Κουβέντες του στροφαλοθαλάμου: Flying cars, up yours George Jetson

“Your future is whatever you make it. So make it a good one”

Emmet Brown, Dr

  

Το μέλλον παραμένει μέχρι και σήμερα ένα μεγάλο μυστήριο, ευγενική χορηγία της μητέρας φύσης, με το οποίο όσοι ασχολούνται είτε χάνουν τα λογικά τους είτε απλά το χρόνο τους. Επειδή το μάτι του Ρα πόνεσε εξαιτίας του νέου IPad, οι Μοίρες πάτησαν το μάτι τους όντας τυφλές, ο Νοστράδαμος έπαθε τελειωτική κρίση επιληψίας και γενικότερα όλα τα μέσα πρόβλεψης του μέλλοντος εκλείψαν, υπάρχει μια πολύ πιο αποδοτική λύση για εμάς τους κοινούς θνητούς, αντί να αναλωνόμαστε στην πρόβλεψή του μπορούμε απλά να γράψουμε ιστορία και μετά να το αφήσουμε να μας κρίνει.

  3^ος νόμος του Νεύτωνα… Τελικά ποια είναι τα αρχικά αίτια της οποιασδήποτε πράξης μας; Τι προκάλεσε αυτό που εμείς λάβαμε σαν αρχικές συνθήκες; Πως είμαστε σίγουροι ότι ήταν πράγματι σωστή επιλογή η συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Αν πράγματι μετράμε το χρόνο τελικά διαστρεβλώνουμε την πραγματικότητα κρατώντας τον σταθερό; Μακροσκοπικά όλα αυτά ταλανίζουν τις πολύπαθες προσωπικότητες της επιστημονικής και φιλοσοφικής κοινότητας. Μικροσκοπικά όμως, στον πλανήτη Γη, τους υπεραπλουστευμένους κανόνες συνοχής της κοινωνίας μας και του ημιτελούς ανθρωπίνου γένους τα πράγματα είναι τραγικά απλά: Για κάθε δράση δύναμης υπάρχει μια ίση και αντίθετη δύναμη αντίδρασης  ή εάν το θέλετε όπου υπάρχει μια ανάγκη πρέπει να καλυφθεί. Αυτός είναι ο χρυσός κανόνας που διέπει σχεδόν κάθε ανθρώπινη σχέση. 

  Δράση… Παρότι δεν είναι το απόλυτο παράδειγμα θα το αναφέρω καθαρά για ιστορικούς λόγους. Από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα ήδη, ο άνθρωπος του τότε, έχοντας λύσει τα προβλήματα των επίγειων μεταφορών (λέμε καμιά μ****** να περάσει η ώρα…) πειραματιζόταν με την πτήση. Παράλληλα γινόταν και η προσπάθεια να βρεθεί η χρυσή τομή μεταξύ κίνησης στο έδαφος και τον αέρα, έτσι ήδη από τη δεκαετία του ’30, παρουσιάστηκαν ιπτάμενες μηχανές με κάμποσες επί εδάφους ικανότητες. Μάλιστα η πρώτη τέτοια μηχανή παρουσιάστηκε από τον κύριο αντίπαλο των αδελφών Wright, τον Glenn Curtiss, όντας βέβαια ένα κατασκεύασμα με τρία φτερά που απλά, για το είδος του, μπορούσε να πηδήξει αρκετά ψηλά και μακριά. Η Ford ασχολήθηκε επίσης, προπολεμικά, με αυτό, κάνοντας προβλέψεις για ένα προσωπικό ιπτάμενο μέσο αντίστοιχο του Model T, δηλαδή, φτηνό, εύκολα επισκευάσιμο και κατασκευάσιμο, ένα project που σταμάτησε με τον πόλεμο και ξαναξεκίνησε στα 50’s αλλά κατέληξε όπως όλα τα υπόλοιπα του είδους, food for thought για τους επιδόξους σκηνοθέτες και σεναριογράφους εποχής. Για να μην το κουράζουμε με την ιστορία βέβαια, η πραγματική δράση εμφανίστηκε όταν τη δεκαετία του ‘80 έγινε ιδιαίτερα αντιληπτό από το ευρύ κοινό το πρόβλημα του χώρου και της μόλυνσης στις μεγάλες πόλεις εξαιτίας της λανθασμένης ρυμοτομίας (αυτό που λέγαμε πριν για τις επίγειες μεταφορές... μη πρόβλεψη για επαρκή αερισμό εντός των γιγαντιαίων  κτιριακών συμπλεγμάτων, επαρκή υποδομή για κίνηση και αποθήκευση των οχημάτων, επαρκή σχεδιασμό για επέκταση όχι μόνον των πολεοδομικών συγκροτημάτων αλλά και των συστημάτων υποστήριξης τους κ.ο.κ.), της υπερσυγκέντρωσης πληθυσμού αλλά και του αποτελέσματος, ενός και βαλε αιώνα από την βιομηχανική επανάσταση, της έμφυτης τάσης του ανθρώπου να ζει δίχως να σκέφτεται το αύριο.

