Κουβέντες του στροφαλοθαλάμου: Hot Rods, where it all started from

“Ambition is a dream with a V8 engine”

Elvis Presley

  Everything happens for a reason… Κάποτε στις μεσοπολεμικές ΗΠΑ, η γερουσία κατέστησε παράνομη κάθε δραστηριότητα που έχει να κάνει με το αλκοόλ είτε αυτή ήταν κατανάλωση είτε παραγωγή και διακίνηση. Μάλιστα έβαλε όσα μέσα διέθετε για να κάνει απολύτως κατανοητό το σκεπτικό της στον κόσμο εξοπλίζοντας με έξτρα αρμοδιότητες όλα τα μέσα ελέγχου και καταστολής, από την ακτοφυλακή και συνοριοφύλαξη μέχρι και τις εφορίες, ώστε εάν για οποιονδήποτε λόγο σε πιάναν να διαπράττεις τέτοιο αδίκημα, σε συνεργασία με την αστυνομία, να σε έφερναν προ των ευθυνών σου (ακόμη και ο Al Capone δικάστηκε και φυλακίστηκε με αφορμή αυτό). Για να γλυτώσουν οι επίδοξοι λαθρέμποροι το κυνηγητό, όταν αυτό λάμβανε χώρα επί εδάφους, έπρεπε να είναι πιο γρήγοροι από τα ήδη γρήγορα περιπολικά και καταδιωκτικά των αρμοδίων αρχών. Με βάση τη φιλοσοφία του “less is more” επιδίδονταν σε άγριο γδύσιμο του αυτοκινήτου, αφαιρώντας από προφυλακτήρες και φτερά μέχρι και κόβοντας ή και αφαιρώντας τελείως τις οροφές για να μειωθεί η μετωπική επιφάνεια του αυτοκινήτου. Όλα τα λεφτά βέβαια ήταν οι βελτιώσεις κάτω από το καπό, όταν αυτό υπήρχε βέβαια, όπου εκμεταλλευόμενοι το φοβερό potential του να είσαι ούτος ή άλλως παράνομος, ασελγούσαν στους κινητήρες για να ξεζουμίσουν μέχρι και τον τελευταίο ίππο από το εκάστου 8κυλινδρο θηρίο που αναλάμβανε χρέη powerplant (με 5 και βαλε λίτρα χωρητικότητα άνετα ηλεκτροδοτείς μια μικρή πόλη κι άσε τους ευρωπαίους να μιλάνε turbocompessor και πράσινα άλογα, με όλη τη trendια της λέξης). Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία των προκατόχων των American muscles, τα επονομαζόμενα street rods.

