Editorial: Tell me lies, tell me sweet little lies

 

  Αλήθεια ή ψέματα, τι προτιμάτε; Πολλές φορές, στην προσπάθεια μας να έχουμε το κεφάλι μας άδειο και την συνείδηση μας καθαρή, προσπαθούμε να πούμε την αλήθεια αλλά και την απαιτούμε από τους γύρω μας. Όμως η αλήθεια είναι ότι η αλήθεια πονάει , έτσι πολλές φορές στην αναζήτηση της αλήθειας ενδόμυχα εμποδίζουμε τους εαυτούς μας να δούμε το τι πραγματικά συμβαίνει προκειμένου να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την ύπαρξη μας και να μην αφήσουμε όλα τα κακά γύρω μας να μας εμποδίζουν.

  Προς τι λοιπόν, αυτή προσπάθεια αποκρυπτογράφησης του εσωτερικού διχασμού που λαμβάνει χώρα στο μυαλό και στην καρδιά των ανθρώπων; Μα είναι πολύ απλό, από αυτή την εσωτερική διαμάχη προκύπτουν πολλές λάθος αποφάσεις που έχουν σαν αποτέλεσμα πολλά προβλήματα.

  Για να γίνω πιο συγκεκριμένος ας πάρουμε τα πράγματα ιστορικά, με αρχή και τέλος την ΔΕΘ. «Λεφτά υπάρχουν». Ίσως η πιο χαρακτηριστική φράση της κρίσης του ‘08 που θα θυμόμαστε όλοι για το επόμενο της ζωής μας. Ξέραμε πως θα υπάρξουν και επίσης πως θα βρεθούν (η αλήθεια). Πιστέψαμε όμως πως υπήρχαν και θα μας δινόταν ως δια μαγείας για να σωθούμε (το ψέμα). «Νέα μέτρα δεν θα υπάρξουν» ιστορική φράση Νο2, που ήρθε να προστεθεί στους διαλόγους αυτού του θεάτρου του παραλόγου. Δεν υπήρχε περίπτωση να μπει το δάχτυλο στο μέλι, για να μην πω που αλλού και να μην συνεχίσει (η αλήθεια). Θεωρήσαμε πως μετά από την σταύρωση έρχεται η ανάσταση και θα λυτρωθούμε (το ψέμα). Ουδείς δεν αναλογίσθηκε, πως πρώτα ακολουθεί ο εξευτελισμός, το μαρτύριο και μετά η ανάσταση, αλλά κι αυτό αν σε λένε Ιησού. «Ξέρουμε πως νιώθει ο Έλληνας πολίτης, οικογενειάρχης, νέος κλπ.» μια φράση από τις πολλές που πήγαν να αντικαταστήσουν το χέρι στην πλάτη. Μα υπήρχε περίπτωση ποτέ οι άνθρωποι που ζουν τόσο πλουσιοπάροχα, με τόση εξουσία, τόσο prestige κλπ. να ταυτιστούν με τον καθημερινό πολίτη απ’ τον οποίον πιστέψτε με ποτέ δεν προήλθαν; (η αλήθεια). Θεωρήσαμε λογικό ότι αφού εκλέγονται και πληρώνονται από μας, θα νοιαστούν και για μας (το ψέμα). «Η δημοσιονομική κρίση της χώρας μας θα αντιμετωπιστεί με τα πιο δίκαια και αποτελεσματικά μέτρα» εδώ και αν φαίνεται ξεκάθαρα η επιθυμία μας για να μην ακούσουμε αυτό που θεωρητικά θέλουμε και πρέπει να ακούσουμε. Η δημοσιονομική κρίση πηγάζει από το  πρόβλημα του δημόσιου τομέα, που με δημόσια κονδύλια έχτιζε ιδιωτικές περιουσίες σε δημόσιους υπαλλήλους, που δημόσια τις επιδείκνυαν και δημοσίως τις σπαταλούσαν. Κατ’ επέκταση τα δημόσια γλέντια θα έπρεπε να κοπούν, προκειμένου δημοσιονομικά να συρρικνωθούμε και εθνικά να αναπτυχθούμε (η αλήθεια). Μιας και λίγο πολύ η μισή Ελλάδα είναι βολεμένη σε αυτή την κατάσταση και η άλλη μισή θα αντέξει (τόσα χρόνια δεν το έκανε;) θεωρούμε δεδομένο ότι ποτέ δεν θα αγγίξει καμία κυβέρνηση το εκλογικό τάγμα που ονομάζεται δημόσιο μιας και οι Τροϊκανοί είναι στα δικά μας χωράφια (το ψέμα). Ναι αλλά τα λεφτά είναι δικά τους και έτσι όπως προχωράμε σε λίγο και τα χωράφια.

