Κουβέντες του στροφαλοθαλάμου: Flying Cars, Part II

“Aircrafts are submarines that swim in a sea of air”

Lyle S. Powell Jr.

  Την προηγούμενη εβδομάδα μιλήσαμε για γενικά ιστορικά γεγονότα και την απαρχή της πτήσης σε ιδιωτικό επίπεδο αλλά και του προσωπικού εναέριου μέσου. Έχοντας αναλύσει σε κάποιο βάθος τους λόγους πίσω από την επιλογή του αέρα σαν ένα πεδίο εφαρμογών για μεταφορές, κλείσαμε το άρθρο αφήνοντας δυο αιχμές για το τι μέλει γενέσθαι με τις αερομεταφορές, τους κανονισμούς για την πτήση, αλλά και την ευχαρίστηση χειριζόμενος ένα τέτοιο όχημα. Αυτή την εβδομάδα θα μιλήσουμε για τις δύο κύριες προσεγγίσεις του θέματος «προσωπικό εναέριο μέσο μεταφοράς» και θα αναφέρουμε κάποια παραδείγματα στην πορεία.

  From roadable airplanes to Personal air vehicles… Μέχρι και το 2005, τα συγκεκριμένα μέσα μεταφοράς είχαν τη φήμη του «αεροπλάνου με δυνατότητες κίνησης στο έδαφος» και ο λόγος ήταν απλός, κανένας αρμόδιος οργανισμός δεν είχε ασχοληθεί με το να ορίσει τι είναι τελικά αυτές οι μηχανές και ποιοι οι κανόνες που θα διέπουν τη χρήση και κατοχή τους. Το 2005, λοιπόν, η NASA παρέα με μερικούς εκλεκτούς ιδιώτες, ομάδες επιστημόνων αλλά και τις αρμόδιες υπηρεσίες για την κίνηση στον εναέριο χώρο των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έφτιαξαν επιτέλους ένα πλαίσιο κανονισμών για τη χρήση προσωπικών μέσων, όρισαν κανόνες κυκλοφορίας και αερογραμμές, περιέγραψαν τι θα αποτελεί από εδώ και πέρα «προσωπικό εναέριο μέσο μεταφοράς» (PAV, Personal Air Vehicle) και γενικότερα έθεσαν τα θεμέλια για την κίνηση στους αιθέρες. Επιπλέον, ανέθεσαν σε ήδη υπάρχουσες εταιρείες την ανάπτυξη τεχνολογιών για την εν λόγω μορφή μέσων μεταφοράς και καθιέρωσαν έναν ετήσιο διαγωνισμό για τη χρηματοδότηση ιδεών που αφορούν τον συγκεκριμένο τομέα.

  The drawbacks… Πριν προχωρήσουμε στα ενδότερα των δυο σχολών για τα PAV’s , να αναφέρουμε τους λόγους που καταλήξαμε σε αυτές τις δυο σχολές αλλά και τις δυσκολίες που παρουσιάζει το ίδιο το εγχείρημα. Και στις δυο περιπτώσεις η αίτιες είναι οι ίδιες, το αστικό περιβάλλον στο οποίο θα πρέπει να είναι ικανές να κινούνται αυτές οι μηχανές αλλά και η ευκολία χειρισμού τους από το μέσο οδηγό που έχει συνηθίσει στη χρήση επίγειων μέσων μεταφοράς. Υπολογίστε επιπλέον ότι ιδιαίτερα στα εναέρια μέσα μεταφοράς, η μόνη παράμετρος λάθους είναι πλέον ο άνθρωπος γι’ αυτό και συμμετέχει ελάχιστα στο χειρισμό, αλλά ταυτόχρονα είναι και το μόνο αντικείμενο εντός  του αεροσκάφους που πρέπει πάση θυσία να σωθεί σε περίπτωση στραβής. Βάλτε τώρα και στην εξίσωση ότι οι εν λόγω μηχανές πρέπει να συνυπάρξουν με τα υπόλοιπα μέσα μεταφοράς  αλλά και όταν βρίσκονται στο έδαφος να μπορούν να είναι τουλάχιστον ισάξιες σε ορούς ευχρηστίας επιδόσεων και πρακτικότητας με τα αυτοκίνητα, για να καταλάβετε γιατί έπρεπε να περάσει ένας αιώνας σχεδόν για να καταλήξουμε στο πως θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται και από ποιον. Πολλά από αυτά λύθηκαν στην πορεία και πλέον μένει να γίνει το τελικό fine tuning στο σχέδιο και να μπουν σε ευρεία παραγωγή.

