεσια αγωνων κανουν την νικη ή , παλαιοτερα τουλαχιστον, ακομη και τον τερματισμο του ενα αναγνωρισιμο επαθλο στους κολπους των αγωνων. Το Ραλλυ Ακροπολις ειναι χαρακτηρισμενο σαν χωματινο αλλα οπως γινεται παντα με καθετι ελληνικο η αληθεια κρυβεται περιτεχνα πισω απο τις λεξεις.

Come to Greece για να τη βρεις (τη ζεστη, μην παρεξηγιομαστε)...  Ενα αλλο χαρακτηριστικο του Ραλλυ Ακροπολις ειναι επισης οτι διεξαγεται κατα τους καλοκαιρινους μηνες, πιο συγκεκριμενα καθε Ιουνη αλλα οι προετοιμασιες για τις ομαδες ξεκινουν περιπου απο τον Απριλη. Αυτο σε συναρτηση με το πολυ χαρακτηριστικο ελληνικο-μεσογειακο καλοκαιρι, την απιστευτη ζεστη, την καλοκαιρινη νημενια αλλα και το γεγονος οτι ως επι το πλειστον οι συμμετεχοντες προερχονται απο βορειες χωρες με μεγιστες θερμοκρασιες που εμεις δεν τις βλεπουμε εδω ουτε σαν ελαχιστες, συντελουν στο γεγονος οτι για να επιβιωσει κανεις ειτε σαν αγωνιζομενος, ειτε πολυ περισσοτερο σαν αγωνιστικο αυτοκινητο, θελει πολλα κιλα...cojones. Για την ιστορια παντα, εδω να δηλωσω οτι κατα τη διαρκεια των καλοκαιρινων αγωνων η θερμοκρασια μεσα στην καμπινα των αγωνιστικων αγγιζει και ξεπερναει στο μεγαλυτερο μερος ενος αγωνα τους 50oC. Σκεψου τωρα να φορας την αντιπυρικη/ολοσωμη της Sparco, παρεα με τoν μπαλακλαβα και το κρανος, γαντια και παπουτσικο με παρομοια χαρακτηριστικα (και επενδυση φυσικα) με την παραπανω στολη, να κανεις μυτη-τακουνι, σκανδιναβικο φλικαρισμα και βουρ για το επομενο χασιμο υπο την μελωδια ενος υπερσυμπιεστη που στροφαρει 300αρες (χιλιαδες στροφες), ενα transfer που βρισκεται κατω απο τη μασχαλη σου και ενα ανεμιστηρι να σου φυσαει το μετωπο ισα για να μην λυποθυμησεις, ενω ο συνοδηγος μιλαει ως επι το πλειστον αραμαϊκα στην ενδοσυνεννοηση για να σε κρατησει εντος του δρομου...κολαση επι γης, απλα.

 Φυτευτη πετρα και ξερο ψωμι... Μεγαλο ρολο στην επιτυχια μιας αγωνιστικης σεζον (το μεγαλυτερο αν ρωτησετε εμενα) παιζουν οι μηχανικοι που σχεδιαζουν, προετοιμαζουν,  ρυθμιζουν και επισκευαζουν ενα αγωνιστικο αυτοκινητο πριν απο και κατα τη διαρκεια ενος αγωνα. Οι μηχανικοι ειναι οι αφανεις ηρωες πισω απο ενα τετοιο εγχειρημα και σπανια καποιος δινει παραπανω σημασια σ’αυτους περαν απο την αναγνωριση της υπαρξης τους. Για να μην ξεφευγουμε ομως απο το θεμα, κατα τη διαρκεια ενος ραλλυ οι μεγαλυτερες μαχες δινονται στα service parks και μαλιστα εναντια στο χρονο. Ετσι εκει που οι οδηγοι πλακωνονται στα μασαζ και στα pina collada για να εχουν την πνευματικη δυναμη να συνεχισουν, καποιοι μουτζουρογατοι κλασης με πτυχια προσπαθουν να διορθωσουν τα σημαδια που αφηνουν στα αγωνιστικα οι υπερανθρωπες προσπαθειες των stars των τιμονιων. Περαν απο το πληρως αφιλοξενο κλιμα για εναν υπερτροφοδοτουμενο κινητηρα, οι μηχανικοι πρεπει να αντιμετωπισουν τη γεωμορφια των ελληνικων βουνων (δεν ειναι τυχαιο οτι οι Autobahnen συναντωνται στη Γερμανια και οχι εδω...), τις τεραστιες λακουβες, την ολισθηροτητα του οδοστρωματος (για να μην λεμε οτι μονο η Κηφισιας στο υψος της Αλεξανδρας ειναι ετσι...) αλλα και τη διασημη ελληνικη φυτευτη πετρα. Το συγκεκριμενο χαρακτηριστικο των ειδικων διαδρομων του Ραλλυ Ακροπολις ειναι υπευθυνο για απειρα σπασμενα καρτερ, πληγωμενες μεταδοσεις, τσαταλιασμενα αμορτισερ, σπασμενα ψαλιδια και γενικοτερα καταστροφες του bottom end ενος αγωνιστικου. Η ελληνικη φυτευτη πετρα ειναι κατι σαν ενα μεσογειακο παγοβουνο, βλεποντας απο μακρια μια μικρη προεξοχη στο εδαφος που μοιαζει με υπερμεγεθες ακονισμενο χαλικι θεωρεις αυτοματα οτι περαν του οτι δεν θα σου φερει αντισταση στην, ομολογουμενως, ξεφρενη πορεια σου, αλλα και οτι μαλλον το λαστιχο σου θα την ξεμπαζωσει ετσι απλα κανοντας την σουβενιρ για καποιον απο τους θεατες που θα την φαει στο κεφαλι. Οταν ομως ακουσεις το μεγαλο «γκντουπ», ακολουθουμενο απο πληρη πτωση της πιεσης λαδιου, σβησιματος του κινητηρα σου και τον προαναφερθην θεατη να τρωει τελικα το κορωνοπινιο απο το πληγωμενο εμπρος διαφορικο σου (για να μην μιλησω για τον εγωισμο σου...) στο κεφαλι καταλαβαινεις οτι «εδω δεν ειναι παιξε-γελασε, εδω ειναι βαλκανια». Ετσι συντελειται η φημη περι ενος απο τα πιο δυσκολα ραλλυ, που παροτι δεν εχει τις εναλλασσομενες συνθηκες του Monte Carlo, τους γκρεμους της Κορσικης ή τους «δενδρινους φραχτες» της Φινλανδιας ειναι ενα απο τα πιο σκληροτραχηλα ραλλυ περισσοτερο γιατι ολοι νομιζουν οτι το ξερουν αλλα κανεις τους δεν το κατεχει (οι δυο πιο προσφατοι που το κατειχαν στρατολογηθηκαν απο την αγωνιστικη ομαδα του Δημιουργου μας, ο ενας απο καρκινο κι αλλος απο ατυχημα με ελικοπτερο...).