  Το αποτέλεσμα, είναι λοιπόν ότι τόσα και τόσα θα είχαν αποφευχθεί ή και αποδεχθεί κοινωνικά, αν και μόνο αν βλέπαμε την αλήθεια. Αλλά από την άλλη αυτός που θα έβλεπε την αλήθεια κατάματα και θα την αποδεχόταν, δεν θα αποτελούσε τίποτε άλλο από έναν ματαιόδοξο που δεν ελπίζει πάντα στο κάτι καλύτερο. Την ίδια στιγμή θα ήταν και ο πιο προετοιμασμένος απ’ όλους.

  Το ποια κατηγορία σας εκφράζει νομίζω είναι ξεκάθαρα δική σας επιλογή, χωρίς να σημαίνει ότι υπάρχει λάθος ή σωστή. Προσωπικά, άλλοτε ανήκω στην μία και άλλοτε ανήκω στην άλλη, το μόνο λάθος που κάνω είναι να ανήκω στην εκάστοτε την λάθος στιγμή…

   Για να μην σας αφήσω όμως έτσι, γιατί είχα μερικά mail σχετικά με την ΔΕΘ και την ομιλία που θα ακολουθούσε από τον πρόεδρο της ΝΔ κ. Αντώνη Σαμαρά ας απαντήσω σε μερικά πράγματα. Πρώτον, ναι το γεγονός ότι η ΔΕΘ μας κόστισε σε επίπεδο αστυνομικών δυνάμεων, μεταφοράς και προστασίας του πρωθυπουργού κλπ κοντά στο 1,5 εκ. ευρώ είναι εξωφρενικό, σε ημέρες κρίσης, αλλά και σε φυσιολογικές περιόδους κατ’ εμέ. Αυτό όμως που πραγματικά θα έπρεπε να απασχολεί τον κόσμο είναι, γιατί σε ένα δημοκρατικό κράτος ένας δημοκρατικά εκλεγμένος αρχηγός που θεωρεί τον εαυτό του σωτήρα της χώρας, φοβάται τόσο να κυκλοφορήσει μόνος του. Καθαρός ουρανός, αστραπές δεν φοβάται σωστά;

   Δεύτερον, μιας και η ομιλία του κ. Σαμαρά καθώς και η συνέντευξη τύπου έλαβε χώρα μέσα στο ΣΚ, μπορώ να σχολιάζω σήμερα και δεν μπορούσα να απαντήσω πιο πριν. Το λοιπόν, η χώρα μπορεί να σωθεί μέσα σε λίγο καιρό, με επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, με την κυβέρνηση δίπλα στον πολίτη, με μία νέα, ισχυρή Ελλάδα (!) κατά τον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αλήθεια ή ψέματα; Τα συμπεράσματα δικά σας…

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Υ.Γ. Τώρα που θα μας κόψουν όλους το ρεύμα και οι Εκκλησίες θα είναι οι μοναδικές που δεν θα φορολογηθούν το «Δεύτε λάβετε φως» θα πάρει τελείως διαφορετικό νόημα. Αντί για λαμπάδες θα παίρνουμε φορτιστές. Η νεολαία επίσης θα ξανά-αποκτήσει επαφή με τους ναούς αφού θα πρέπει να φορτίζουν το smartphone, οι παππάδες προκειμένου να την καλοδεχτούν θα ακολουθήσουν μία σειρά σεμιναρίων με θέμα το νέο λογισμικό AgIOS. Τέλος θα δημιουργηθούν ειδικά κοινωνικά net καφέ μέσα στις Εκκλησίες, όπου ο καθένας θα έρχεται με το laptop του για να συνδεθεί στο internet και θα έχουν μότο το PLUG AND PRAY!