  VTOL… ή Vertical Take Off and Landing ονομάζεται η πρώτη, πιο απλή (και παίζει και πιο σίγουρη) σχολή PAV.  Στη συγκεκριμένη περίπτωση τα πράγματα είναι αρκετά πρακτικά και πολλοί εν γένει κίνδυνοι και δυσκολίες κατά τη διάρκεια του χειρισμού έχουν λυθεί, αφού οι πρώτες εφαρμογές ήταν στρατιωτικές και ξέρετε τι λένε αυτοί οι τύποι με τα χακί: «ένα καλό σχέδιο είναι το απλό σχέδιο». Χρησιμοποιώντας κάμποση στρατιωτική αεροπορική τεχνολογία, η προσέγγιση του VTOL εξυπηρετεί σκοπούς ιδιαίτερα πονηρούς για την μεταφορά προσωπικού εντός πόλεως, σκοποί που μπορούν να αποδειχτούν ιδιαιτέρως χρήσιμοι, στην «αγαθή» εκδοχή ενός PAV. Για αρχή δεν χρειάζονται (στην πλειοψηφία  τους και εντός της καμπίνας τους, πάντα) την ύπαρξη πιλότου, αφού χρησιμοποιώντας την τεχνολογία fly-by-wire ο χειρίστης τους είτε τα χειρίζεται ασύρματα από απόσταση, είτε είναι πλήρως διαχειρήσιμα από υπολογιστές, περίπτωση στην οποία οι επιβάτες απλά ορίζουν τον προορισμό και το PAV αναλαμβάνει τα υπόλοιπα (υπολογισμός διαδρομής, τήρηση κώδικα, βασικός χειρισμός κίνησης κτλ.). Τα περισσότερα τέτοια οχήματα βασίζουν την πτητική τους λειτουργία στις ίδιες αρχές με αυτές του ελικοπτέρου, κάτι που δίνει πολύ ενδιαφέρουσες διαστάσεις στο θέμα. Για αρχή μπορούν να αιωρηθούν, κάτι πολύ χρήσιμο αν θες το προσωπικό σου μέσο μεταφοράς να σε αφήνει ακόμη και στο μπαλκόνι σου, ενώ τις περισσότερες φορές το μέσο πρόωσης τους είναι κάποιου είδους έλικας, κάνοντάς τα ιδιαίτερα καθαρά και «κρύα» όταν κινούνται ανάμεσα σε αντικείμενα που μπορεί να πληχθούν από τέτοιους παράγοντες (όπως το καπό της Porsche του νεόπλουτου από τον 6^ο ή τα μαλλιά της γεροντοκόρης από τον 3^ο…). Επιπλέον, επειδή ακριβώς απογειώνονται και προσγειώνονται κάθετα, μπορούν να προσεγγίσουν σημεία με ακρίβεια χιλιοστού (στην εκδοχή του στρατιωτικού GPS και όχι του πολιτικού με απόκλιση 50 μέτρων)  δίνοντας έτσι άλλη διάσταση στο παράλληλο παρκάρισμα και την έλλειψη χώρου. Τέλος τέτοια οχήματα, επειδή δεν έχουν μεγάλη εξάρτηση από ιπποδύναμη (η αεροδυναμική τους, τους επιτρέπει να χρησιμοποιούν τον κινητήρα μόνο κατά την απογείωση και τους ελιγμούς αλλά είναι μεγάλη ιστορία οπότε ας μείνουμε σε αυτό) είναι ελάχιστα ενεργοβόρα (παρόμοια κατανάλωση με ενός μέσου σεντάν επιδόσεων), εκμεταλλευόμενα τις μειωμένες απώλειες της κίνησης στον αέρα, αναπτύσσουν ταχύτητες πτήσης πολλαπλάσιες από την τελική των περισσοτέρων αυτοκινήτων, η αυτονομία τους αγγίζει αυτήν μιας μέσης νταλίκας (εύκολα πάνω από 1000 km ), ενώ μπορούν να πετάξουν στο ύψος που πιάνουν τα περισσότερα πολιτικά αεροσκάφη (τα περισσότερα δίνουν cruising speeds στα 18.000 πόδια, ύψος που πετά «χαλαρά» ένα Airbus και δεν βλέπει ποτέ ένα Cessna). Τώρα όσον αφορά τις δυνατότητές τους εντός δρόμου, μην τα θέλουμε και όλα δικά μας. Τα περισσότερα από αυτά χρησιμοποιούν τροχούς μόνο για να στηρίζονται στο έδαφος όταν παραμένουν σταθμευμένα ή για να τροχοδρομούν μέχρι τον χώρο αποθήκευσης τους ως την επομένη πτήση. Παραδείγματα τέτοιων οχημάτων και πιο πιθανά για ευρεία  παραγωγή είναι το Moller SkyCar, το Urban Aeronautics X-Hawk και το MACRO Industries SkyRider. Έχουν παρόμοιες αρχές λειτουργίας, ιδιαίτερα το Ισραηλινό X-Hawk έχει δοκιμαστεί ευρέως σε στρατιωτικές εφαρμογές και οι τιμές τους κυμαίνονται στα ίδια επίπεδα, δηλαδή προς το παρόν σε επίπεδα supercar (κοντά στο εκατομμύριο του δολαρίου) αλλά σε περίπτωση ευρείας παράγωγης στα επίπεδα ενός E-segment αυτοκίνητου (περίπου 60.000 δολάρια), ενώ το εύρος εφαρμογών τους μπορεί να κυμανθεί από οχήματα άμεσης επέμβασης (ασθενοφόρα, περιπολικά κτλ.) μέχρι προσωπικά μέσα μεταφοράς υψηλών προσώπων, άσε που επιπλέον δεν χρειάζονται άδεια οδήγησης ή στην χειρότερη πρέπει να έχεις άδεια ιδιωτικού πιλότου.