Rally Legends Catwalk… Το ραλλυ ακροπολις ειναι ενα μινι φυτωριο πρωταθλητων αφου συνηθως αυτοι που μπορουν και διαπρεπουν εδω (και στα Αφρικης και Αυστραλιας παλιοτερα) ειναι αυτοι που απλα τρεχουν και κερδιζουν τα υπολοιπα. Αλλωστε που αλλου θα εσπαγαν οι γαντζοι συγκρατησης του καπο του Focus WRC 2003 του Markko Martin αναγκαζοντας τον να τερματισει (και μαλιστα πρωτος) την ειδικη με το καπο να καλυπτει ολο το εμπρος παρμπιζ αφηνοντας ενα μικρο κενο στο κατω μερος του? Για να πω την αληθεια βεβαια o Markko Martin χρωσταει τη νικη του στην εξαιρετικη συνεργασια που ειχε με τον συνοδηγο του (γι’αυτο και εγκατελειψε οταν σκοτωθηκε ο δευτερος 2 χρονια αργοτερα στο RAC) αλλα και στην κακη του συνηθεια, οπως λενε οι κακες γλωσσες,  να παταει το γκαζι στην αρχη της ειδικης και να το αφηνει στο τελος της. Επιπλεον που αλλου θα εβλεπες το εξαιρετικο ταλεντο του Colin McRae περαν του να ταπεινωνει τους αντιπαλους τους παρα το εξαιρετικα επιδεικτικο οδηγικο του στυλ, να καταστρεφει παρεα με τον ομοσταυλο Duval τα Focus WRC το ενα μετα το αλλο? Απο την αλλη εξαιρετα δειγματα ανθρωπων και οδηγων εχουν αφησει το στιγμα τους στις ειδικες του ακροπολις (παιρνοντας απο την αλλη το επαθλο για ανταλλαγμα) και μαλιστα πολυ πρωιμα στην καριερα τους οπως ο Walter Roehrl με το Fiat 131 Supermirafiori, η Michel Mouton με το Audi Quattro ή ο Björn Waldegård με το Escort MKII.

The future is brighter… Το 2010 δεν ηταν μαυρο μονο για την ελληνικη οικονομια αλλα και για τους αγωνιστικους θεσμους της χωρας μας επισης. Το ραλλυ ακροπολις δεν διεξηχθει λογω οικονομικης κρισης αλλα ο Jeffrey την ειδε αλλιως φετος και αποφασισε να φερει τουρισμο μεσω ενος ραλλυ που τραβαει κατα κυριο λογο ντοπιους (if at first you don’t succeed…). Επιπλεον ο Jan Todt (παλαι ποτε αγωνιζομενος με 205 Τ16 στα Group B, τεχνικος διευθυντης της Ferrari Formula 1 και νυν επικεφαλης της FIA) εισηγαγε, ξανα, τον θεσμο του shakedown στο φετινο ακροπολις, μια διαδρομη η οποια τελει χρεη αντιστοιχα των παρασκευιατικων qualifications της Formula 1, δινοντας ετσι μια ξεχωριστη σημασια στο σημαινον αθλητικο γεγονος της χρονιας για την Ελλαδα. Βεβαια απο την αλλη ο ιδιος ανθρωπος θελει οι Formula 1 και τα WRC να κινουνται απο υβριδικα powertrains σαν αυτα που βλεπουμε στα γαλλικα και ιαπωνικα κονσερβοκουτια, αλλα αλλο θεμα αυτο. Το ραλλυ μας επεστρεψε δρυμιτερο, ο κοσμος ηταν περισσοτερος απο καθε αλλη, προσφατη, χρονια (κατι λενε οτι χρειαστηκε να απομακρυνουν και καμποσους για να μην κλεινει ο δρομος, θυμιζοντας τα αντιστοιχα ραλλυ των 70’s και 80’s) και ειχαμε και καμποσες Ελληνικες συμμετοχες που αψηφησαν την ελλειψη εμπιστοσυνης της Moody’s και της S&P προς την Ελληνικη οικονομια και ειπαν να συνεχισουν τη ζωη τους nevertheless. Καλες βολτες, καλη εβδομαδα και φτυστε τον κορφο σας να μην ξαναρθουν ρεζιλικια ανασχηματισμοι και μεσοπροθεσμα...

                                                                                             

 

Featherweight (featherweight@rouamat.com)