Υ.Γ.1 Αφού έγινε το κακό με τα βιβλία που έρχονται μόνο σε DVD, θα είναι καλό να επωφεληθούμε από την κατάσταση. Είναι καιρός να μπει πιο δυναμικά η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία και να υποστηριχτεί η ελληνική αγορά. Τζούλια Αλεξανδράτου, ήρθε η ώρα να προσφέρεις στην Ελληνική κρίση!

Κωνσταντίνος Μουράτης

Editorial: Θα πληρώσετε σε μετρητά ή νεφρά;

  Άφησα την προηγούμενη εβδομάδα στην άκρη την αρθρογραφία, στο πλαίσιο του να παρακολουθήσω πολύ στενά την ιστορία της παιδείας και πιο συγκεκριμένα των πανεπιστημίων και των καταλήψεων. Αφού λοιπόν άκουσα, διάβασα, σημείωσα, συζήτησα και έκανα ότι θα έπρεπε να κάνω για να κοιτάξω το θέμα σφαιρικά, τελικά απογοητεύτηκα. Ναι, η αλήθεια είναι ότι περίμενα παραπάνω από την νεολαία του σήμερα. Επανειλημμένα έχω διαφωνήσει με την πρακτική του δρόμου και της κατάληψης, καθώς επανειλημμένα με έχει απογοητεύσει και έχει αποτύχει. Επειδή πολύ πιθανό να ρωτήσετε, τι θα έπρεπε να περιμένω θα εξηγηθώ. Η επανάσταση δεν αφορά μόνο σε δημιουργία αταξίας στην υπάρχουσα τάξη πραγμάτων μέσω πρόκλησης συστημικών απειλών, χρησιμοποιώντας ως μέσα τα πανό και τις φωνές. Το σύστημα είτε πολιτικό, είτε κοινωνικό, είτε ακόμη και οικονομικό, αποτελείται από άτομα τα οποία ακολουθώντας έναν συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, δημιουργούν συμπεριφορές που με τη σειρά τους δημιουργούν δομές που διαμορφώνουν τα θεμέλια για την ύπαρξη ενός συστήματος. Αυτό που συνεπάγεται από τα παραπάνω, είναι ότι αν επιθυμεί μία κοινωνία να τραντάξει και κατ’ επέκταση να αλλάξει ένα υπάρχον σύστημα θα πρέπει να χτυπήσει τα θεμέλια του. Αλλά αυτό είναι Μηχανική 1.01 και δεν χρειάζεται να σας το πω εγώ. Αυτό που όμως δύσκολα πολλές φορές βλέπουμε, παρ’ όλη την απλότητα του, είναι  ότι οι πραγματικές βάσεις του συστήματος είναι τα μυαλά των ανθρώπων που το συναρθρώνουν. Με απλά λόγια χρειαζόμαστε καινούργια μυαλά, όχι στην ηλικία αλλά στις απόψεις. Δυστυχώς βέβαια σπανίζουν τα μυαλά αυτά και έτσι κοντά στα ξερά καίγονται και 230 σχολές με δεκάδες χιλιάδες φοιτητές.

   Αυτό που θα περίμενα, για να κλείσω, θα ήταν ένα κίνημα που δεν θα υποστήριζε την ακύρωση του νέου νόμου για την παιδεία, άλλα την βελτίωση του, λαμβάνοντας υπόψη συνθήκες, ανάγκες, οράματα. Το να θεωρούμε ακόμη ότι υφίσταται άσυλο είναι στενόμυαλο, ότι κανένας δεν θα μας ανταγωνιστεί και ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο μας στρώνει κόκκινο χαλί για το μέλλον μη ρεαλιστικό και ότι θα μπορούμε εσαεί να σπουδάζουμε δύο και τρεις σχολές χωρίς να πληρώνουμε ένα ευρωσεντ τρελό. Αλλά από την άλλη όταν  ακόμα απέναντι σε προτάσεις αντίθετες από αυτές που υπερασπιζόμαστε, ανατρέχουμε σε μεθόδους που θεωρητικά αποβάλαμε από την κοινωνία μας 37 χρόνια πριν, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας...