  Παγωταστικό? Για όσους δεν έχουν φοβίες με την πτήση και δεν καίγονται αν θα έχουν τον έλεγχο του οχήματός τους, είναι το καλύτερο αντίδοτο στο μποτιλιάρισμα, τα μεγάλα αυτοματοποιημένα ταξίδια και την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ. Αν από την άλλη, όπως εγώ, μισείτε οτιδήποτε πετάει και σας αρέσει να οδηγείτε ένα όχημα και όχι μόνο να το έχετε στην κατοχή σας, τότε υπομονή μέχρι την επόμενη εβδομάδα για να δούμε και τον άλλο δρόμο προς την κίνηση στον αέρα. To be concluded, λοιπόν, καλές βόλτες, καλή εβδομάδα και καλό κουράγιο στους επί πτυχίω, μέχρι και την λήξη των καταλήψεων…

Featherweight

PEEPING TOM: 7 ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΡΟΣ ΑΠΟΦΥΓΗ

  Ξεκινώντας τη σαιζόν -περίπου δηλαδή με τα τέρατα που συμβαίνουν στις σχολές και στις δημόσιες υπηρεσίες- και ενώ η θερμοκρασία συνεχίζει να πέφτει ο υδράγυρος του φλερτ παραδόξως ανεβαίνει! Αγαπητά μου αγόρια, σήμερα θα μιλήσουμε τα ”δυό” μας και την επόμενη εβδομάδα θα επιδωθούμε σε girl talk...

Η μπουμπού του fb: Κατ'αρχάς, πιθανότατα είναι ανήλικη. Κατά δεύτερον, ξέρετε ήδη τα πάντα για αυτήν. Τη μουσική που ακούει -ή τη μουσική που θα σας πει οτι ακούει- ή και καταστάσεις καθημερινής τρέλας. Με λίγα λόγια η κοπέλα αυτή δεν έχει κανένα μυστήριο και δε θέλει να έχει. Μετά τον πρώτο μήνα, μην εκπλαγείτε αν δείτε το όνομά σας στο relationship status σας. Εν τέλει, είναι η κοπέλα που αναζητά άντρες-τρόπαια και την ενδιαφέρει περισσότερο το πώς βλέπουν τη σχέση σας οι άλλοι παρά τα... μεταξύ σας.

Η Κυρία: Είναι σοβαρή, είναι απροσπέλαστη και δε γελά σχεδόν ποτέ. Σχεδόν ξεπήδησε από εξώφυλλο περιοδικού μόδας και χαίρει των “στενών” βλεμμάτων των φτηνών (βλ. παρακάτω) γυναικών. Το παράδοξο είναι ότι η γυναίκα αυτή δεν είναι τόσο δύσκολη όσο φαίνεται και σίγουρα είναι πολύ πιο... έντονη στο κρεβάτι από ότι φαντάζεστε. Η ερώτηση είναι γιατί να την αποφύγετε. Διότι η γυναίκα αυτή θα σας κάνει συνεχώς να νιώθετε άσχημα γιατί αυτή είναι η άσκηση εξουσίας της, ζωτικό στοιχείο για αυτήν. Ταμάμ για s & m!

