Editorial: Το Μπαρμπέρικο

 

  Πόσο μπορεί να αλλάξει ο εαυτός μας, αν απλά κουρευτούμε και αλλάξουμε στυλ μαλλιών; Αν για παράδειγμα έχουμε έναν άρρωστο ασθενή με μακριά μαλλιά, πόσο ακριβώς θεωρείτε ότι θα βελτιωθεί η κατάσταση της υγείας του; Οι απόψεις διίστανται. Κάποιοι θεωρούν προφανώς ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα εσωτερικά, καθώς πρόκειται για μία επιφανειακή αλλαγή στην εξωτερική εικόνα. Άλλοι βέβαια θα ισχυριστούν ότι μία αλλαγή θα βελτιώσει κατά πολύ την εικόνα του ασθενή προς τα έξω κάτι που θα του ανεβάσει την αυτοπεποίθηση και θα τον βοηθήσει να υπερνικήσει την οποιαδήποτε ασθένεια.

 

  Ναι, ξέρω πολλά υπονοούμενα, αλλά τι κάνει νιαου νιαου στα κεραμίδια;  Η Ελλάδα λοιπόν, βρίσκεται για ακόμη μία φορά αντιμέτωπη με αυτό που ονομάζεται κρίση χρέους και αντιμετώπιση της. Δυστυχώς οι υποσχέσεις για πάτο βαρελιού στα προηγούμενα μέτρα που λήφθηκαν δεν βγήκαν αληθινές, οπότε θα πρέπει να βρούμε καινούργιες διεξόδους. Και ενώ, όλες οι υπόλοιπες χώρες που βρίσκονται σε ίδια ή χειρότερη και σίγουρα πιο επικίνδυνη για το ευρώ θέση από την δική μας, αναζητούν μονοπάτια περικοπών στην φορολογία για την ελάφρυνση του πολίτη (πρακτικά είναι για την διατήρηση της αγοραστικής δύναμης πάνω κάτω στα ίδια επίπεδα, προκειμένου να συνεχίσει να κινείται η αγορά), εμείς τρία χρόνια μετά την επαφή μας με την κρίση συνεχίζουμε να επιμένουμε σε δανειοδοτήσεις. Οξύμωρο αποτελεί το γεγονός ότι φτάσαμε εδώ λόγω υπερβολικής δανειοδότησης και συνεχίζουμε να κοιτάμε σαν μοναδική λύση την περαιτέρω δανειοδότηση μας.

  Το δίλλημα που αντιμετωπίζουμε στην παρούσα στιγμή είναι… Να περάσουμε ένα κούρεμα ανάλογο με αυτό που έκαναν στον Καντάφι με την ελπίδα ότι εμείς δεν θα βρεθούμε νεκροί στο έδαφος ή απλά να προσπεράσουμε το οποιοδήποτε εμπόδιο παρουσιαστεί με εναλλακτικές διαδρομές; Δεδομένου ότι στους περισσότερους ακόμα δεν είναι ξεκάθαρα τα πράγματα ας επεξηγήσουμε πρώτα τι ακριβώς είναι το haircut. Πρώτον και κύριον, δεν αποτελεί κάθετη μείωση των χρεών μίας οικονομίας ή οικονομικής μονάδας προκειμένου να πληρώσει πολύ λιγότερα την επόμενη μέρα. Το κούρεμα ελληνιστί, έχει να κάνει με το ρίσκο που αναλαμβάνει ο δανειστής. Συνεπώς όσο μεγαλύτερο το ρίσκο τόσο μεγαλύτερο το κούρεμα. Επίσης, λόγω του ότι υπάρχει ανατοκισμός των μετοχών, στην δική μας περίπτωση των κρατικών ομολόγων, σημαίνει ότι η μείωση των χρεών μας θα είναι διαφορετική από αυτή του αρχικού κουρέματος. Δηλαδή, δεδομένου ότι πλέον μετά το κούρεμα η οικονομία παρουσιάζεται πιο ασταθής, αυτός ο κίνδυνος θα ενσωματωθεί στα επιτόκια δανεισμού. Κατ’ επέκταση το αρχικό ποσό που φαίνεται να έχει μειωθεί στο 50%, μετά την αύξηση των επιτοκίων δανεισμού  θα διαμορφωθεί σε ένα επίπεδο της τάξεως 80-70% της αρχικής του αξίας. Δηλαδή θα έχουμε μία μείωση 20-30%. Πρακτικά, δηλαδή δεν θα μειωθεί το χρέος μας σε ξεφτιλιστικό βαθμό ώστε να ορθοποδήσει η οικονομία μας, απλά θα της δώσει μία ανάσα, που αν δεν εκμεταλλευτεί αμέσως και στο έπακρο,  ενδεχομένως να αποβεί μοιραία. Κι εκεί είναι που θέλω να επιστήσω την προσοχή σας. Ότι για ακόμη μία φορά δεν υπάρχει ούτε μία πρόταση ουσιαστική για το τι θα συμβεί την επόμενη μέρα του κουρέματος για τον πολίτη και την αγορά άμεσα.