  Αρκετά όμως με την παιδεία, ας περάσουμε σε πιο άμεσα μέτρα, όπως αυτό που ανακοινώθηκε χθες από τον Υπουργό Οικονομικών Ευ. Βενιζέλο, το λεγόμενο χαράτσι. Λίγα λόγια για αυτό. Πρώτον επιβάλλεται σε όλους του ιδιοκτήτες  ακινήτων. Αν λοιπόν είστε ενοικιαστές τα βρίσκετε με τον ιδιοκτήτη σας στο νοίκι. Δεύτερον, θα υπάρξει μία εφάπαξ δόση φέτος προκειμένου να μπορέσουν να εμφανισθούν τα έσοδα στο απολογισμό του Φεβρουαρίου, και στη συνέχεια θα ξαναπληρώσουμε του χρόνου σε δόσεις. Η χρεώσεις για φέτος θα πάνε μεσοσταθμικά στα 4 ευρώ το τμ και στα 0,5-10 ευρώ το τμ το 2012. Πολύ παραπάνω, θα έχουμε την πληρωμή αναγκαστικά καθώς θα εισαχθεί στους λογαριασμούς της ΔΕΗ προκειμένου, να υπάρξει απειλή άμεσα στην βιωσιμότητα του νοικοκυριού αφού δεν γίνετε να ζήσουμε χωρίς ρεύμα.

  Αρκετά αντιφατική κίνηση θα έλεγα, αφού το βράδυ του Σαββάτου μέσω του βήματος της ΔΕΘ ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε με γλυκά λόγια ότι δεν γίνετε να συνεχίσουμε να είμαστε το εξιλαστήριο θύμα της ΕΕ. Αλλά από την άλλη πόσο αληθινά μπορεί να είναι τα λόγια σου όταν δεν είναι γραμμένα από σένα;

  Τα καλά νέα ήταν ότι για πρώτη φορά η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ προσπαθεί να κάνει μία κοινωνική συνεισφορά, αρνούμενη να εισπράξει τα ποσά, λέγοντας ότι συμπάσχει με τον ελληνικό λαό και δεν πρόκειται να βοηθήσει στην περαιτέρω επιβάρυνση του. Λέτε να την γλυτώσουμε;

  Τελευταίο στο οποίο θα ήθελα να μείνω είναι ότι για ακόμη μία φορά η Ελλάδα φαίνεται να την χρεοκοπούν με τα CDS μας να πηγαίνουν στα ύψη, παρότι η Κομισιον διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο και ήρθαν να προσθέσουν επί αυτού οι γαλλικές τράπεζες ότι οτιδήποτε κι αν συμβεί θα μας υποστηρίξουν. Που σημαίνει, όπως φυσικά επιβεβαιώνεται και από την πολιτική στην οποία επιμένει η κυβέρνηση, ότι υπάρχει ακόμα ψωμί για να μας πάρουν.

Αν λοιπόν πάτε σε κάποιο ταμείο και πρέπει να πληρώσετε, αλλά δεν έχετε, μην ανησυχείτε ρωτήστε: «Νεφρά δέχεστε;».

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Υ.Γ. Έφτιαξα μία ομάδα στο facebook με όνομα «Χαρίστε ή Ανταλλάξτε τα παλιά σχολικά σας βιβλία» για αυτούς που θέλουν να χαρίσουν ή να ανταλλάξουν σχολικά βιβλία για να εξυπηρετηθεί όσο μπορεί το πρόβλημα που βιώνουν οι μαθητές σήμερα. Δεν πρόσθεσα πολλά άτομα και αυτά που πρόσθεσα ήταν απλά για την πραγματοποίηση της ομάδας. Όσοι δεν επιθυμούν να είναι μέλη τους ζητώ συγγνώμη, αλλά θα το εκτιμούσα αν το διέδιδαν όσο μπορούσαν.