  Αντίδραση… Να το θέσω κομψά, ο άνθρωπος στην προσπάθειά του να ξεπεράσει …εαυτόν, θεώρησε από πολύ νωρίς ότι θα έπρεπε να εκμεταλλευτεί όλες τις πιθανές επιλογές για μετακίνηση και διαμονή που δίνει ο πλανήτης μας και όχι μόνο. Έτσι το εξιλαστήριο θύμα αυτή τη φορά ήταν ο αέρας ή καλύτερα ό,τι δεν περιλαμβάνεται στην επιφάνεια της Γής. Αν το σκεφτεί κανείς είναι απόλυτα λογικό, είμαστε εξαρτημένοι σαν όντα από τον αέρα αφού παίρνουμε οξυγόνο εισπνέοντας τον άρα είναι υγιές να μετακινούμαστε μέσα σε αυτόν, σε αντίθεση με την επιφάνεια μπορούμε να εκμεταλλευτούμε το 100% αυτού αφού δεν καλύπτεται κατά 70% από κάποιο υγρό που μας πνίγει αν δεν είμαστε προσεκτικοί μαζί του, όπως  το θαλασσινό νερό (και εν πολλοίς άχρηστο αν μιλάμε για μεταφορές καθότι πρέπει να υπερπηδάμε τους κινδύνους του), μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε όλο το διαθέσιμο όγκο του που σε αντίθεση με το υπέδαφος ή τους πάτους των ωκεανών δεν πέφτει να μας πλακώσει, ενώ μέχρι και σήμερα κανείς δεν τον έχει εκμεταλλευτεί, σοβαρά, εμπορικά (real estate κτλ μην παρεξηγούμαστε…) άρα είναι μια «παρθένα» αγορά για μοίρασμα παραγώγων, ομολόγων και λοιπών χρηματιστηριακών συμπραγκάλων. Τώρα αν λάβουμε υπ’όψιν τα λεγόμενα της προηγούμενης παραγράφου και  τη γενικότερη στάση συγκεκριμένων ανθρώπων απέναντι στην υπομονή και την ευκολία, νομίζω εύκολα συμπεραίνει κανείς πως τα πρώτα πειράματα για προσωπικές ιπτάμενες μηχανές έγιναν στις αποικίες της άλλης άκρης του Ατλαντικού… Τα Αμερικανάκια λοιπόν, βάλθηκαν από πολύ νωρίς να κατακτήσουν τους αιθέρες και μάλιστα να δώσουν μια εσάνς προσωπικού μέσου στο όλο εγχείρημα αφού και το πρόβλημα είχαν και τον κόσμο προετοιμασμένο για τέτοιες αλλαγές (να ‘ναι καλά το Hollywood…), ενώ κάμποσες από αυτές τις πειραματικού σταδίου μηχανές εκτίθενται σήμερα στο Smithsonian. Γιατί όμως δεν προωθούνται από “ευαισθητοποιημένους” ηθοποιούς, αστέρες των reality, δεν πωλούνται στα Wal-Mart ή δεν κάνουν πασαρέλα μπροστά στο κόκκινο χαλί; Ο λόγος απλός, δεν υπάρχει επαρκές νομικό πλαίσιο για να χαρακτηριστεί αφενός ένα τέτοιο όχημα προσωπικό, ενώ αφετέρου δεν υπάρχει καν πρόβλεψη από τις αρμόδιες αρχές για κώδικα κυκλοφορίας (ξέρετε ποινικό σύστημα, πρόστιμα και τέτοια…). Αφήστε που δεν ξέρει κανείς αν όλοι είμαστε ικανοί για χειρισμό οχήματος στον αέρα οπότε και περιπλέκεται το πράγμα όσον αφορά τα πρωτόκολλα χειρισμού και εκπαίδευσης.