H Alternative: Μακριά, κίνδυνος ΣΜΝ. Δεν είναι τόσο “ευαίσθητη” και τόσο “ρομαντική” όσο δείχνουν τα σαλβάρια της. Η απελευθέρωσή της είναι όντως ειλικρινής αλλά είναι από τις αφελείς που άθελα θα πουλήσει έρωτα για να σας παρατήσει 2 μήνες μετά για τον πρώτο τζιβάτο που θα της την πέσει. Φιλική συμβουλή: Φάτε της τα λεφτά. Έχει. Ό,τι και να λέει

Η Φτηνή: Είναι φτηνή σε όλα της χωρίς να είναι κακιά ή να φταίει. Έχει όχι πολύ καλή αντίληψη της αισθητικής και -χωρίς δείγμα ρατσισμού- τα ρούχα της δεν ξεπερνάνε τα 15 ευρώ. Με λίγα λόγια, δε δίνει δεκάρα για την ποιότητα γενικότερα. Κατά κανόνα είναι αρκετά κοινότυπη σε αυτά που έχει να πει και συνήθως, επίσης, δεν ξέρει πώς να ευχαριστηθεί το σεξ, γεγονός που την οδηγεί στην υπερβολή. Αν το καταλάβεις, ξενερώνεις. Αν δεν το καταλάβεις, τη θεωρείς πολυοργασιμικιά. Μπα.

Το Λεσβιάκι: Όχι, όχι λεσβία. Λεσβιάκι. Φαίνεται να “εκτιμά” την ομορφιά των γυναικών περισσότερο από τον πιο... στερημένο άντρα και δε χάνει ευκαιρία να το δείχνει και να το λέει με λόγια μάλιστα που θα ακούσεις από τον κολλητό σου... στην καλύτερη. Κλίνει συνήθως σε skate ή οπωσδήποτε εναλλακτικό ντύσιμο, “σοκάρει” με τις φωτογραφίες της που “φιλάει” τις φίλες της και της αρέσει η φωτογραφία. Ωστόσο ποτέ δε θα προχωρήσει πέρα από τις λέξεις οπότε το τρίο που σχεδίαζες καλύτερα άστο. Και γιατί να αποφεύγεται? Κυρίως γιατί είναι απλά εκνευριστική.

Η Drama Queen: Λατρεύει το κοινό είτε αυτό είναι ένα άτομο είτε είναι δέκα. Προβλήματα επί της ουσίας δεν έχει αλλά όπου υπάρχει θέληση υπάρχει και τρόπος. Ποντάρει στην τάση των αντρών για προστατευτικότητα, καθώς μονίμως κάτι θα κάνει το ματάκι της να δακρύσει. Ή σε κάθε άλλη περίπτωση, πονάει. Κάπου. Για κάποιο λόγο. Είναι βασανισμένη ψυχή, πιθανότατα καλλιτεχνική και κανείς φυσικά δεν την καταλαβαίνει. Συνήθως έχει και ένα απροσδιόριστο πρόσωπο του παρελθόντος που δε σβήνεται ποτέ. Κλαψ. Αν και θεωρώ ότι αυτά δε θα ‘πρεπε να τα λέω καθώς όλοι έχετε πέσει σε μία και όλοι έχετε ήδη κουραστεί με την κλάψα της οπότε σκάω.

Η “Ελληνίδα”: Η αλλιώς η μάνα σου. Σε ταΐζει για να σε κάνει χοντρό και να μη σε κοιτάνε “οι άλλες”, σε κρατάει σπίτι, για να μην πω ότι χαίρεται κιόλας που βλέπεις μπάλα. Ζηλεύει, είναι κτητική και βαθιά μέσα της -αλλά όχι απαραίτητα πολύ βαθιά- θέλει να κάνει τα παιδιά σου. Έχει γνωρίσει και αγαπήσει τους γονείς σου και το πρότυπό της είναι η μάνα της. Κάθε καλοκαίρι πάει στο χωριό της και στην παιδική της ηλικία έκανε παραδοσιακούς χορούς. Απαραίτητο αξεσουάρ: ελαφρά ψωμάκια. Τουλάχιστον σου μαγειρεύει. Αν δε θέλεις να γίνεις γαμπρός και μετά μπαμπάς πάνε στη φτηνή. Καλύτερη ψευδαίσθηση από την ελληνίδα.

                                                                                                           

Σοφία Πυργιώτη

Η ντεμέκ μουσική γωνιά: Τι χάσαμε φέτος το καλοκαίρι...

Άλλη μια καλοκαιρινή – φεστιβάλ-ικη περίοδος έφτασε στο τέλος της. Και πρέπει  φυσικά να ανακεφαλαιώσουμε. Τι είδαμε, τι δεν είδαμε και ο ρόλος του σημερινού άρθρου, τι χάσαμε. Τουλάχιστον οι περισσότεροι από εμάς, Αν βρισκόσασταν σε μια από τις παρακάτω συναυλίες θα κλαίω μέχρι μεθαύριο. Πάμε να δούμε λοιπόν τι έγινε φέτος το καλοκαίρι.

Ξεκινάμε με..

http://www.youtube.com/watch?v=hUYzQaCCt2o

OH MY GOD.