   Η άλλη όψη του νομίσματος λέει να μην δεχθούμε τίποτα από τα παραπάνω καθώς δεν αποτελούν βιώσιμη λύση και είναι ένα ακόμα επικοινωνιακό παιχνίδι για να μπορέσουμε να μπούμε πιο βαθιά στον λάκκο με τα φίδια. Δεν μπορώ να πω, πως δεν συμφωνώ καθώς αν λάβουμε υπόψη τα μέχρι σήμερα μέτρα που λήφθηκαν και θεωρητικά κάθε φορά ήταν τα τελευταία δεν απέδωσαν ποτέ και δεν αποτέλεσαν σε καμία περίπτωση λύση στο πρόβλημα μας. Εν αντιθέσει μάλιστα, με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ αλλά και της EUROSTAT στα χέρια μας, ανακαλύπτουμε ότι έχουμε βρεθεί πιο χρεωμένοι από πριν. Άρα λοιπόν θα κρατούσα μικρό καλάθι για τις υποσχέσεις που δόθηκαν.

  Καλά όλα αυτά αλλά ποια είναι και η λύση στην όλη κατάσταση. Πρακτικά μόνο η ανάπτυξη της ιδιωτικής δραστηριότητας με την ταυτόχρονη μείωση της δημόσιας, ούτως ώστε να καταφέρουμε περικοπές δαπανών και την ίδια στιγμή να μπορεί ο Έλληνας να έχει δουλειά και πολύ παραπάνω αξιοπρέπεια και ζωή. Θα χρειαστούμε επίσης κυβέρνηση που να σέβεται και να εξυπηρετεί τον Έλληνα πολίτη και όχι γαλλογερμανικά συμφέροντα, αλλά και την ίδια στιγμή μία αντιπολίτευση που δεν θα αναλώνεται σε ρητορείες και νάζια αλλά θα ασκεί πραγματικές πιέσεις όταν δεν υπάρχει σωστή λήψη αποφάσεων.

   Ελπίζω να κατάφερα να λύσω μερικές απορίες, παρ’ όλα αυτά αν υπάρχουν περεταίρω απορίες ή απόψεις επί του θέματος για συζήτηση θα χαρώ να τις έχω σαν σχόλια ή σε ένα mail.

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Υ.Γ. Μα τι χαζοί που ήμαστε να πιστεύουμε ότι ψηφίσαμε τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ για να αναλαμβάνουν δύσκολες αποφάσεις και πολιτικά κόστη. Ναι κα. Βάσω Παπανδρέου σε εσάς αναφέρομαι που αναγκαστικά ψηφίσατε υπέρ του νομοσχεδίου!

Υ.Γ.1 Θα μείνουν μόνιμα οι Τροϊκανοι στην Ελλάδα για άλλα δύο χρόνια. ΧΑ! Σε δέκα μήνες το πολύ θα έχουν βγει σε κλαμπ και παραλίες και θα βρίζουν του Γερμανούς!

Κωνσταντίνος Μουράτης

PEEPING TOM: ΚΑΤΑΛΗΨΗ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ?

...Και εδώ που τα λέμε, ποια κατάληψη να πρωτοσυζητήσουμε? Τις πανεπιστημιακές, τις σχολικές, τις... τηλεοπτικές ή της Wall Street - την οποία πολύ γλαφυρά και αποστασιοποιημένα περιέγραψαν τα ΜΜΕ τη στιγμή που αμαυρίζουν και σχολιάζουν όλες τις παρόμοιες εγχώριες προσπάθειες.

           

            Για να συνδυάσω λοιπόν ΜΜΕ και πανεπιστημιακές καταλήψεις, όλοι οι δημοσιογράφοι έσπευσαν να βγάλουν σε θέμα το κίνημα -που δημιουργήθηκε στο facebook- για τα ανοιχτά πανεπιστήμια και τρέξανε για εξωτερικό ρεπορτάζ στα ΚΑΦΕ προκειμένου οι υποστηρικτές τους να πουν την άποψη που ΔΕΝ πηγαίνουν να υποστηρίξουν στις συνελεύσεις. Και για να μην παρεξηγηθώ, προφανως δεν μπορώ να υποστηρίξω ότι όλοι όσοι είναι κατά της κατάληψης δεν εμφανίζονται σε συνελεύσεις αλλά και μόνο ο τρόπος που στηρίζουν την προσπάθειά τους -μαζεύοντας likes- τη μειώνει. Και αν αυτό σας φαίνεται “αχώνευτο”, ας γίνουν οι εκλογές του '13(υπό συζήτηση!) στο facebook με τον ίδιο τρόπο. Not legit?

            Εν τω μεταξύ, η αντίθετη πλευρά που τάσσεται υπέρ των καταλήψεων δεν έχει ακουστεί σε βαθμό που μια μερίδα των υποστηρικτών της έπρεπε να διαδηλώσει έξω από τα γραφεία της κρατικής τηλεόρασης, να “μπουκάρει” μέσα, να διακόψει το δελτίο και, παρ'όλα αυτά, ακόμη να μην έχει πάρει το λόγο από τα μέσα και μάλιστα να στιγματίζεται και ως “περιθωριακή” κίνηση. Οι Νεοϋορκέζοι όμως καλά έκαναν...