Κωνσταντίνος Μουράτης

Editorial: Ο τρίτος δρόμος για τον σοσιαλισμό...

Κι όταν όλα δείχνουν να πηγαίνουν καλά, να σου μία αναποδιά στην κυβέρνηση που τους τα ανατρέπει όλα. Και ναι, πήραν κάποιοι την χαρά από την δήθεν επικείμενη παραίτηση του πρωθυπουργού, αλλά ένας ανασχηματισμός πάντα μπορεί και ανακουφίζει το σύστημα. Κερδήθηκε λοιπόν η ψήφος εμπιστοσύνης από το σοσιαλιστικό κόμμα και όμως τα πράγματα φαίνεται να οδεύουν προς το χειρότερο, με ραγδαία ταχύτητα.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι στο εξής ο διαχειριστής των χρημάτων μας, ο οποίος αν και νομικός φαίνεται να μπήκε με περίσσια πυγμή στο παιχνίδι των οικονομικών, μόνο που όταν πας στους Ευρωπαίους εταίρους που έχουν δει το παιχνίδι πολλές φορές, πολύ παραπάνω δε μιας και είναι οι δανειστές μας φαίνεται να δείχνουν παραπάνω "τσαμπουκά", όσο να ναι σε βάζουν στην θέση του. Έτσι λοιπόν οδηγούμαστε σε νέα ρεύματα αιχμών και σπόντας προκειμένου το μπαλάκι των ευθυνών να πάρει πάλι την κλασική, πορεία της καυτής πατάτας.

Παρ΄ όλα αυτά το να λέω πράγματα τα οποία πολλοί από εσας ήδη γνωρίζετε, νομίζω πως είναι άσκοπο. Ας περάσουμε λοιπόν στο διαταύτα. Αλλάξανε τα πρόσωπα, όχι όμως οι στρατηγικές, κάτι το οποίο δεν θα έπρεπε να προσπεράσουμε έτσι απλά. Στο παρελθόν τέτοια επικοινωνιακά παιχνίδια πολλές φορές έδρασαν καταλυτικά για περιόδους εντάσεων και πιέσεων, όμως η σημερινή κατάσταση είναι κάπως πιο κρίσιμη. Δηλαδή, τι θα μπορούσε να μας πει το ΥΠ.ΟΙΚ. διαφορετικό από αυτό που έλεγε με τον κ. Παπακωνσταντίνου, αφού σήμερα βγήκαν τα νούμερα από τον Σύνδεσμο Βενζινοπωλών Ελλάδος, που μιλούν 185% αύξηση του πετρελαίου σε νοικοκυριά και περίπου 1200% για επιχειρήσεις, λόγω αύξησης των έμμεσων φόρων. Τι θα μπορούσε πολύ παραπάνω να μας πει η έκτακτη εισφορά της τάξεως του 5% από βουλευτές και δημάρχους, όταν με τις έκτακτες φορολογήσεις στον ιδιωτικό τομέα η φορολογία ανέρχεται στο 55% και πάνω. Ποια η λογική των αποκρατικοποιήσεων όταν ξεπουλάμε και όχι πουλάμε (όπως θα έπρεπε να κάνουμε) τους δημόσιων οργανισμών, που ασύδοτα προβαίνουν σε 48ωρες κυλιόμενες απεργίες, λεσ και μας κάνουν χάρη, σαν να μην έφταν στον ελληνικό λαό αυτά που ήδη τραβάει. Για το θέμα των δημόσιων υπαλλήλων από την άλλη ούτε κουβέντα, μόνο η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κα. Παπανδρέου αναφέρθηκε σε αυτό, με σκοπό να προκαλέσει μεγάλες εσώ-και-εξωκομματικές αντιδράσεις.