Σε μια περιοδεία που μάλλον θα την χαρακτηρίζαμε ως η καλύτερη περιοδεία της χρονιάς,  ο Roger Waters κάνει μια στάση στο O2 Arena του Λονδίνου. Όπως είναι γνωστό, το Λονδίνο είναι το τοπ σημείο στον κόσμο για να κάνεις Guest εμφάνιση, οπότε και o Waters δεν έχασε την ευκαιρία να φέρει τον πρώην συμπαίκτη του στους Pink Floyd, David Gilmour, για να παίξουν μαζί το θρυλικό Comfortably Numb. Τώρα, όσοι πήγατε στην συναυλία του στην Αθήνα, ξέρετε ότι όντως ήταν μια απίστευτη εμπειρία, με την προσθήκη του Dave Kilminster στη θέση του Gilmour. Φανταστείτε να γινόταν και αυτό.

Πάμε πάλι.

Όλοι έχετε καταλάβει μέχρι τώρα ότι οι Foo Fighters είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου μπάντες. Το συγκεκριμένο βίντεο όμως, αναρτήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα, και δείχνει την συνεχή άνοδο της μπάντας, ποιοτικά αλλά και ως όνομα. Το συγκεκριμένο κομμάτι κυκλοφόρησε χθες ως το τρίτο single της μπάντας και αναμένουμε πυρετωδώς το νέο βίντεο για το κομμάτι. Οι Foo Fighters με το τραγούδι Arlandria στο I-Tunes Festival στο Λονδίνο (πάλι). Απολαύστε.

Το επόμενο κομμάτι λέγεται ¨Ελλάδα δεν θα έρθουμε ποτέ¨

Μετά από σχεδόν 4 χρόνια απουσίας, οι System of a Down επέστρεψαν στη σκηνή με συναυλίες σε διάφορα φεστιβάλ στην Ευρώπη αφήνοντας για άλλη μια φορά την Ελλάδα εκτός του προγράμματος (μάλλον γιατί τελευταία φορά που έπαιξαν κόντεψαν να τους σκοτώσουν, αλλά δεν θα αναπτυχτώ σε αυτό το θέμα). Το συγκεκριμένο βίντεο είναι από την εμφάνιση τους στο Download Festival της (το μαντέψατε?) Αγγλίας.

ΓΙΑΤΙΙΙΙ?

Οι Coldplay είναι μια απίστευτη μπάντα. Πολλοί μου έχουν πει το αντίθετο αλλά, το Rush of Blood to the Head και το Parachutes έχουν καρφωθεί για πάντα στο μυαλό μου και, συνήθως, αρκούν για να πείσω τους δύσπιστους. Μια ζωντανή εμφάνιση με το Yellow, ένα από τα καλυτέρα τους κομμάτια, σε ένα από τα καλυτέρα φεστιβάλ στην Ευρώπη, το T in the Park. Πραγματικά, δείτε το σόου που προσφέρουν και θα αλλάξετε γνώμη.

Δεν αντέχω άλλο.

Μια από τις κορυφαίες Drum n Bass μπάντες αυτή τη στιγμή, οι Pendulum με την συναυλία τους στο Glastonbury Festival, δεν μπορούσαν να λείπουν από το άρθρο. Δυναμικοί, δημιουργικοί και με όρεξη για το κοινό τους, δεν είναι καθόλου περίεργο που βγήκαν προτελευταίοι, την τελευταία μέρα του φεστιβάλ, ετοιμάζοντας τον κόσμο για την Beyoncé.

Σταματάω πριν με πάρουν τα κλάματα.

Τα λεμέ την άλλη εβδομάδα!

Άρης Μανωλίδης

Κυριακή, γιορτή και... Μπάλα: Μεγάλοι Έλληνες αθλητές!

  Αυτή την εβδομάδα θα ξεκινήσω να γράψω για μερικούς από τους μεγαλύτερους Έλληνες αθλητές όλων των εποχών ξεκινώντας βέβαια από τον τεράστιο Νίκο Γκάλη!!

  Κατά τη γνώμη μου, και κάθε μεγάλου μπασκετοφιλου, ο Νικ ήταν ένας παίκτης ορόσημο στην ιστορία του Ελληνικού αθλητισμού! Έβλεπα λοιπόν προχθές τηλεόραση και κατά τύχη πέτυχα μια εκπομπή στην κρατική τηλεόραση με αφιέρωμα στον Νίκο Γκάλη και πραγματικά όταν τον άκουγα να μιλάει κατάλαβα ότι είναι ένας πολύ παρεξηγημένος άνθρωπος, καθώς κατά γενική ομολογία όλοι οι αντίπαλοι του έλεγαν ότι ήταν κρύος και απόμακρος αλλά η αλήθεια είναι άλλη...