            Σε κάθε περίπτωση, η κατάληψη είναι ένα μέσο και όχι ο αυτοσκοπός. Σέβομαι απόλυτα τους φοιτητές που έχουν μελετήσει το νόμο-σχέδιο και για δικούς τους λόγους το δέχονται (και για να πω την αλήθεια δεν έχω ακούσει μέχρι στιγμής την επιχειρηματολογία κάποιου, οπότε έιναι δύο φορές ευπρόσδεκτη). Ωστόσο, το επιχείρημα “χάνω την εξεταστική” δεν έχει καμία σχέση με την κατάληψη. ΝΑΙ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ. Διότι και οι φοιτητές που κλείνουν τα πανεπιστήμια δεν το κάνουν για να χάσουν την εξεταστική. Αν συμφωνείτε σε όλα τα μαστιγώματα του νόμου-σχεδίου, καλά κάνετε και υπερασπίζεστε την άποψή σας. Αν διαφωνείτε όμως και με τα μέτρα και με την κατάληψη, πηγαίνετε στις συνελεύσεις σας και προτείνετε έναν άλλο τρόπο μάχης γιατί, αν θέλετε τη γνώμη μου (και μόνο αυτό είναι, μια γνώμη), να σκύψουμε το κεφάλι και να πούμε “ναι” σε όλα για να μη χάσουμε χρόνο μας βάζει στην ίδια πορεία -και χειρότερη- με τη γενιά των γονιών μας και μας κάνει άξιους όλων αυτών που περνάμε.

            Εκτός από τα των καταλήψεων, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει και η στάση της κυβέρνησης..... (-Ωχ). Τελευταία, έχω παρακολουθήσει ιδιαιτέρως όχι μόνο το φοιτητικό κίνημα αλλά το γενικότερο κύμα οργανωμένων κατά επαγγέλματα απεργιών έχοντας στο νου μου ως πιο πρόσφατη την αυριανή απεργία των ΜΜΜ της Αθήνας... Και η στάση της κυβέρνησης παραμένει ιδια όπως και στους φοιτητές: Απειλούν. Τους εργαζόμενους ότι οι απώλειες εσόδων εκείνων των ημερών πιθανότατα θα έχουν ως αποτέλεσμα περικοπές των μισθών και τους φοιτητές ότι θα χάσουν το εξάμηνο αν δε συμπληρωθούν οι 13 εβδομάδες διαλέξεων. Να συμπληρώσω εδώ ότι ο νόμος αυτός δεν είναι καινούργιος, Να προσθέσω επίσης ότι πέρυσι και πρόπερσι οι απειλές αυτές δεν υπήρχαν όταν οι καθηγητές μας ακύρωναν μαθήματα για να ελέγξουν τα ρευματικά τους ή δεν έβρισκαν πάρκινγκ ή αποφάσιζαν αυτοί να απεργήσουν... Αν και οι καθηγητές είναι οι τελευταίοι που κατηγορώ αυτήν την περίοδο μια που ο νόμος-σχέδιο τους επηρεάζει ακόμη περισσότερο. Ακολουθεί το μήνυμα του πρύτανη ΑΠΘ και καλώ τους συμφοιτητές για... αποκρυπτογράφηση!!

Αγαπητά μέλη της Πανεπιστημιακής Κοινότητας,

Κοινός τόπος για όλους είναι η υπεράσπιση του δημόσιου Πανεπιστημίου, η αναβάθμιση της ακαδημαϊκής του λειτουργίας και η προστασία των ακαδημαϊκών ελευθεριών.
Δυστυχώς η φετινή χρονιά δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Οι ακαδημαϊκές αξίες αμφισβητούνται και υπονομεύονται.
Ανεξάρτητα από την τοποθέτηση του καθενός απέναντι στο νέο θεσμικό πλαίσιο  για τα ΑΕΙ, αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία σήμερα είναι να κρατήσουμε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης όρθιο στην πιο δύσκολη ίσως στιγμή του.  Με αυτό το πνεύμα, το πρώτο που πρέπει να διασφαλίσουμε είναι η συνοχή της ακαδημαϊκής κοινότητας. Να μην επιτρέψουμε στην αμφισβήτηση και τη διχόνοια να μας διαιρέσουν και να μας αποδυναμώσουν.
Όλοι μαζί, καθηγητές, φοιτητές και εργαζόμενοι, αποτελούμε την καλύτερη εγγύηση  για τη διασφάλιση της ομαλής ακαδημαϊκής λειτουργίας.
Ας προσπαθήσουμε να το κάνουμε πράξη σε μια εξαιρετικά δύσκολη εποχή, τόσο για το Πανεπιστήμιο, όσο και για την ίδια τη χώρα.

Με τις σκέψεις αυτές ευχόμαστε σε όλες και όλους καλή ακαδημαϊκή χρονιά με περίσκεψη και δύναμη.


Iωάννης Α. Μυλόπουλος, Πρύτανης ΑΠΘ
Ιωάννης Δ. Παντής, Αντιπρύτανης Οικονομικού Προγραμματισμού και Ανάπτυξης
Δέσπω Αθ. Λιάλιου, Αντιπρύτανις Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Προσωπικού
Σοφία Α. Κουίδου-Ανδρέου, Αντιπρύτανις Έρευνας

Παρακαλώ, εξοργιστείτε!