  To be continued… Σκοπίμως δεν έδωσα παραδείγματα αλλά ούτε και εμβάθυνα περαιτέρω γιατί οι εναέριες μεταφορές φαίνεται να είναι ένας λογικός δρόμος προς το μέλλον ενώ η τεχνολογία που αποκτάται από την ανάπτυξη τέτοιων συστημάτων είναι πολύτιμη ακόμη και για τις επίγειες μεταφορές. Όλα αυτά θα τα συζητήσουμε σε προσεχές άρθρο (καλώς εχόντων των πραγμάτων την άλλη εβδομάδα) γιατί το μέλλον της αυτοκίνησης είναι ένα θέμα που με τρώει εδώ και καιρό, αλλά παρότι άνοιξε μια χαραμάδα για τις προσωπικές μετακινήσεις ίσως να είναι και η ταφόπλακα του οδηγού. Δεν θα πω άλλα, καλές βόλτες, καλή εβδομάδα και παρότι «ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω», προς όλους τους δημοσιογράφους, είστε εκεί ώστε παρά το τι λέει και τι θέλει ο καθένας εσείς να παρατηρείτε και να αναφέρετε δουλεύοντας πρώτα για τον εαυτό σας και μετά για το κοινό σας. Οι Αμερικανοί καλά κάνουν ό,τι κάνουν άλλα εμείνετε ελληνικά σε αυτήν την περίπτωση…

Featherweight

PEEPING TOM: ΕΙΣΑΙ 18? ΔΙΑΛΕΞΕ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΑ 40!

  Φέτος παρατήρησα ότι ασχολήθηκαν με τις πανελλήνιες περισσότερα άτομα από ποτέ. Από τη μία οι δυσκολίες στα θέματα, από την άλλη οι απεργίες και οι καθυστερήσεις και, συν τοις άλλοις, φαίνεται ότι φέτος η αγωνια ήταν μεγαλύτερη από ποτέ ενώ, αντιστρόφως ανάλογα, η επιτυχία μικρότερη...

  Ξεκινώντας λοιπόν εύχομαι καλή ψυχραιμία σε όλους. Και σα να μη σας έφταναν όλα αυτά έχετε και βομβαρδισμό από διαφημίσεις “σπουδών με αποκατάσταση” (και τη δαπάνη 3000 ευρω το χρόνο) να σας βάζουν σε περίεργες σκέψεις ενώ ταυτόχρονα, οι 94ρηδες περνάνε τα ίδια με τις διαφημίσεις των φροντιστηρίων “σίγουρη επιτυχία”, η οποία φυσικά “επαληθεύτηκε” στα φετινά αποτελέσματα. Αλλά η βιομηχανία των πανελληνίων είναι ένα άλλο ζήτημα το οποίο δε θα έπρεπε να απασχολεί και κυρίως να επηρεάζει κανέναν... Και αυτό απευθύνεται στους γονείς κατά βάση...