  Η απαρχή του customization… Μια έκφραση που ταιριάζει απόλυτα στην περίσταση είναι το μαρκετίστικο “form follows function”, κάτι το όποιο έχουν χρησιμοποιήσει κατά κόρον οι Γερμανοί (οι όποιοι μεταξύ άλλων ψεύδονται ασυστόλως όσον αφορά …και τα δυο σκέλη), και που μεταξύ μας είναι σχεδόν συνυφασμένο με την ύπαρξή μας. Γυρνώντας από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι Αμερικανοί στρατιώτες, είχαν στα χέρια τους όχι μόνο το κατάλληλο κίνητρο (ανθίζουσα αγορά αυτοκίνητου) αλλά και πλέον τις κατάλληλες γνώσεις για να επέμβουν σοβαρά στα οχήματα της εποχής. Έχοντας πάψει οι streetroders το κυνηγητό με τους πολισμάνους, έπρεπε κάπου να βρουν διέξοδο για την αναπλήρωση της διαφυγούσας αδρεναλίνης. Έτσι δειλά-δειλά και στη ζούλα επιδίδονταν σε φιλικά «ανοίγματα» για να δουν ποιος έκανε την μεγαλύτερη πατέντα, ενώ οι πρώην κοίτες λιμνών, ιδιαίτερα των υφάλμυρων στο νοτιοδυτικό κομμάτι των ΗΠΑ, έγιναν άψογα proving grounds για τους επίδοξους κοντρίστ της εποχής αφού παρείχαν πέραν από έκταση, επαρκή πρόσφυση, λόγω του σκληρού εδάφους τους, αλλά και μέχρις ενός σημείου, επίπεδο έδαφος γιατί με τις αναρτήσεις και τα ελαστικά εποχής δεν ήταν να δοκιμάζεις συχνά την τύχη σου… Οι μηχανικοί που ήρθαν από τον πόλεμο, λοιπόν, αξιοποιώντας την τεχνογνωσία που απέκτησαν επιδιορθώνοντας το πληγωμένο ηθικό των Sherman (γιατί όταν ο Porsche σχεδιάζει κάτι είναι καταδικασμένο να επιτύχει, ναι για τα Panzer μιλάω…), επιτέλους είχαν το χρόνο και την ψυχολογική ηρεμία να ασχοληθούν σοβαρά με ένα όχημα και το αποτέλεσμα αυτού ήταν μερικοί από τους πιο καλοδουλεμένους κινητήρες, οπτικά και μηχανολογικά, οι οποίοι εν πολλοίς ήταν ο λόγος που υπάρχει σήμερα μια ξεχωριστή ράτσα κινητήρων, οι αμερικάνικοι V8. Πέραν όμως από το function, είπαμε ότι έπρεπε να υπάρχει και το πολυπόθητο form, διότι όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο Mr Editor, είσαι ό,τι δηλώνεις και αν περιμένεις να εμβαθύνει κάποιος στα χαρακτηριστικά σου σε ένα άθλημα με διάρκεια αγώνα μετρούμενο σε δευτερόλεπτα είσαι χαμένος από χέρι. Έτσι, νίκελ λεπτομέρειες, αλλαγμένα σήματα και διακριτικά, φαντεζί αερογραφίες (όχι με φύκια και καρχαρίες για να ταιριάζει με τα ψάρια του βυθού σαν τo «κασελάκι» του Mr Editor…), εντυπωσιακές βαφές, επενδυμένο εσωτερικό και άλλα ντράβαλα που δηλώνουν την έπαρση του ιδιοκτήτη έκαναν την εμφάνισή τους στα αυτοκίνητα για την απόκτηση της άτυπης, αλλά πολυπόθητης, έγκρισης τύπου για να συμμετάσχεις στους ερασιτεχνικούς αυτούς αγώνες.

  The specs… Σαν βάση για τα περισσότερα οχήματα αυτού του τύπου χρησιμοποιούταν είτε κάποιο coupe/roadster, είτε κάποιο φορτηγάκι (εγώ για να κουβαλάς πατάτες νόμιζα ότι τα παίρναν, άντε βάρια για κάνα grizzly…) σε κλειστή ή ανοιχτή έκδοση και αυτό γιατί, ιδιαιτέρως στις ανοιχτές εκδόσεις, το βάρος ήταν μειωμένο όπως επίσης και η μετωπική επιφάνεια αλλά κι επειδή τα πλαίσια τύπου σκάλας που χρησιμοποιούσαν τα συγκεκριμένα μοντέλα προσέφεραν άπειρες δυνατότητες μετατροπής στο αμάξωμα δίχως να επηρεάσεις στο ελάχιστο την ακαμψία και τη στατικότατα της κατασκευής (πράγμα που ούτως ή άλλως, για να το θέσω κομψά, επιδέχεται κριτικής αλλά είναι μεγάλη κουβέντα…). Όσον αφορά την ανάρτηση, καθότι η ανεξάρτητη ανάρτηση είναι φράση άγνωστη μέχρι και τις μέρες μας στους Αμερικανούς, αλλά και λαμβάνοντας υπόψιν ότι όλα αυτά τέλειωσαν λίγο πριν το ’70, όπου και εμφανιστήκαν τα πρώτα muscles (λέγε με Mustang…), μην περιμένετε πολλά. Ως επί το πλείστον στον εμπρός άξονα χρησιμοποιούταν εγκάρσια σούστα που έπαιζε παράλληλα και το ρόλο της αντιστρεπτικής ή σε πιο σύγχρονες κατασκευές γόνατα McPherson, ενώ πίσω ανάλογα με τη χρονολογία του αρχικού μοντέλου και το μεράκι του μηχανικού, οι επιλογές ποικίλαν από σουστόφυλλα με αμορτισέρ λαδιού μέχρι και άκαμπτους άξονες. Όσο για τα ελατήρια, όταν αυτά δεν στήριζαν τα μαλακά μόρια του οδηγού σε ρόλο γεμίσματος για το κάθισμα, είτε κοβόντουσαν είτε περνούσαν σκλήρυνση για να έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα οι επίδοξοι αγωνιζόμενοι (τώρα σε κατάσταση πλήρους έκτασης μη ρωτήσετε τι θα γινόταν, απλά ας μείνουμε στο γεγονός ότι το πιθανότερο να μην το δοκίμασε και κανένας). Τέλος, στο κομμάτι του κινητήρα οι επιλογές δεν ήταν και τόσο πολλές, αν ήθελες πραγματική δύναμη, αφού λίγοι ήταν οι ικανοί και αναγνωρίσιμοι 8-κύλινροι που μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις για χωρητικότητα αφού αυτός ήταν και ο πιο ενδεδειγμένος τρόπος για να πάρεις ισχύ. Οι επικρατέστεροι κινητήρες ήταν αυτοί της GM και της Ford αφού τα μπλοκ τους επέτρεπαν την άκρατη αύξηση της χωρητικότητάς τους, ενώ με λίγο σκάλισμα σε κυλινδροκεφαλές και περιφερειακά ήταν ικανοί να παράγουν κάμποσα άλογα (μην ξεχνάτε ότι η λύση της υπερτροφοδότησης ήρθε αρκετά αργότερα).