Σοφία Πυργιώτη

Editorial: Tell me lies, tell me sweet little lies

 

  Αλήθεια ή ψέματα, τι προτιμάτε; Πολλές φορές, στην προσπάθεια μας να έχουμε το κεφάλι μας άδειο και την συνείδηση μας καθαρή, προσπαθούμε να πούμε την αλήθεια αλλά και την απαιτούμε από τους γύρω μας. Όμως η αλήθεια είναι ότι η αλήθεια πονάει , έτσι πολλές φορές στην αναζήτηση της αλήθειας ενδόμυχα εμποδίζουμε τους εαυτούς μας να δούμε το τι πραγματικά συμβαίνει προκειμένου να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την ύπαρξη μας και να μην αφήσουμε όλα τα κακά γύρω μας να μας εμποδίζουν.

  Προς τι λοιπόν, αυτή προσπάθεια αποκρυπτογράφησης του εσωτερικού διχασμού που λαμβάνει χώρα στο μυαλό και στην καρδιά των ανθρώπων; Μα είναι πολύ απλό, από αυτή την εσωτερική διαμάχη προκύπτουν πολλές λάθος αποφάσεις που έχουν σαν αποτέλεσμα πολλά προβλήματα.

  Για να γίνω πιο συγκεκριμένος ας πάρουμε τα πράγματα ιστορικά, με αρχή και τέλος την ΔΕΘ. «Λεφτά υπάρχουν». Ίσως η πιο χαρακτηριστική φράση της κρίσης του ‘08 που θα θυμόμαστε όλοι για το επόμενο της ζωής μας. Ξέραμε πως θα υπάρξουν και επίσης πως θα βρεθούν (η αλήθεια). Πιστέψαμε όμως πως υπήρχαν και θα μας δινόταν ως δια μαγείας για να σωθούμε (το ψέμα). «Νέα μέτρα δεν θα υπάρξουν» ιστορική φράση Νο2, που ήρθε να προστεθεί στους διαλόγους αυτού του θεάτρου του παραλόγου. Δεν υπήρχε περίπτωση να μπει το δάχτυλο στο μέλι, για να μην πω που αλλού και να μην συνεχίσει (η αλήθεια). Θεωρήσαμε πως μετά από την σταύρωση έρχεται η ανάσταση και θα λυτρωθούμε (το ψέμα). Ουδείς δεν αναλογίσθηκε, πως πρώτα ακολουθεί ο εξευτελισμός, το μαρτύριο και μετά η ανάσταση, αλλά κι αυτό αν σε λένε Ιησού. «Ξέρουμε πως νιώθει ο Έλληνας πολίτης, οικογενειάρχης, νέος κλπ.» μια φράση από τις πολλές που πήγαν να αντικαταστήσουν το χέρι στην πλάτη. Μα υπήρχε περίπτωση ποτέ οι άνθρωποι που ζουν τόσο πλουσιοπάροχα, με τόση εξουσία, τόσο prestige κλπ. να ταυτιστούν με τον καθημερινό πολίτη απ’ τον οποίον πιστέψτε με ποτέ δεν προήλθαν; (η αλήθεια). Θεωρήσαμε λογικό ότι αφού εκλέγονται και πληρώνονται από μας, θα νοιαστούν και για μας (το ψέμα). «Η δημοσιονομική κρίση της χώρας μας θα αντιμετωπιστεί με τα πιο δίκαια και αποτελεσματικά μέτρα» εδώ και αν φαίνεται ξεκάθαρα η επιθυμία μας για να μην ακούσουμε αυτό που θεωρητικά θέλουμε και πρέπει να ακούσουμε. Η δημοσιονομική κρίση πηγάζει από το  πρόβλημα του δημόσιου τομέα, που με δημόσια κονδύλια έχτιζε ιδιωτικές περιουσίες σε δημόσιους υπαλλήλους, που δημόσια τις επιδείκνυαν και δημοσίως τις σπαταλούσαν. Κατ’ επέκταση τα δημόσια γλέντια θα έπρεπε να κοπούν, προκειμένου δημοσιονομικά να συρρικνωθούμε και εθνικά να αναπτυχθούμε (η αλήθεια). Μιας και λίγο πολύ η μισή Ελλάδα είναι βολεμένη σε αυτή την κατάσταση και η άλλη μισή θα αντέξει (τόσα χρόνια δεν το έκανε;) θεωρούμε δεδομένο ότι ποτέ δεν θα αγγίξει καμία κυβέρνηση το εκλογικό τάγμα που ονομάζεται δημόσιο μιας και οι Τροϊκανοί είναι στα δικά μας χωράφια (το ψέμα). Ναι αλλά τα λεφτά είναι δικά τους και έτσι όπως προχωράμε σε λίγο και τα χωράφια.

  Το αποτέλεσμα, είναι λοιπόν ότι τόσα και τόσα θα είχαν αποφευχθεί ή και αποδεχθεί κοινωνικά, αν και μόνο αν βλέπαμε την αλήθεια. Αλλά από την άλλη αυτός που θα έβλεπε την αλήθεια κατάματα και θα την αποδεχόταν, δεν θα αποτελούσε τίποτε άλλο από έναν ματαιόδοξο που δεν ελπίζει πάντα στο κάτι καλύτερο. Την ίδια στιγμή θα ήταν και ο πιο προετοιμασμένος απ’ όλους.