  Παρ' όλο που άργησα σχετικά με τα μηχανογραφικά, θέλω να θυμίσω σε όλους ότι έχετε και άλλες επιλογές. Αν ήδη μετανιώνετε ή ξανασκέφτεστε την επιλογή σας, αλλάξτε την τώρα που είναι πολύ πολύ νωρίς γιατί, για να μην ανησυχείτε, η αλλαγή πορείας στα 20,22,24 πάλι έγκαιρη είναι. Για την επιλογή της καριέρας σας μην ακούσετε κανένα γονιό και κανένα ιδιοκτήτη φροντιστηρίου. Η σιγουριά δεν είναι η μόνη λύση και δεν είναι ποτέ στο 100%, μόνο η μιζέρια από μια συγκαταβατική επιλογή είναι εγγυημένη. Αν θεωρείτε ότι δε θέλετε να περάσετε τα υπόλοιπα 4 με 5 τουλάχιστον χρόνια στη δείνα επαρχιακή πόλη, αν πιστεύετε ότι συμβιβάζεστε, αν μετανιώνετε γενικότερα εναλλακτικές υπάρχουν πολλές. Και μπορεί αυτό να σας ακουστεί ρομαντικό αλλά πάνω από τα θέλω μας σε τέτοιες περιπτώσεις δε θα πρεπε να είναι τίποτα. Σκεφτείτε τα φοιτητικά σας χρόνια στο εξωτερικό, σκεφτείτε τον εαυτό σας να λέει ότι σπουδάζει fashion design ή σχέδιο σε κάποιον που σπουδάζει Ιατρική ή Νομική απλά και μόνο επειδή μπορεί και, επειδή γνωρίζω καλά ότι το κύρος της επιλογής σας παίζει αυτή τη στιγμή πολύ σημαντικό ρόλο, σας διαβεβαιώνω ότι δεν υπάρχει άτομο με μεγαλύτερο κύρος από αυτό που ξέρει σε τι είναι καλός και τι απολαμβάνει. Ούτως η άλλως, η ευτυχία είναι η καλύτερη εκδίκηση!

καλωσήρθατε...!

  Ακόμη και αν καταλάβετε στην πορεία ότι η επιλογή σας σας δυσαρεστεί μη διστάσετε να δικαιολογήσετε τον εαυτό σας γιατί είχατε δίκιο κάνοντας το οποιοδήποτε λάθος. Ένας 18χρονος ή μια 18χρονη που μετά από τόση πίεση καλείται να κάνει μια τόσο καθοριστική επιλογή είναι στις περισσότερες περιπτώσεις σίγουρη συνταγή αποτυχίας και παρορμητικότητας. Σε κάθε περίπτωση, στην πορεία της ζωής σας θα σας παρουσιαστούν άπειρες ευκαιρίες και ιδέες που θα χρειαστούν τόλμη και αυθορμητισμό. Αρπάξτε τες.

  Τέλος, θα ήθελα να διαλύσω ένα μύθο που είναι πολύ κρίμα να διαιωνίζεται... Τα φοιτητικά χρόνια δεν είναι ο παράδεισος που έχουν οι περισσότεροι στο νου τους. Το πανεπιστήμιο -και δη το ελληνικό!!- θέλει υπευθυνότητα, τρέξιμο, σύνεση και πολύ ακόμη διάβασμα! Για το λόγο αυτό, εύχομαι να επιδωθείτε σε κάτι που σας αρέσει να ξοδεύετε χρόνο μαζί του και να μη χάσετε -όπως το 80% των φοιτητών- το πρώτο έτος ή την πρώτη εξεταστική για το τίποτα. Πιστέψτε με δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να είσαι 22 ή 23 και να πρέπει να μπεις σε ένα αμφιθέατρο με τους 18χρονους συναδέλφους σου. Και αυτό είναι ντροπιαστικό για εμάς και όχι για σας που όντας απλά στο αμφιθέατρο μετά τις πανελλήνιες σας κάνει ήρωες.

Σημείωση του Συγγραφέα: Οι μεγαλύτεροι καλά θα κάνουν να μην κοροϊδεύουν τη γενικότερη  κατάσταση γιατί μάλλον διαγράψετε την ψυχολογία εκείνης της περιόδου. Εγώ δε σας θυμάμαι καθόλου... κουλ.

Σοφία Πυργιώτη