Η ντεμέκ μουσική γωνιά: Τι χάσαμε φέτος το καλοκαίρι...

Άλλη μια καλοκαιρινή – φεστιβάλ-ικη περίοδος έφτασε στο τέλος της. Και πρέπει  φυσικά να ανακεφαλαιώσουμε. Τι είδαμε, τι δεν είδαμε και ο ρόλος του σημερινού άρθρου, τι χάσαμε. Τουλάχιστον οι περισσότεροι από εμάς, Αν βρισκόσασταν σε μια από τις παρακάτω συναυλίες θα κλαίω μέχρι μεθαύριο. Πάμε να δούμε λοιπόν τι έγινε φέτος το καλοκαίρι.

Ξεκινάμε με..

http://www.youtube.com/watch?v=hUYzQaCCt2o

OH MY GOD.

Σε μια περιοδεία που μάλλον θα την χαρακτηρίζαμε ως η καλύτερη περιοδεία της χρονιάς,  ο Roger Waters κάνει μια στάση στο O2 Arena του Λονδίνου. Όπως είναι γνωστό, το Λονδίνο είναι το τοπ σημείο στον κόσμο για να κάνεις Guest εμφάνιση, οπότε και o Waters δεν έχασε την ευκαιρία να φέρει τον πρώην συμπαίκτη του στους Pink Floyd, David Gilmour, για να παίξουν μαζί το θρυλικό Comfortably Numb. Τώρα, όσοι πήγατε στην συναυλία του στην Αθήνα, ξέρετε ότι όντως ήταν μια απίστευτη εμπειρία, με την προσθήκη του Dave Kilminster στη θέση του Gilmour. Φανταστείτε να γινόταν και αυτό.

Πάμε πάλι.

Όλοι έχετε καταλάβει μέχρι τώρα ότι οι Foo Fighters είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου μπάντες. Το συγκεκριμένο βίντεο όμως, αναρτήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα, και δείχνει την συνεχή άνοδο της μπάντας, ποιοτικά αλλά και ως όνομα. Το συγκεκριμένο κομμάτι κυκλοφόρησε χθες ως το τρίτο single της μπάντας και αναμένουμε πυρετωδώς το νέο βίντεο για το κομμάτι. Οι Foo Fighters με το τραγούδι Arlandria στο I-Tunes Festival στο Λονδίνο (πάλι). Απολαύστε.

Το επόμενο κομμάτι λέγεται ¨Ελλάδα δεν θα έρθουμε ποτέ¨

Μετά από σχεδόν 4 χρόνια απουσίας, οι System of a Down επέστρεψαν στη σκηνή με συναυλίες σε διάφορα φεστιβάλ στην Ευρώπη αφήνοντας για άλλη μια φορά την Ελλάδα εκτός του προγράμματος (μάλλον γιατί τελευταία φορά που έπαιξαν κόντεψαν να τους σκοτώσουν, αλλά δεν θα αναπτυχτώ σε αυτό το θέμα). Το συγκεκριμένο βίντεο είναι από την εμφάνιση τους στο Download Festival της (το μαντέψατε?) Αγγλίας.

ΓΙΑΤΙΙΙΙ?

Οι Coldplay είναι μια απίστευτη μπάντα. Πολλοί μου έχουν πει το αντίθετο αλλά, το Rush of Blood to the Head και το Parachutes έχουν καρφωθεί για πάντα στο μυαλό μου και, συνήθως, αρκούν για να πείσω τους δύσπιστους. Μια ζωντανή εμφάνιση με το Yellow, ένα από τα καλυτέρα τους κομμάτια, σε ένα από τα καλυτέρα φεστιβάλ στην Ευρώπη, το T in the Park. Πραγματικά, δείτε το σόου που προσφέρουν και θα αλλάξετε γνώμη.

Δεν αντέχω άλλο.

Μια από τις κορυφαίες Drum n Bass μπάντες αυτή τη στιγμή, οι Pendulum με την συναυλία τους στο Glastonbury Festival, δεν μπορούσαν να λείπουν από το άρθρο. Δυναμικοί, δημιουργικοί και με όρεξη για το κοινό τους, δεν είναι καθόλου περίεργο που βγήκαν προτελευταίοι, την τελευταία μέρα του φεστιβάλ, ετοιμάζοντας τον κόσμο για την Beyoncé.