  Το ποια κατηγορία σας εκφράζει νομίζω είναι ξεκάθαρα δική σας επιλογή, χωρίς να σημαίνει ότι υπάρχει λάθος ή σωστή. Προσωπικά, άλλοτε ανήκω στην μία και άλλοτε ανήκω στην άλλη, το μόνο λάθος που κάνω είναι να ανήκω στην εκάστοτε την λάθος στιγμή…

   Για να μην σας αφήσω όμως έτσι, γιατί είχα μερικά mail σχετικά με την ΔΕΘ και την ομιλία που θα ακολουθούσε από τον πρόεδρο της ΝΔ κ. Αντώνη Σαμαρά ας απαντήσω σε μερικά πράγματα. Πρώτον, ναι το γεγονός ότι η ΔΕΘ μας κόστισε σε επίπεδο αστυνομικών δυνάμεων, μεταφοράς και προστασίας του πρωθυπουργού κλπ κοντά στο 1,5 εκ. ευρώ είναι εξωφρενικό, σε ημέρες κρίσης, αλλά και σε φυσιολογικές περιόδους κατ’ εμέ. Αυτό όμως που πραγματικά θα έπρεπε να απασχολεί τον κόσμο είναι, γιατί σε ένα δημοκρατικό κράτος ένας δημοκρατικά εκλεγμένος αρχηγός που θεωρεί τον εαυτό του σωτήρα της χώρας, φοβάται τόσο να κυκλοφορήσει μόνος του. Καθαρός ουρανός, αστραπές δεν φοβάται σωστά;

   Δεύτερον, μιας και η ομιλία του κ. Σαμαρά καθώς και η συνέντευξη τύπου έλαβε χώρα μέσα στο ΣΚ, μπορώ να σχολιάζω σήμερα και δεν μπορούσα να απαντήσω πιο πριν. Το λοιπόν, η χώρα μπορεί να σωθεί μέσα σε λίγο καιρό, με επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, με την κυβέρνηση δίπλα στον πολίτη, με μία νέα, ισχυρή Ελλάδα (!) κατά τον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αλήθεια ή ψέματα; Τα συμπεράσματα δικά σας…

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Υ.Γ. Τώρα που θα μας κόψουν όλους το ρεύμα και οι Εκκλησίες θα είναι οι μοναδικές που δεν θα φορολογηθούν το «Δεύτε λάβετε φως» θα πάρει τελείως διαφορετικό νόημα. Αντί για λαμπάδες θα παίρνουμε φορτιστές. Η νεολαία επίσης θα ξανά-αποκτήσει επαφή με τους ναούς αφού θα πρέπει να φορτίζουν το smartphone, οι παππάδες προκειμένου να την καλοδεχτούν θα ακολουθήσουν μία σειρά σεμιναρίων με θέμα το νέο λογισμικό AgIOS. Τέλος θα δημιουργηθούν ειδικά κοινωνικά net καφέ μέσα στις Εκκλησίες, όπου ο καθένας θα έρχεται με το laptop του για να συνδεθεί στο internet και θα έχουν μότο το PLUG AND PRAY!

Υ.Γ.1 Αφού έγινε το κακό με τα βιβλία που έρχονται μόνο σε DVD, θα είναι καλό να επωφεληθούμε από την κατάσταση. Είναι καιρός να μπει πιο δυναμικά η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία και να υποστηριχτεί η ελληνική αγορά. Τζούλια Αλεξανδράτου, ήρθε η ώρα να προσφέρεις στην Ελληνική κρίση!

Κωνσταντίνος Μουράτης

Editorial: Truth be told…

Παρατηρώ τον τελευταίο καιρό ότι ο πολιτικός κόσμος και όποιος περιστρέφεται γύρω από αυτόν, έχει υιοθετήσει μία ωμή γλώσσα και είναι λογικό. Οι καιροί μας δεν έχουν πια χώρο για υποκρυπτόμενα νοήματα πίσω από πολιτικά πέπλα και τερτίπια, πολύ παραπάνω δεν έχουν χώρο και περιθώρια για να χαϊδεύουν τα αυτιά του κόσμου. Έτσι περνώντας μία εβδομάδα πάνω από twitter και άλλα ογδόντα παράθυρα ειδησεογραφικών portal παράλληλα ανοιχτά, σχημάτισα μία γνώμη για το πώς εκφραζόμαστε πλέον.

  Η αλήθεια να λέγεται, δεν είναι και ότι πιο ευγενικό να ακούς για το πόσο σίγουρα θα πέσεις και με ποιον τρόπο, σίγουρα όμως αποτελεί ένα προτέρημα το ότι θα έχεις μία πιο πραγματική εικόνα του σήμερα. Τι ήταν λοιπόν όλα αυτά που άκουσα;