  Ο Γιάννης Ιωαννίδης ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες προπονητές και στο πέρασμα του στον πάγκο του Άρη και με τον Νίκο Γκάλη στην ομάδα κέρδισαν μαζί 7(!!!) πρωταθλήματα (83' , 85' , 86' , 87' , 88' , 89' , 90' , 91' )  και 5 κύπελλα Ελλάδας (85' , 87' , 88' , 89' , 90' ) δημιουργώντας τότε την μεγάλη ομάδα του αυτοκράτορα Άρη!

  Ο Νικ είχε τότε τεράστια απήχηση σε όλη την Ελλάδα όχι μόνο στους οπαδούς του Άρη αλλά και σε όλους τους μπασκετοφιλους όπως και στους αντίπαλους παίκτες και  προπονητές που τον σέβονταν απεριόριστα! Ο Γιάννης Ιωαννίδης ο οποίος μίλησε για τον Γκάλη είπε ότι ήταν ένας πολύ παρεξηγημένος άνθρωπος καθώς όσοι τον ήξεραν καλά έλεγαν ότι ήταν ανοιχτό βιβλίο και ότι ήταν ένας πολύ καλός και ευγενικός άνθρωπος! Ο ίδιος έχει πει για την τότε λατρεία που του είχε ο κόσμος ότι κάποτε ένας άντρας τον σταμάτησε στον δρόμο και του είπε ότι θα δώσει όλα του τα λεφτά για να πάρει εισιτήρια για τον αγώνα αντί να τα δώσει για να πάρει γάλα για το παιδί του! Φυσικά ο Νικ του έδωσε τότε εισιτήρια για να έρθει στον αγώνα αλλά αυτό δείχνει το πόσο πολύ τον αγαπούσαν και ότι θυσίαζαν ακόμα και τα λίγα λεφτά που διέθεταν για να τον δουν να παίζει!

 

  Θα ήθελα λίγο να μιλήσω για τα στατιστικά του σαν παίκτη, αν και στην αρχή να πω την αλήθεια πίστευα ότι θα ήταν βαρετά να μιλήσω γι αυτά, αλλά βλέποντας τα πραγματικά δεν το πίστευα καθώς ήξερα ότι είχε μεγάλα νούμερα, αλλά ποτέ δεν περίμενα να ήταν τόσο απίστευτα!

Είχε σε 854 επίσημα παιχνίδια 25.995 πόντους με μέσο όρο καριέρας 30.4 πόντους!!!

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά παιχνίδια που έχουν παιχτεί ποτέ ήταν αυτό ανάμεσα σε Ιωνικό Νίκαιας και Αρη το 1981 το οποίο είχε λήξει με σκορ ΝΒΑ 113-114 αλλά το εντυπωσιακό σε αυτό το ματς είναι ότι ο Νίκος Γκάλης τελείωσε τον αγώνα με 63 πόντους!!! Στον ίδιο αγώνα ο μελλοντικός του συμπαίκτης Παναγιώτης Γιαννάκης πέτυχε 73 πόντους!!! Όπως πολύ εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε ότι τότε το μπάσκετ ήταν σε ένα άλλο επίπεδο…

  Στην ίδια εκπομπή μίλησε ο ίδιος για τις μάχες του με τον μεγάλο θρύλο του ΝΒΑ  Λάρι Μπέρντ όταν ήταν και οι 2 ακόμα στο κολέγιο!! Όπως δηλώνει στην ίδια εκπομπή ο προπονητής του κολεγίου Σίτον Χολ αν και έχουν περάσει 30 χρόνια από τότε, ακόμα μιλούν για τα καλάθια του Γκάλη στις ομηρικές μάχες του κολεγιακού πρωταθλήματος!

 

  Κλείνοντας θα ήθελα να σας μεταφέρω κάτι τελευταίο που είπε ο μεγάλος Νικ στο τέλος εκείνης της συνέντευξης και ο καθένας μπορεί να βγάλει τα δικά του  συμπεράσματα. Τον είχε ρωτήσει λοιπόν η παρουσιάστρια της εκπομπής:

“Σας έχει τιμήσει η Ελλάδα για την προσφορά σας στο μπάσκετ; ” και εκείνος απάντησε γεμάτος περηφάνια “Εμένα με τίμησε ο λαός και αυτό μου αρκεί!“

Ένας μεγάλος παίκτης που πραγματικά μας τίμησε με την παρουσία του στα ελληνικά γήπεδα...