Σταματάω πριν με πάρουν τα κλάματα.

Τα λεμέ την άλλη εβδομάδα!

Άρης Μανωλίδης

Κουβέντες του Στροφαλοθαλάμου: Nice cars don’t play rock’n’roll

“Μόνο τα ρολόγια κι εμείς δουλεύουμε τέτοιο καιρό”

φιλοσοφημένος μανάβης

Τα καλοκαίρια έρχονται και παρέρχονται, οι γνωριμίες που τα συνοδεύουν το ίδιο, ενώ οι διακοπές, ιδιαίτερα για τον γράφων, τείνουν να γίνουν μακρινή ανάμνηση, αλλά αυτό που μένει πάντα εκεί, πιστό στα καθήκοντά του, είναι το περήφανό σου τετράτροχο. Ο Mr Editor, παρέα πάντα με τον κολλητό του φίλο τον Murphy, τα κατάφεραν ακόμη μια φορά να συναντηθούν τη λάθος μέρα, τη λάθος στιγμή και η μεσημεριανή επίσκεψη στο συνεργείο δεν έλλειψε. Ο ένας εκ των κυλίνδρων είχε πεσμένη συμπίεση, όχι ότι οι άλλοι ήταν σε καλύτερη μοίρα, το μπουζί του ήταν καταλερωμένο και φυσικά ο 8v Fire δεν έλεγε να σταματήσει το «λόξυγκα». Βαλε στην εξίσωση επίσης ότι δούλευε σε ελληνικό καλοκαίρι με λιγότερο από ένα λίτρο λάδι, μερικά ml ψυκτικού, μπουζί με παραπάνω από 10.000km στην πλάτη τους και την ακόρεστη δίψα των επιβαινόντων για κλιματισμό, δεν θέλει και πολύ το μοτόρι για να αποδημήσει εις Κύριον… 

Περσινά ξινά σταφύλια… Θα μου πεις τώρα, ρε «πουπουλένιο βαρίδιο» τι θυμάσαι και μας ζαλίζεις τα φρύδια, αφού τα ’παμε την προηγούμενη εβδομάδα.  Έλα όμως που τα είπαμε παραπάνω από μια ακόμη φορά μέσω του rouamat και άπειρες φορές (και δυστυχώς μεθεόρτια) με πολλούς γνωστούς και φίλους που τους ήρθε από εκεί που δεν το περιμέναμε. Anyway, το θέμα είναι άλλο στην προκειμένη, απλά η ψαροκασέλα την οποία ο Mr Editor ονομάζει αυτοκίνητο  (κι επειδή τυχαίνει να έχω συμβιώσει με μια τέτοια) ήταν η αφορμή ώστε για μια ακόμη φορά να μπω στο τριπάκι του τελικά πόσο cool και πόσο ευχάριστα είναι τα αυτοκίνητα σήμερα. Εν τέλει τι είναι αυτό που κάνει ένα όχημα διασκεδαστικό, πότε καταλαβαίνεις ότι απολαμβάνεις την συνεύρεση μαζί του και ποιο είναι το μέτρο σύγκρισης;

Transitional stage my ass… Η μεταπήδηση της αυτοκινητοβιομηχανίας από τη φάση του μηχανήματος οδήγησης σε αυτήν της λευκής οικοσκευής του σήμερα, ήταν κατάτις πιο μικρή και πιο απότομη από οποιαδήποτε άλλη (μέχρι και αυτήν των καταλυτών ξεπέρασε) αφού ήρθε ύπουλα και μασκοφορεμένα (κάτι σαν το «φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες»). Για αρχή τα πρώτα πράγματα που εγκαταστάθηκαν ήταν μέρη του εξοπλισμού πολυτελείας, ηλεκτρικές ευκολίες, αυτοματοποιημένες διαδικασίες που άμα καθίσεις δυο φορές στο τιμόνι τις μαθαίνεις (πχ. αυτόματη ενεργοποίηση υαλοκαθαριστήρων/φώτων πορείας, έλεγχος θερμοκρασίας καμπίνας) και λοιποί φραμπαλάδες για βαριεστημένα μπαμπαδάκια και μέλη των ΚΑΠΗ. Μάλιστα, μέσα σε λιγότερο από μια 5ετία τα αυτοκίνητα απέκτησαν ευκολίες σαν αυτές που διαφήμιζαν παλιά στα «demolition man», «terminator» και «8^η μέρα», παρέα πάντα με τα χαφιεδιλίκια τύπου έλεγχος πρόσφυσης, υποβοήθηση φρένου, android, windows, Google maps και γενικότερα όλα αυτά που σου κάνουν τη ζωή ευκολότερη αλλά σου αφαιρούν δυο πράγματα, το βασικό του να έχεις τον απόλυτο έλεγχο του οχήματος και την εγρήγορση του να είσαι ο οδηγός.