  Do it Φαίδων… Το καλύτερο το κράτησα για το τέλος, ο συνδυασμός αγνής αμερικάνικης μηχανολογικής απλότητας (μην ακούσω γηπεδιακού χαρακτήρα αβρότητες ότι εκεί μείνανε τελικά…) και kitsch, επιδειξιομανούς εμφάνισης (που σε αντίθεση με το καλλιτεχνικό πατινάζ που οι Ιάπωνες ονομάζουν μηχανοκίνητο αθλητισμό, είχε και έχει την ομορφιά του) συνθέτουν την αρχή της αυτοκινητιστικής κουλτούρας που χαρακτηρίζει μέχρι και σήμερα τους αμερικανούς και το όνομα της αυτού μεγαλειότητος, Hot Rods. Η συγκεκριμένη κατηγορία, ανοίγει ένα μεγάλο κεφάλαιο το οποίο και θα αναλύσουμε, ελπίζω απερίσπαστα αυτή τη φορά, σε επόμενα άρθρα. Καλές βόλτες, καλή εβδομάδα και προσοχή που βάζετε τις ηλεκτρονικές σας υπογραφές και μοιράζεστε πληροφορίες, κάτι άκουσα ότι με τη συνδρομή των Google, Facebook και Twitter, μπορεί πλέον ένας e-αστυνομικός  να παρακολουθεί ταυτόχρονα 20 και 30 άτομα, με μηδενικό κόστος…

Featherweight

Κουβέντες του στροφαλοθαλάμου: Flying cars, up yours George Jetson

“Your future is whatever you make it. So make it a good one”

Emmet Brown, Dr

  

Το μέλλον παραμένει μέχρι και σήμερα ένα μεγάλο μυστήριο, ευγενική χορηγία της μητέρας φύσης, με το οποίο όσοι ασχολούνται είτε χάνουν τα λογικά τους είτε απλά το χρόνο τους. Επειδή το μάτι του Ρα πόνεσε εξαιτίας του νέου IPad, οι Μοίρες πάτησαν το μάτι τους όντας τυφλές, ο Νοστράδαμος έπαθε τελειωτική κρίση επιληψίας και γενικότερα όλα τα μέσα πρόβλεψης του μέλλοντος εκλείψαν, υπάρχει μια πολύ πιο αποδοτική λύση για εμάς τους κοινούς θνητούς, αντί να αναλωνόμαστε στην πρόβλεψή του μπορούμε απλά να γράψουμε ιστορία και μετά να το αφήσουμε να μας κρίνει.