  Πρώτον, στην Ελλάδα όλο και περισσότερο φαίνεται πόσο πολύ σχεδιασμένα και με μαθηματική ακρίβεια είναι τα βήματα που έγιναν ώστε να φτάσουμε στην οικονομική (που φυσικά συνεπάγεται κοινωνική και πολιτική) κατάρρευσή μας. Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Στην διάρκεια της οικονομικής κρίσης του ’29 στην Αμερική, ο τότε σύμβουλος της κυβέρνησης και γνωστός ανάμεσα στους οικονομολόγους ως πατέρας των μακροοικονομικών, John M. Keynes έδωσε την εξής απάντηση σε ένα δημοσιογράφο που τον ρώτησε ποια είναι η πρόταση του για την έξοδο της χώρας από την οικονομική δυσχέρεια στην οποία βρισκόταν: «Κάντε δημόσιες επενδύσεις για να δώσετε στον κόσμο δουλειά!» Χαριτολογώντας μάλιστα, συνέχισε, λέγοντας «βάλτε τους να ανοίγουν τρύπες στο έδαφος και να καρφώνουν πασσάλους». Προφανώς δεν ήταν κυριολεκτική η φράση του και δεν αναφερόταν σε ένα αργόσχολο δημοσιοϋπαλληλικό κράτος, αυτό το αναλάβαμε εμείς, αλλά αποτελεί άλλο θέμα…   Η βάση πάνω στην οποία στηριζόταν ήταν ότι πρέπει να βρεις κάπως να τονώσεις την αγορά σου. Σε περίοδο κρίσεων παρατηρείται ένα οικονομικό παράδοξο, καθώς η κατάσταση φαινομενικά υποτάσσει περικοπές, πρακτικά αυτό που επιβάλλεται είναι μείωση των περιττών, συνέχιση αν όχι και αύξηση των δαπανών, μείωση της φορολογίας και γενικότερα τόνωση του ιδιωτικού τομέα μέσω ιδιωτικών επενδύσεων. Ούτως ώστε ακόμη και αν κόψουμε τα περιττά μισθολογικά κόστη των δημοσίων υπαλλήλων, μέσω περικοπών θέσεων, να έχουμε διασφαλίσει ένα κενό που θα καλυφθεί από το πλεονάζον προσωπικό. Ειδάλλως, παρότι αποτελώ ένθερμο υποστηρικτή της ραγδαίας μείωσης των θέσεων στο δημόσιο αντιλαμβάνομαι ότι, μία μεμονωμένη μείωση στο δημόσιο χωρίς άνοιγμα στον ιδιωτικό τομέα το μοναδικό αποτέλεσμα θα είναι περαιτέρω επιβάρυνση των ταμείων κοινωνικής πρόνοιας από τη μία και η ακόμη μεγαλύτερη μείωση της καταναλωτικής δαπάνης από την άλλη που θα φέρει νέο κλίμα περικοπών και κατ’ επέκταση νέο κύμα εσωτερικής ύφεσης στην αγορά.  Και από πού πυροδοτήθηκαν οι σκέψεις μου αυτές; Πολύ απλά διάβασα μία σύγκριση Ισπανίας και Ελλάδας, σε επίπεδο κυβέρνησης, που έδειχνε τις διαφορετικές οπτικές. Απέναντι στο τέρας της ύφεσης, η ισπανική κυβέρνηση αποφάσισε να στηρίξει την αγορά ακινήτων μέσω μείωσης του φορολογικού συντελεστή ανοικοδόμησης από 8% σε 4% προκειμένου να συνεχιστούν οι επενδύσεις με ότι αυτό συνεπάγεται. Από την άλλη οι GAF αποφάσισαν να ανεβάσουν το ήδη υψηλό φορολογικό κόστος από 11% σε 23% με αποτέλεσμα να συρρικνώσουν σε πρωτοφανή επίπεδα την αγορά προτού αντιληφθούν την ζημία που αυτό προκαλεί και αποφασίσουν να συζητήσουν για την επιστροφή στο αρχικό ποσοστό. Περιττό να εξηγήσω γιατί αυτό μου μυρίζει κάπως και με οδηγεί σε υποθέσεις ότι μάλλον δεν διασφαλίζεται το καλό μας…

  Δεύτερο, το οποίο διάβασα ήταν το γεγονός ότι η Φινλανδία ζήτησε διμερείς εγγυήσεις προκειμένου να δεχθεί να συμμετάσχει στην περαιτέρω δανειοδότηση της Ελλάδας για τα 109 δις. Μετά από αυτή ακολούθησαν και άλλες χώρες μεταξύ αυτών και η Ολλανδία. Ξερά και σταράτα μας δήλωσαν ότι χωρίς προίκα το κορίτσι δεν το παίρνουμε! Οι επιπλοκές όμως που δημιουργούνται είναι οι εξής. Αφενός κάτι το οποίο είδαμε έμπρακτα, αφού έκανε ένας αυτή την κίνηση, θα ακολουθήσουν και οι άλλοι. Αφετέρου αν μπουν στο τραπέζι τόσες πολλές διμερείς εγγυήσεις θα καθιστούν από αργή έως αδύνατη την εκταμίευση των υπόλοιπων δόσεων. Μετά λοιπόν από όλα αυτά τα συμπεράσματα, η Moody’s δήλωσε ότι όλα δείχνουν ότι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει μέσα στο 2011. Η αλήθεια να λέγεται βέβαια δεν δείχνουν κάπου αλλού, αλλά δεν υπάρχει την ίδια στιγμή μεγάλη πιθανότητα να συμβεί αυτό, τουλάχιστον όχι σύντομα καθώς διακυβεύονται πολλά για τα υπόλοιπα εμπλεκόμενα μέλη. Ξέρω δεν ακούγεται ιδιαίτερα ελπιδοφόρο αλλά θα έπρεπε να σας εφησυχάζει. Μην ανησυχείτε θα έρθει κι η ώρα μας…

Ναι ξέρω πάλι σας έφτιαξα την διάθεση, αλλά για να είμαι ειλικρινής ούτε εγώ είμαι υποστηρικτής της λογικής να τα λέω μέσα από τα δόντια. Άλλωστε όσα περισσότερα ξέρουμε τόσο το καλύτερο.