Παράξενος, πλην όμως γέρος… Αυτή η κουβέντα παίζει και να ταιριάζει απόλυτα σε άτομα της τρίτης ηλικίας αλλά έλα όμως που μεγάλωσα την πιο ακατάλληλη εποχή,  αφού είδα και το πριν και το μετά, χωρίς όμως απόλυτα να μπορώ να επιλέξω. Guilty as charged your honor, δηλώνω φανατικός υπέρμαχος της συγκεκριμένης μεταβατικής περιόδου όπου τα αυτοκίνητα είχαν ακόμη λίγη από την αλητεία των 90’s μέσα τους, δίχως, ωστόσο, να λείπουν οι «ευκολίες» του σήμερα και μου τη σπάει που αποσύρονται έτσι βίαια για να πάρουν τη θέση τους τα δήθεν γρήγορα τυπάκια που δεν καταδέχονται να φορέσουν ούτε μπλοκέ διαφορικό και απλά βάζουν τα φρένα να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Φυσικά και έχω αναφερθεί ξανά στο γεγονός ότι πλέον είμαστε σε θέση σαν καταναλωτές να απολαμβάνουμε συνολικά καλύτερα, πιο ασφαλή, πιο γρήγορα και πιο οικονομικά αυτοκίνητα αλλά ο ιταλικός τενεκές με αναστάτωσε πάλι.

Τιμονιές ενός αισθηματία… Αν πάμε στο θέμα μας λοιπόν, εδώ να δηλώσω ότι πολλές φορές έχω διαβάσει ότι το απολαυστικό αυτοκίνητο είναι αυτό που σε ξυπνάει το βράδυ για να το πας βόλτα και που είναι η πρώτη σου επιλογή όταν φτάνει η ώρα της προσωπικής ευχαρίστησης. Συμφωνώ αλλά πρώτον ένα αυτοκίνητο που σε ξυπνάει είναι ενοχλητικό και αγενές, ενώ για πολλούς μπορεί να είναι και εμμονή και δεύτερον, αλίμονο εάν πάνω από όλα βάζεις τη μηχανή. Αντικειμενικά, είναι δυο πολύ πρώτης τάξεως κριτήρια αξιολόγησης ενός οχήματος αλλά ας βάλω εγώ ένα τρίτο. Κρινόμαστε πάντα εκ του αποτελέσματος και ο μοναδικός κριτής μας είναι ο χρόνος, για μένα λοιπόν, αυτό που μετράει είναι εξίσου το πόσο χαρούμενος θα είσαι μετά από μια βόλτα για τσιγάρα, με τη χαρά μετά τη βόλτα με την ταυτότητα στο στόμα της οποίας αφορμή ήταν τα τσιγάρα. Επιπλέον, ναι θεωρώ πιο απολαυστικό ένα αυτοκίνητο που ακόμη και μετά από μια δεκαετία συμβίωσης μαζί του, συνεχίζεις να το επιλέγεις σαν μέσο μεταφοράς έναντι οποιουδήποτε άλλου μέσου, ακόμη κι αν το παράτας καμιά φορά προς εντυπωσιασμού μιας θηλυκής κρεατοσακούλας… Είναι αυτό το τρεμούλιασμα στα ακροδάχτυλα των χεριών όταν γλιστρούν οι εμπρός τροχοί, η αίσθηση σιγουριάς μέσα στη στροφή επειδή η μηχανική πρόσφυση είναι παρούσα, η έξτρα δύναμη για να λειτουργήσει το μεσαίο πεντάλ και το ότι αισθάνεσαι ότι θα μπλοκάρουν οι τροχοί μόνο και μόνο από το βάρος του και όχι από τα χτυπήματα του ABS, που κάνουν τα αυτοκίνητα εκείνης της σχολής τόσο αρεστά σε μένα. Άσε δε, που επειδή είχαν μηχανική ντίζα, ακόμη και με ένα μοτέρ μέτριας απόδοσης δε φαντάζεσαι πόση έξτρα αίσθηση ευστροφίας σου μετέδιδε ένα τέτοιο αυτοκίνητο, ενώ καθώς ανεβαίνουν οι στροφές εκείνο το γλυκό ηχητικό κρεσέντο, συνοδεύεται πάντα από μια, αυξανόμενης έντασης, δόνηση στο πεντάλ. Και όλα αυτά δίχως να υπάρχει κάποια σοβαρή έλλειψη σε επίπεδο εξοπλισμού, εκτός κι αν θεωρείτε απαραίτητη την παρουσία προειδοποίησης αλλαγής λωρίδας ή ένδειξης εμποδίου στο τυφλό σημείο του καθρέφτη, σε κάθε περίπτωση ο οδηγός είναι υπεύθυνος για την πορεία του αυτοκίνητου, δεν είναι τόσο δύσκολο να είναι συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνει κι αν δεν είναι καλύτερα να μην το κάνει.