  3^ος νόμος του Νεύτωνα… Τελικά ποια είναι τα αρχικά αίτια της οποιασδήποτε πράξης μας; Τι προκάλεσε αυτό που εμείς λάβαμε σαν αρχικές συνθήκες; Πως είμαστε σίγουροι ότι ήταν πράγματι σωστή επιλογή η συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Αν πράγματι μετράμε το χρόνο τελικά διαστρεβλώνουμε την πραγματικότητα κρατώντας τον σταθερό; Μακροσκοπικά όλα αυτά ταλανίζουν τις πολύπαθες προσωπικότητες της επιστημονικής και φιλοσοφικής κοινότητας. Μικροσκοπικά όμως, στον πλανήτη Γη, τους υπεραπλουστευμένους κανόνες συνοχής της κοινωνίας μας και του ημιτελούς ανθρωπίνου γένους τα πράγματα είναι τραγικά απλά: Για κάθε δράση δύναμης υπάρχει μια ίση και αντίθετη δύναμη αντίδρασης  ή εάν το θέλετε όπου υπάρχει μια ανάγκη πρέπει να καλυφθεί. Αυτός είναι ο χρυσός κανόνας που διέπει σχεδόν κάθε ανθρώπινη σχέση. 

  Δράση… Παρότι δεν είναι το απόλυτο παράδειγμα θα το αναφέρω καθαρά για ιστορικούς λόγους. Από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα ήδη, ο άνθρωπος του τότε, έχοντας λύσει τα προβλήματα των επίγειων μεταφορών (λέμε καμιά μ****** να περάσει η ώρα…) πειραματιζόταν με την πτήση. Παράλληλα γινόταν και η προσπάθεια να βρεθεί η χρυσή τομή μεταξύ κίνησης στο έδαφος και τον αέρα, έτσι ήδη από τη δεκαετία του ’30, παρουσιάστηκαν ιπτάμενες μηχανές με κάμποσες επί εδάφους ικανότητες. Μάλιστα η πρώτη τέτοια μηχανή παρουσιάστηκε από τον κύριο αντίπαλο των αδελφών Wright, τον Glenn Curtiss, όντας βέβαια ένα κατασκεύασμα με τρία φτερά που απλά, για το είδος του, μπορούσε να πηδήξει αρκετά ψηλά και μακριά. Η Ford ασχολήθηκε επίσης, προπολεμικά, με αυτό, κάνοντας προβλέψεις για ένα προσωπικό ιπτάμενο μέσο αντίστοιχο του Model T, δηλαδή, φτηνό, εύκολα επισκευάσιμο και κατασκευάσιμο, ένα project που σταμάτησε με τον πόλεμο και ξαναξεκίνησε στα 50’s αλλά κατέληξε όπως όλα τα υπόλοιπα του είδους, food for thought για τους επιδόξους σκηνοθέτες και σεναριογράφους εποχής. Για να μην το κουράζουμε με την ιστορία βέβαια, η πραγματική δράση εμφανίστηκε όταν τη δεκαετία του ‘80 έγινε ιδιαίτερα αντιληπτό από το ευρύ κοινό το πρόβλημα του χώρου και της μόλυνσης στις μεγάλες πόλεις εξαιτίας της λανθασμένης ρυμοτομίας (αυτό που λέγαμε πριν για τις επίγειες μεταφορές... μη πρόβλεψη για επαρκή αερισμό εντός των γιγαντιαίων  κτιριακών συμπλεγμάτων, επαρκή υποδομή για κίνηση και αποθήκευση των οχημάτων, επαρκή σχεδιασμό για επέκταση όχι μόνον των πολεοδομικών συγκροτημάτων αλλά και των συστημάτων υποστήριξης τους κ.ο.κ.), της υπερσυγκέντρωσης πληθυσμού αλλά και του αποτελέσματος, ενός και βαλε αιώνα από την βιομηχανική επανάσταση, της έμφυτης τάσης του ανθρώπου να ζει δίχως να σκέφτεται το αύριο.