Από την άλλη υπάρχουν βουλευτές όπως ο κύριος Ραγκούσης ο οποίος προτείνει την βαριά φορολόγηση όλων των πολιτικών και των διοικητικών δημοσίων φορέων από το '74 και μετά, θεωρώντας πως όλοι είναι υπέυθυνοι και επωφελούνταν από μία πλασματική ανάπτυξη, άρα λοιπόν έφτασε η ώρα τους να δώσουν και κάτι πίσω. Μόνο που πολύ περίτεχνα διαχώρησε την φορολόγηση από την τιμωρία απόκτησης περιουσιακών στοιχίων, μέσω αδιαφανών διαδικασιών, αφού όπως είπε αυτό ειναι δουλειά της δικαιοσύνης. Ποιος όμως ο σκοπός αυτού;

Κι όταν όλοι μιλούν πλέον για ανάπτυξη εμείς ακόμα κοιτάμε το δάχτυλο. Αφού ο ένας αναλυτής, πολιτικός, διοικιτικός τράπεζας κλπ. μετά τον άλλον αποφασίζουν να εκφράσουν απόψεις περί λάθους εκτίμησης της Ελλάδας και λανθασμένης διαχείρησης του χρέους. Πως ακριβώς θα συντηρηθεί ένα σύστημα που εισχωρεί ολοένα και πιο βαθιά στην ύφεση; Πολύ παραπάνω μέχρι πόσο ακόμα θα γίνεται αυτό; Μάθε στον φτωχό να ψαρεύει και δεν θα πεινάσει ποτέ, έτσι λέει το ρητό. Μόνο που εμείς μόνο δίνουμε, μόνο συντηρούμε κερδοσκοπίες και ποτέ δεν παράγουμε κάτι για να φάμε κι εμείς οι ίδιοι. Συνεπώς, εμπρός Γιωργάκη μην σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι ανάπτυξη και πάλι!

Υ.Γ. Να εκμεταλλευτούμε τους ανθρώπους των στημένων παιχνιδιών διαφορετικά. Βάλτε τους υπεύθυνους να παίξουν στοίχημα για λογαριασμό μας και να βγει το  Ελλάδα-Κόσμος άσσος!

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Κωνσταντίνος Μουράτης

kmouratis@rouamat.com

Editorial: The Big Push

Χαμένος σε οικονομικές θεωρίες και οικονομικά συστήματα, προσπαθώ απεγνωσμένα, εν όψει Μνημονίου ΙΙ, να βρω τι είναι εν τέλει αυτό που μπορεί να μας δώσει μία λύση σε όλα αυτά που αντιμετωπίζουμε. Ναι, μπορεί να είναι ένα μέρος της λύσης το κυνήγι της διαφθοράς, δεδομένου βέβαια ότι κάποια στιγμή θα πιαστούνε οι διεφθαρμένοι κι εμείς θα σταματήσουμε να τρέχουμε σαν τον Βέγγο πέρα δώθε. Ναι και πάλι, μπορεί να είναι η κατάργηση του νόμου περί ευθύνης πολιτικών προσώπων, μόνο που είναι σαν να ζητάμε από έναν λογικό άνθρωπο να πάρει ένα πιστόλι να το βάλει στον κρόταφό του, να διαβάσει στον εαυτό του τα δικαιώματα του και στη συνέχεια να περάσει χειροπέδες στα χέρια του και να κλειδωθεί στην φυλακή. Ναι, για τελευταία φορά, όσο κι αν μας στεναχωρεί , η εφαρμογή του Μνημονίου κατά γράμμα βέβαια, να μπορέσει να προκαλέσει μία ριζική αναδιάρθρωση του κράτους μας, επιφέροντας αλλαγές που θα έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια μέσα σε μόλις μερικούς μήνες. Και πάλι βέβαια να προσθέσω ότι ο ιδιωτικός τομέας από αυτή την κατάσταση, έχει βγει και κερατάς και δαρμένος, αφού το μνημόνιο αφορά σε μία σειρά μέτρων τα οποία ούτε καν γνωρίζει ο κόσμος και απ’ ότι φαίνεται δεν θέλει και να μάθει, καθώς πλήττουν ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας μας.