Α! Επειδή ετοιμάζουμε μία δουλίτσα τα mail δεν θα λειτουργούν για λίγο καιρό, συνεπώς αν υπάρχει πάλι κάποια απορία σε σχέση με αυτά που γράφω εγώ ή οι υπόλοιποι συντάκτες, αφήστε σχόλια αλλιώς στο rouamat.info@gmail.com.

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Κωνσταντίνος Μουράτης

Editorial: The Big Push

Χαμένος σε οικονομικές θεωρίες και οικονομικά συστήματα, προσπαθώ απεγνωσμένα, εν όψει Μνημονίου ΙΙ, να βρω τι είναι εν τέλει αυτό που μπορεί να μας δώσει μία λύση σε όλα αυτά που αντιμετωπίζουμε. Ναι, μπορεί να είναι ένα μέρος της λύσης το κυνήγι της διαφθοράς, δεδομένου βέβαια ότι κάποια στιγμή θα πιαστούνε οι διεφθαρμένοι κι εμείς θα σταματήσουμε να τρέχουμε σαν τον Βέγγο πέρα δώθε. Ναι και πάλι, μπορεί να είναι η κατάργηση του νόμου περί ευθύνης πολιτικών προσώπων, μόνο που είναι σαν να ζητάμε από έναν λογικό άνθρωπο να πάρει ένα πιστόλι να το βάλει στον κρόταφό του, να διαβάσει στον εαυτό του τα δικαιώματα του και στη συνέχεια να περάσει χειροπέδες στα χέρια του και να κλειδωθεί στην φυλακή. Ναι, για τελευταία φορά, όσο κι αν μας στεναχωρεί , η εφαρμογή του Μνημονίου κατά γράμμα βέβαια, να μπορέσει να προκαλέσει μία ριζική αναδιάρθρωση του κράτους μας, επιφέροντας αλλαγές που θα έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια μέσα σε μόλις μερικούς μήνες. Και πάλι βέβαια να προσθέσω ότι ο ιδιωτικός τομέας από αυτή την κατάσταση, έχει βγει και κερατάς και δαρμένος, αφού το μνημόνιο αφορά σε μία σειρά μέτρων τα οποία ούτε καν γνωρίζει ο κόσμος και απ’ ότι φαίνεται δεν θέλει και να μάθει, καθώς πλήττουν ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας μας.

Τι είναι λοιπόν αυτό που μπορεί να μας βγάλει από την μαύρη τρύπα στην οποία τόσο βάναυσα έχουμε μπει; Η απάντηση έρχεται από πολλές θεωρίες των οικονομικών της εξέλιξης, με ποιο βασική-ρεαλιστική, αυτή του Rosenstein-Rodan ή αλλιώς θεωρία του Big Push (της Μεγάλης Ώθησης). Σύμφωνα με αυτή, όπως και με όλες τις άλλες παρόμοιες της, μονόδρομος για εξέλιξη αποτελεί η εκβιομηχάνιση που επιφέρει κατ’ επέκταση και οικονομική ανάπτυξη-ευημερία. Για να επιτευχθεί λοιπόν η ανάπτυξη θα πρέπει να έχουμε βιομηχανίες, οι οποίες στο βρεφικό στάδιο που θα βρίσκονται στην αρχή,  θα μπορούν να συντηρηθούν μόνο από την εγχώρια ζήτηση. Παρ’ όλα αυτά εγχώρια ζήτηση υπάρχει αν ο κόσμος έχει δουλειά, που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να υπάρξουν και άλλες βιομηχανίες  με διαφορετικά προϊόντα η κάθε μία, με σκοπό οι εργαζόμενοι τους να μπορούν να ξοδεύουν το εισόδημα που απολαμβάνουν από την εργασία τους, σε προϊόντα πέρα από αυτά που παράγουν. Συνεπώς ανάπτυξη μπορεί να υπάρξει μόνο με την λήψη μίας σειράς επενδυτικών προγραμμάτων. Σαφώς κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει από τα άτομα μεμονωμένα, καθώς καθείς ενδιαφερόμενος επενδυτής δεν θα είναι διατεθειμένος να αναλάβει τέτοιο ρίσκο από μόνος του. Άρα, εδώ μπαίνει ο ρόλος του κράτους που μέσα από επιδοτήσεις (και όχι φορολογίες), θα πρέπει να δώσει κίνητρα στην κοινωνία συνολικά και ένα μήνυμα επιτακτικής συλλογικότητας προκειμένου να έχουμε εγχώρια παραγωγή. Εξ’ ου και η ονομασία Big Push, αφού μόνο μέσα από ένα γερό σπρώξιμο θα καταφέρουμε να πάμε μπροστά. Παρ’ ότι υπάρχουν και άλλες θεωρίες εξίσου σημαντικές και αποτελεσματικές, καθώς όπως προανέφερα κινούνται σε μία παρεμφερή γραμμή, θα μείνω σε αυτή που μου κίνησε το ενδιαφέρον.