  Αντίδραση… Να το θέσω κομψά, ο άνθρωπος στην προσπάθειά του να ξεπεράσει …εαυτόν, θεώρησε από πολύ νωρίς ότι θα έπρεπε να εκμεταλλευτεί όλες τις πιθανές επιλογές για μετακίνηση και διαμονή που δίνει ο πλανήτης μας και όχι μόνο. Έτσι το εξιλαστήριο θύμα αυτή τη φορά ήταν ο αέρας ή καλύτερα ό,τι δεν περιλαμβάνεται στην επιφάνεια της Γής. Αν το σκεφτεί κανείς είναι απόλυτα λογικό, είμαστε εξαρτημένοι σαν όντα από τον αέρα αφού παίρνουμε οξυγόνο εισπνέοντας τον άρα είναι υγιές να μετακινούμαστε μέσα σε αυτόν, σε αντίθεση με την επιφάνεια μπορούμε να εκμεταλλευτούμε το 100% αυτού αφού δεν καλύπτεται κατά 70% από κάποιο υγρό που μας πνίγει αν δεν είμαστε προσεκτικοί μαζί του, όπως  το θαλασσινό νερό (και εν πολλοίς άχρηστο αν μιλάμε για μεταφορές καθότι πρέπει να υπερπηδάμε τους κινδύνους του), μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε όλο το διαθέσιμο όγκο του που σε αντίθεση με το υπέδαφος ή τους πάτους των ωκεανών δεν πέφτει να μας πλακώσει, ενώ μέχρι και σήμερα κανείς δεν τον έχει εκμεταλλευτεί, σοβαρά, εμπορικά (real estate κτλ μην παρεξηγούμαστε…) άρα είναι μια «παρθένα» αγορά για μοίρασμα παραγώγων, ομολόγων και λοιπών χρηματιστηριακών συμπραγκάλων. Τώρα αν λάβουμε υπ’όψιν τα λεγόμενα της προηγούμενης παραγράφου και  τη γενικότερη στάση συγκεκριμένων ανθρώπων απέναντι στην υπομονή και την ευκολία, νομίζω εύκολα συμπεραίνει κανείς πως τα πρώτα πειράματα για προσωπικές ιπτάμενες μηχανές έγιναν στις αποικίες της άλλης άκρης του Ατλαντικού… Τα Αμερικανάκια λοιπόν, βάλθηκαν από πολύ νωρίς να κατακτήσουν τους αιθέρες και μάλιστα να δώσουν μια εσάνς προσωπικού μέσου στο όλο εγχείρημα αφού και το πρόβλημα είχαν και τον κόσμο προετοιμασμένο για τέτοιες αλλαγές (να ‘ναι καλά το Hollywood…), ενώ κάμποσες από αυτές τις πειραματικού σταδίου μηχανές εκτίθενται σήμερα στο Smithsonian. Γιατί όμως δεν προωθούνται από “ευαισθητοποιημένους” ηθοποιούς, αστέρες των reality, δεν πωλούνται στα Wal-Mart ή δεν κάνουν πασαρέλα μπροστά στο κόκκινο χαλί; Ο λόγος απλός, δεν υπάρχει επαρκές νομικό πλαίσιο για να χαρακτηριστεί αφενός ένα τέτοιο όχημα προσωπικό, ενώ αφετέρου δεν υπάρχει καν πρόβλεψη από τις αρμόδιες αρχές για κώδικα κυκλοφορίας (ξέρετε ποινικό σύστημα, πρόστιμα και τέτοια…). Αφήστε που δεν ξέρει κανείς αν όλοι είμαστε ικανοί για χειρισμό οχήματος στον αέρα οπότε και περιπλέκεται το πράγμα όσον αφορά τα πρωτόκολλα χειρισμού και εκπαίδευσης.

  To be continued… Σκοπίμως δεν έδωσα παραδείγματα αλλά ούτε και εμβάθυνα περαιτέρω γιατί οι εναέριες μεταφορές φαίνεται να είναι ένας λογικός δρόμος προς το μέλλον ενώ η τεχνολογία που αποκτάται από την ανάπτυξη τέτοιων συστημάτων είναι πολύτιμη ακόμη και για τις επίγειες μεταφορές. Όλα αυτά θα τα συζητήσουμε σε προσεχές άρθρο (καλώς εχόντων των πραγμάτων την άλλη εβδομάδα) γιατί το μέλλον της αυτοκίνησης είναι ένα θέμα που με τρώει εδώ και καιρό, αλλά παρότι άνοιξε μια χαραμάδα για τις προσωπικές μετακινήσεις ίσως να είναι και η ταφόπλακα του οδηγού. Δεν θα πω άλλα, καλές βόλτες, καλή εβδομάδα και παρότι «ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω», προς όλους τους δημοσιογράφους, είστε εκεί ώστε παρά το τι λέει και τι θέλει ο καθένας εσείς να παρατηρείτε και να αναφέρετε δουλεύοντας πρώτα για τον εαυτό σας και μετά για το κοινό σας. Οι Αμερικανοί καλά κάνουν ό,τι κάνουν άλλα εμείνετε ελληνικά σε αυτήν την περίπτωση…

Featherweight