Τι είναι λοιπόν αυτό που μπορεί να μας βγάλει από την μαύρη τρύπα στην οποία τόσο βάναυσα έχουμε μπει; Η απάντηση έρχεται από πολλές θεωρίες των οικονομικών της εξέλιξης, με ποιο βασική-ρεαλιστική, αυτή του Rosenstein-Rodan ή αλλιώς θεωρία του Big Push (της Μεγάλης Ώθησης). Σύμφωνα με αυτή, όπως και με όλες τις άλλες παρόμοιες της, μονόδρομος για εξέλιξη αποτελεί η εκβιομηχάνιση που επιφέρει κατ’ επέκταση και οικονομική ανάπτυξη-ευημερία. Για να επιτευχθεί λοιπόν η ανάπτυξη θα πρέπει να έχουμε βιομηχανίες, οι οποίες στο βρεφικό στάδιο που θα βρίσκονται στην αρχή,  θα μπορούν να συντηρηθούν μόνο από την εγχώρια ζήτηση. Παρ’ όλα αυτά εγχώρια ζήτηση υπάρχει αν ο κόσμος έχει δουλειά, που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να υπάρξουν και άλλες βιομηχανίες  με διαφορετικά προϊόντα η κάθε μία, με σκοπό οι εργαζόμενοι τους να μπορούν να ξοδεύουν το εισόδημα που απολαμβάνουν από την εργασία τους, σε προϊόντα πέρα από αυτά που παράγουν. Συνεπώς ανάπτυξη μπορεί να υπάρξει μόνο με την λήψη μίας σειράς επενδυτικών προγραμμάτων. Σαφώς κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει από τα άτομα μεμονωμένα, καθώς καθείς ενδιαφερόμενος επενδυτής δεν θα είναι διατεθειμένος να αναλάβει τέτοιο ρίσκο από μόνος του. Άρα, εδώ μπαίνει ο ρόλος του κράτους που μέσα από επιδοτήσεις (και όχι φορολογίες), θα πρέπει να δώσει κίνητρα στην κοινωνία συνολικά και ένα μήνυμα επιτακτικής συλλογικότητας προκειμένου να έχουμε εγχώρια παραγωγή. Εξ’ ου και η ονομασία Big Push, αφού μόνο μέσα από ένα γερό σπρώξιμο θα καταφέρουμε να πάμε μπροστά. Παρ’ ότι υπάρχουν και άλλες θεωρίες εξίσου σημαντικές και αποτελεσματικές, καθώς όπως προανέφερα κινούνται σε μία παρεμφερή γραμμή, θα μείνω σε αυτή που μου κίνησε το ενδιαφέρον.