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Γιώργος Παπαρήγας

The game is afoot: Serious Business

  Η Croteam απέδειξε ότι είναι εύκολο να φτιάξεις ένα καλό shooter. Δυο φορές. Απλά φτιάχνεις μια engine ικανή να παράγει ορδές τεράτων και δίνεις στον παίκτη μια γκάμα από όπλα για να κόψει κομματάκια. Πόσο απλό. Και ετοιμάζεται να το ξανακάνει. Λυπάμαι Duke Nukem αλλά το shooting είναι για ανθρώπους με σοβαρές προθέσεις και ο Serious Sam επιστρέφει πιο serious από ποτέ για να καταστρέψει τους κακούς εξωγήινους, καμικάζι και λοιπά τερατόμορφα όντα. Και όλα αυτά με μια αναβαθμισμένη μηχανή και την Croteam να υπόσχεται ότι αυτό θα είναι το καλύτερο Serious Sam από όλα.

  Αλλά φυσικά η Croteam δεν μας άφησε να διψάμε για αγνή brutal δράση και μας έδωσε το Serious Sam Double D, ένα 2D action game που σου επιτρέπει να ενώνεις όπλα. Γιατί τι είναι καλύτερο από να σκοτώνεις στρατιές δεινοσαύρων με ένα πριόνι και ένα shotgun; Μα φυσικά να σκοτώνεις στρατιές δεινοσαύρων με 4 πριόνια και 3 shotgun. Hell yeah! 

  Τώρα όμως θα σας αφήσω με το trailer από το Serious Sam 3 που θα βγει τον Οκτώβριο γιατί πρέπει να εγκαταστήσω το 2 για να θυμηθώ τις παλιότερες και απλούστερες εποχές.

Χαρίλαος Χυτάς

The Geek Limbo: George Lucas officially hates Star Wars

   Η ανακοίνωση της κυκλοφορίας της original τριλογίας του Star Wars σε blu ray χαροποίησε πολλούς fans που θα ‘θελαν να έχουν τις αγαπημένες τους ταινίες στο καλύτερο διαθέσιμο format που υπάρχει. Ο George Lucas έχει αποδείξει πολλές φορές  ότι στο τομέα της όπτικο-ακουστικής συντήρησης των έργων του είναι ιδιαίτερα σχολαστικός. Δυστυχώς όμως,  ο Lucas αποφάσισε για μία ακόμη φορά να παίξει με τα νεύρα των fans του Star Wars που πραγματικά πιστεύω ότι αυτός είναι ο μόνος σκοπός του πια.

   Στις special edition που κυκλοφόρησαν 1997 και 2004, πέρα απο το ρετουσάρισμα που υποβλήθηκαν οι ταινίες, προστέθηκαν και κάποιες καινούργιες σκηνές αρκετά ανούσιες που δεν εξυπηρετούσαν κανένα σκοπό. Κανένα όμως. Δεν ήταν καν ωραίες, πως το λένε;  Τουλάχιστον όμως δεν χαλούσαν τη γενικότερη εμπειρία προβολής των ταινιών.  Αποφάσισε λοιπόν ο Lucas να κάνει το ίδιο με τις blu ray εκδόσεις καταστρέφοντας όμως ταυτόχρονα και κάποιες απο τις σημαντικότερες σκηνές της original τριλογίας. Πάμε να κλάψουμε όλοι μαζί ξεκινώντας από τις πιο light αλλαγές.

1)Τα ewoks ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους.

Είμαι από τους ελάχιστους fanboys που λατρεύουν τα ewoks.  Στη τελική σώσαν την επανάσταση στο τέλος του Return Of the Jedi, what’s not to like? Αλλά είναι λίγο ανατριχιαστικό να τα βλέπεις να ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους.

2)Η υπερβολικά τεράστια πόρτα στο Jabba’s Palace

ΟΚ, και αυτό δεν είναι τόσο κακό, αλλά η μικρούλα πόρτα στις προηγούμενες ταινίες είχε ένα σαφώς πιο αποπλανητικό αέρα που σε έκανε να μη περιμένεις την επίδραση και δύναμη που είχε ο Jabba στον υπόκοσμο του Tattoine.

3)To WTF ουρλιαχτό του Obi Wan στους sand people.

Seriously, wtf?? Απλά δείτε το σας παρακαλώ. Γελούσα κανα 3λεπτο με αυτή τη φωνή. Απορώ βασικά πως δε ψοφαν στα γέλια οι sand people όταν σκάει μύτη ο Obi Wan. Πάμε να δούμε και το ρεζιλίκι του Vader.

4)O Darth Vader φωνάζει «NOOOOOOOOOOO» πριν προδώσει τον αυτοκράτορα.