Thanks but no thanks… Το έχω ξαναπεί, δεν είμαι κατά της αλλαγής, απλά με βρίσκει αφενός απροετοίμαστο και αφετέρου αντίθετο ως προς την κατεύθυνση που κινείται. Ξανά, συμπαθώ πάρα πολύ τα οχήματα που δεν απαιτούν τη συμμόρφωση σου στη διαδικασία της οδήγησης αλλά ζητούν τη συνεργασία σου βομβαρδίζοντας σε με ένα σωρό ερεθίσματα ενώ περιμένουν να πάρεις πρωτοβουλία για να σε βοηθήσουν και όχι να σε καταπνίξουν. Στο 99% των περιπτώσεων τα νέα μοντέλα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο και σε βοηθούν να αναδειχθείς περισσότερο, απλά με κουράζει πολύ η ευγένεια τους… αφήστε να κάνω λάθος. Καλές βόλτες, καλή εβδομάδα και watch your back Serpico, yοu never know who your friends are… πάτος του βαρελιού και κουραφέξαλα.

Featherweight (featherweight@rouamat.com)

Featherweight’s madness, melting hot tires screaming Vol. 22

Καλοκαιρι, τζιτζικια φωναζουν, τριζονια σε πρηζουν, ο κοσμος γδυνεται, η ξεγνοιασια και η ανεμελια παιρνουν τη θεση του αγχους, ολοι περνουν καλα και ο σημαντικοτερος λογος για ολα αυτα ειναι ο ηλιος. Ενα αλλο πραγμα για το οποιο ειναι υπευθυνος ο ηλιος ειναι το καθολα ενοχλητικο τσιριγμα των ελαστικων των αυτοκινητων αλλα και η ελλειψη προσφυσης. Για ολα υπαρχει ομως μια λογικη εξηγηση. Ο ηλιος και γενικοτερα τα αστρα στον συμπαν μας ειναι μια τεραστια παραδοξοτητα made in God, αφου η ακτινοβολια που θεωρητικα εκπεμπυν μονο ακτινοβολια δεν ειναι και επειδη προκαλει πολλα παραπανω απο αυτα που θα μπρουσε να προκαλεσει ενα ηλεκτρομαγνητικο κυμα. Long story short, η διεγερση που προκαλει η εκθεση στον ηλιο, στην ασφαλτο αλλα και τα ελαστικα ειναι καθολα αθεμιτη μεχρι και το σταδιο του καταστροφικου. Αν πιαναμε πρωτα την ασφαλτο, αυτη τρωει τα ελεη του Θεου καθε καλοκαιρι καθως πρεπει να αντεξει περαν απο τα συνηθη βαρη της (τα φορτια του βαρους των οχηματων, το ιδιομορφο της γεωμορφιας του ελληνικου υπεδαφους, τον διαφορετικο συντελεστη διαστολης των τσιμεντενιων μπαλωματων μεσα της και τις τσιγγουνιες οσον αφορα την υποδομη απο τους τρισμεγιστους Ελληνες εργολαβους/συντηρητες) επιπλεον, την εξατμιση της υγρασιας που μαζευει επειδη δεν ξενεριζει καλα οταν βρεχει, τη θερμοκρασιακη διαφορα μεταξυ εδαφους και υπεδαφους αλλα και το πολυ λογικο της διαφορετικης θερμοχωρητικοτητας των συστατικων της που εχει σαν ανομοιογενες μιγμα. Ετσι, πολυ συχνα αντιδρα ατσαλα, αφου η αλλοιωση της επιφανειας της και της συνολικης δομης της, προκαλει μειωση του συντελεστη τριβης με τα ελαστικα ενω εχει τα γνωστα αποτελεσματα κατα την οδηγηση. Ομως το θεμα ειναι ο θορυβος των ελαστικων και εδω υπαρχει μια ακομη καλυτερη εξηγηση. Τα ελαστικα οφειλουν τις ιδιοτητες τους στο γεγονος οτι ειναι...