Λίγα πράγματα για την περίπτωση της Ελλάδας τώρα. Για να επιτευχθεί η μεγάλη επιδότηση επενδυτικών προγραμμάτων θα πρέπει να αρχίσουν να γίνονται περικοπές στις ήδη υπάρχουσες υπερβολικές δημόσιες δαπάνες. Δεν αναφέρομαι σε ξεπούλημα περιουσίας, αλλά σε μείωση υπαλληλικού προσωπικού και απολαβών του. Είναι τραγικό το γεγονός ότι όταν όλα τα παιδάκια ανά τον κόσμο, ερωτώνται για το όνειρο τους, απαντούν «αστροναύτης, γιατρός, σπάιντερμαν κτλ» , ενώ στην Ελλάδα η απάντηση είναι «το όνειρο μου είναι να γίνω δημόσιος υπάλληλος». Για τα πνεύματα αντιλογίας, προλαμβάνω και αναφέρω ότι με το άνοιγμα καινούργιων βιομηχανιών, έχουμε άνοιγμα θέσεων εργασίας και απορρόφηση του πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού. Επίσης πρέπει να υπάρξει μία εμπιστοσύνη του καταναλωτικού κοινού απέναντι στα ελληνικά προϊόντα. Στις μέρες μας αν πας να εμπορευτείς ή να παράγεις κάτι, συμφέρει περισσότερο να πεις ότι είναι γερμανικής προέλευσης παρά ελληνικής, κι ας μην είναι η αλήθεια. Από την μεριά των Ελλήνων παραγωγών, θα πρέπει οι επιδοτήσεις να μην πάνε στο παλατάκι (το χρυσώσαμε πια, που θα πάει), ούτε να γίνουν σπίτια για τα παιδιά και αμάξια για τα εγγόνια. Επιπλέον θα πρέπει να δοθεί βάση σε ποιότητα και αξιοπιστία αν θέλουμε να κερδηθεί η εμπιστοσύνη των καταναλωτών.  Από την μεριά της πολιτικής θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας πολλές αβρότητες, αλλά θα μείνω στο να ξεκολλήσει από το σκεπτικό στο οποίο βρίσκεται και να αρχίσει επιτέλους να σκέφτεται και να βοηθά αυτή την χώρα. Συνεπώς κ. Παπανδρέου ώρα να δύσει ο ήλιος σας και να μπορέσουμε να δούμε φως ξανά, κ. Σαμαρά το Ζάππειο ΙΙ καλό αλλά δεν αρέσει το παιχνίδι στα υπόλοιπα παιδάκια, πάρτε κι εσείς ένα Ipad 2  σαν του υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς και επιτέλους αναλάβετε τον ρόλο σας. Άκρο-αριστεροί, ξυπνήστε γιατί μου φαίνεται ότι ακόμα ζείτε στο όνειρο στον πλανήτη της φράουλας και έχετε χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, κι ο λαός έχει χάσει το δρόμο του. Τόσες πορείες θα πρέπει στο τέλος να γίνει εκστρατεία για μαζική αγορά παπουτσιών. Τέλος κ. Καρατζαφέρη και χωρίς εσάς η Βουλή μπορεί, εσείς μπορείτε;

Συμπερασματικά η έξοδος από το τέλμα της χώρας, κατ’ εμέ πάντα, είναι η ανάπτυξη και μόνον αυτή αν πάντα θέλουμε να μιλάμε για βιωσιμότητα. Δεν είναι μία ανώδυνη διαδικασία αλλά ούτε και εύκολη, το να περάσουμε στην απέναντι όχθη, αλλά αν δεν γίνει βλέπω σε λίγο το Πακιστάν να δέχεται εμάς για οικονομικούς πρόσφυγες.

Υ.Γ Άκουσα ότι η καγκελάριος Μέρκελ επιμένει στην εισχώρηση ιδιωτών στο πρόγραμμα δανειοδότησης της Ελλάδας. Ελπίζω οι παραγωγοί μας στις επαρχίες να μας έχουν εξασφαλίσει πολύ λάδι, γιατί βλέπω πολλούς έρωτες τα επικείμενα τρία έτη.

Υ.Γ.1 Να περάσει νομοθεσία στις ταβέρνες το καλοκαίρι. Περικοπές στους τσιγκούνηδες Γερμανούς τουρίστες. Μία χωριάτικη σαλάτα ανά τέσσερα άτομα το πολύ με μία μόνο φρατζόλα ψωμί για λαδομπούκι.

Υ.Γ.2 Το ξέρω ότι δεν ήταν το συνηθισμένο εντιτόριαλ, αλλά ο χρόνος απ’ ότι φάινεται κυλάει αργά στην Ελλάδα και δεν ήθελα να γράψω τα ίδια.

Υ.Γ.3 . Αν κάποιος διαφωνεί με αυτά που λέω τον παρακαλώ θερμά να αφήσει τα σχόλια του, αλλά με κόσμιο τρόπο και όχι με greeklish.

Καλή εβδομάδα σε όλους και χρόνια πολλά στου πεφωτισμένους, αν τους βρείτε πουθενά!

Κωνταντίνος Μουράτης

 kmouratis@rouamat.com