Λίγα πράγματα για την περίπτωση της Ελλάδας τώρα. Για να επιτευχθεί η μεγάλη επιδότηση επενδυτικών προγραμμάτων θα πρέπει να αρχίσουν να γίνονται περικοπές στις ήδη υπάρχουσες υπερβολικές δημόσιες δαπάνες. Δεν αναφέρομαι σε ξεπούλημα περιουσίας, αλλά σε μείωση υπαλληλικού προσωπικού και απολαβών του. Είναι τραγικό το γεγονός ότι όταν όλα τα παιδάκια ανά τον κόσμο, ερωτώνται για το όνειρο τους, απαντούν «αστροναύτης, γιατρός, σπάιντερμαν κτλ» , ενώ στην Ελλάδα η απάντηση είναι «το όνειρο μου είναι να γίνω δημόσιος υπάλληλος». Για τα πνεύματα αντιλογίας, προλαμβάνω και αναφέρω ότι με το άνοιγμα καινούργιων βιομηχανιών, έχουμε άνοιγμα θέσεων εργασίας και απορρόφηση του πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού. Επίσης πρέπει να υπάρξει μία εμπιστοσύνη του καταναλωτικού κοινού απέναντι στα ελληνικά προϊόντα. Στις μέρες μας αν πας να εμπορευτείς ή να παράγεις κάτι, συμφέρει περισσότερο να πεις ότι είναι γερμανικής προέλευσης παρά ελληνικής, κι ας μην είναι η αλήθεια. Από την μεριά των Ελλήνων παραγωγών, θα πρέπει οι επιδοτήσεις να μην πάνε στο παλατάκι (το χρυσώσαμε πια, που θα πάει), ούτε να γίνουν σπίτια για τα παιδιά και αμάξια για τα εγγόνια. Επιπλέον θα πρέπει να δοθεί βάση σε ποιότητα και αξιοπιστία αν θέλουμε να κερδηθεί η εμπιστοσύνη των καταναλωτών.  Από την μεριά της πολιτικής θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας πολλές αβρότητες, αλλά θα μείνω στο να ξεκολλήσει από το σκεπτικό στο οποίο βρίσκεται και να αρχίσει επιτέλους να σκέφτεται και να βοηθά αυτή την χώρα. Συνεπώς κ. Παπανδρέου ώρα να δύσει ο ήλιος σας και να μπορέσουμε να δούμε φως ξανά, κ. Σαμαρά το Ζάππειο ΙΙ καλό αλλά δεν αρέσει το παιχνίδι στα υπόλοιπα παιδάκια, πάρτε κι εσείς ένα Ipad 2  σαν του υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς και επιτέλους αναλάβετε τον ρόλο σας. Άκρο-αριστεροί, ξυπνήστε γιατί μου φαίνεται ότι ακόμα ζείτε στο όνειρο στον πλανήτη της φράουλας και έχετε χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, κι ο λαός έχει χάσει το δρόμο του. Τόσες πορείες θα πρέπει στο τέλος να γίνει εκστρατεία για μαζική αγορά παπουτσιών. Τέλος κ. Καρατζαφέρη και χωρίς εσάς η Βουλή μπορεί, εσείς μπορείτε;

Συμπερασματικά η έξοδος από το τέλμα της χώρας, κατ’ εμέ πάντα, είναι η ανάπτυξη και μόνον αυτή αν πάντα θέλουμε να μιλάμε για βιωσιμότητα. Δεν είναι μία ανώδυνη διαδικασία αλλά ούτε και εύκολη, το να περάσουμε στην απέναντι όχθη, αλλά αν δεν γίνει βλέπω σε λίγο το Πακιστάν να δέχεται εμάς για οικονομικούς πρόσφυγες.

Υ.Γ Άκουσα ότι η καγκελάριος Μέρκελ επιμένει στην εισχώρηση ιδιωτών στο πρόγραμμα δανειοδότησης της Ελλάδας. Ελπίζω οι παραγωγοί μας στις επαρχίες να μας έχουν εξασφαλίσει πολύ λάδι, γιατί βλέπω πολλούς έρωτες τα επικείμενα τρία έτη.

Υ.Γ.1 Να περάσει νομοθεσία στις ταβέρνες το καλοκαίρι. Περικοπές στους τσιγκούνηδες Γερμανούς τουρίστες. Μία χωριάτικη σαλάτα ανά τέσσερα άτομα το πολύ με μία μόνο φρατζόλα ψωμί για λαδομπούκι.

Υ.Γ.2 Το ξέρω ότι δεν ήταν το συνηθισμένο εντιτόριαλ, αλλά ο χρόνος απ’ ότι φάινεται κυλάει αργά στην Ελλάδα και δεν ήθελα να γράψω τα ίδια.

Υ.Γ.3 . Αν κάποιος διαφωνεί με αυτά που λέω τον παρακαλώ θερμά να αφήσει τα σχόλια του, αλλά με κόσμιο τρόπο και όχι με greeklish.

Καλή εβδομάδα σε όλους και χρόνια πολλά στου πεφωτισμένους, αν τους βρείτε πουθενά!

Κωνταντίνος Μουράτης

 kmouratis@rouamat.com