Δεν έχω λόγια για το πόσο απλά καταστράφηκε η πιο σημαντική σκηνή της ταινίας με τη προσθήκη 2 audio clip. Η σιωπηλή προδωσία του Vader ήταν το αποκορύφωμα της τραγωδίας που ακολουθούσε τον χαρακτήρα που ως απόπειρα τελευταίας λύτρωσης  σώζει τον γιό του απο τον Αυτοκράτορα.  Το μόνο που λείπει είναι όταν πέφτει ο Αυτοκράτορας να φωνάζει όπως η Ομάδα Πύραυλος στο τέλος κάθε επεισοδίου Pokemon «Ώρα να την κάνουμε παιδιααααα».

  Κλείνοντας θέλω να προσθέσω κάτι. Είναι δικαίωμα του George Lucas να κάνει ότι γουστάρει με τις ταινίες του. Είναι ο μόνος που έχει πια τα δικαιώματα και δεν οφείλει τίποτα σε κανέναν. Η βασική μου ένσταση δεν είναι τόσο η αλλαγή των σκηνών στις νέες βελτιομένες οπτικο-ακουστικά εκδόσεις αλλά το γεγονός ότι δεν υπάρχει η ανέγγιχτη έκδοση των ταινιών στο ίδιο καινούργιο format. Δεν δίνεται καν η επιλογή της προβολής των ταινιών χωρίς τις αλλαγές. Σε αναγκάζει δηλαδή άμα θες να απολαύσεις το έπος του Star Wars σε blu ray να ξεχάσεις αυτά που ήξερες και να αποδεχθείς μόνο την δική του φρέσκια εκδοχή.  Όχι ρε George, δε ξηγιέσαι σωστά…!

Βαγγέλης Σωφρονάς

Η Κουτσομπόλα μέσα μου: Η κουζίνα της μαμάς δεν βγάζει καλά φαγητά...

Ο κόσμος τον έμαθε από τη μικρή οθόνη, από τις γαστρονομικές προτάσεις του στην εκπομπή «Η κουζίνα της μαμάς». Αυτό, όμως, που δεν ήταν γνωστό και αποκάλυψε ο ίδιος ο Ευτύχης Μπλέτσας είναι ότι κάποια στιγμή η ζυγαριά του έδειχνε 52 κιλά, καθώς ήταν στα όρια της νευρικής ανορεξίας, με αποτέλεσμα να απειλείται σοβαρά η υγεία του. Οι συμβουλές του για υγιεινή αλλά και ισορροπημένη διατροφή αποδείχτηκαν ανεφάρμοστες στον ίδιο του τον εαυτό!

  Τον «ξύπνησε» μια καλή του φίλη, η Ρεβέκκα, η οποία δυστυχώς, μολονότι βοήθησε τον Ευτύχη να αντιμετωπίσει το πρόβλημά του, δεν κατάφερε να ξεπεράσει τη νευρική ανορεξία και πέθανε. «Προτιμούσα να φάω λίγο ή να μη φάω καθόλου από το να φάω κάτι που θεωρούσα ότι θα μου έριχνε τη διάθεση και την ενέργεια. Η έξτρα χαζομάρα ήταν ότι έκανα αερόβια γυμναστική κι έτσι έχασα μυϊκή μάζα» αποκάλυψε ο συμπαθής παρουσιαστής σε συνέντευξη που παραχώρησε στο «Λοιπόν».

  Αφορμή στάθηκε ένα πρόσφατο μήνυμα που έγραψε ο Ευτύχης στον λογαριασμό του στο Facebook: «Όσοι με θυμάστε πριν τρία χρόνια, ήμουν υπερβολικά αδύνατος, πετσί και κόκαλο. Είχα χάσει βάρος σε επικίνδυνο επίπεδο και πολλοί φίλοι και συγγενείς έσπευσαν να με προειδοποιήσουν και να με βοηθήσουν… Είδα τη ζυγαριά στα 52 κιλά. Έφτασα στα πρόθυρα νευρικής ανορεξίας και χρειάστηκε να με ξυπνήσει μια φίλη. Ήταν αυτή που με ταρακούνησε και με βοήθησε να βάλω μυαλό. Την ευχαριστώ και της ζητώ συγγνώμη που δεν πρόλαβα να τη χαιρετήσω. Ήταν 30 ετών και πέθανε λόγω νευρικής ανορεξίας». Ο θάνατος της Ρεβέκκας πλήγωσε αφάνταστα τον Ευτύχη , αλλά την ίδια ώρα τον δυνάμωσε: «Ξέρω ότι από εκεί που με βλέπει θέλει μόνο να χαμογελώ και να συνεχίσω αυτό που ήθελε να κάνει» είπε χαρακτηριστικά. Ο Ευτύχης Μπλέτσας ξεπέρασε το πρόβλημά του και είναι έτοιμος πλέον να γράψει δύο βιβλία από την εμπειρία του: ένα εγχειρίδιο διατροφικής ευφυΐας και ένα βιβλίο θετικής ενέργειας.

Πηνελόπη