ελαστικα και επιπλεον οτι εχουν μικροτερη σκληροτητα απο τα περισσοτερα στερεα με τα οποια εφαπτονται και μπορουν να λιωσουν ελεγχομενα. Για να μην παμε μακρια το παραμυθι, ο κυριος λογος που παραγουν τον γνωστο θορυβο ειναι επειδη στην ουσια ολισθαινουν πανω στην μαλακωμενη ελληνικη ασφαλτο και εξαιτιας της ηδη αυξημενης απο την κυλιση θερμοκρασιας, ακουμπωντας πανω στην καυτη ασφαλτο δεν ειναι ποτε εντος του θερμοκρασιακου ευρους λειτουργιας τους, ενω ο υπερθερμασμενος, υπερδιογκωμενος αερας ειτε μενει εντος να ταλαιπωρει τζαμπα το ελαστικο, ειτε βρισκει διεξοδο στο περιβαλλον μεσα απο τη, με-σταγανη, βαλβιδα του. Τα δυο τελευταια, παρεα με το γεγονος οτι εχουμε πλευρικη προσφυση κυριως λογω των πλαϊνων των ελαστικων και της καταστασης του αεριου που αυτο περιεχει, μειωνουν την ευσταθεια του αυτοκινητου μας και δινουν αυτη τη λαστιχενια αισθηση οτι το αυτοκινητο κινειται πανω σε ζελε, οταν οδηγουμε κατα τους καλοκαιρινους μηνες. Αρα, οι συμβουλες ειναι πρωτον να μην μασαμε απο θορυβους και ασταθεια, ειναι κατι φυσιολογικο αλλα θελει προσοχη, δευτερον, να αλλαζουμε λαστιχα συχνα (maximum καθε 2 χρονια), τριτον, φυσικα, να μην παραταμε το αυτοκινητο εκτεθημενο στον καυτο ηλιο για ωρες και μετα να απορουμε γιατι χαλασε προωρα το ελαστικο μας και τεταρτο και πολυ σημαντικο, να ελεγχουμε την πιεση και τον ογκο του αεριου εντος του, γιατι αυτο ειναι που κρατα «ορθια» και τεντωμενα τα πλαϊνα του αρα και την προσφυση του στα forte της. Σπασικλας, over and out, καλες αποδρασεις και τα λεμε την αλλη εβδομαδα.

Με αγαπη,

Featherweight (featherweight@rouamat.com)

PEEPING TOM: ΠΟΣΕΙΔΟΔΙΑΚΟΠΕΣ? ΑΣ ΔΙΑΛΥΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ

Τα τελευταία τρία χρόνια όλη η καλοκαιρινή καταστροφολογία έχει πέσει γύρω από το κάμπινγκ του ΑΠΘ στο Ποσείδι. Βουλωμένες τουαλέτες, χάλια φαγητά, ο ένας πάνω στον άλλο, διαστημόπλοια, εξωγήινοι, AIDS και το global warming, όλα συμβαίνουν. Όντας φαν των φτηνών και “χαλαρών” διακοπών αυτά τα τελευταία καλοκαίρια δεν έχω λείψει από το Ποσείδι και αυτό που έχω να πω είναι ότι τίποτα από αυτά δεν είδα με τα μάτια μου.

            Σίγουρα τα πρώτα δύο σαββατοκύριακα είναι δύσκολα αλλά μην ξεχνάμε ότι είναι ακόμη επιλογή μας το πότε θα πάμε και -με μια δόση υπερβολής- πάνω-κάτω ξέρουμε τι θα συναντήσουμε. Στην τελική, μιλάμε για ένα φοιτητικό κάμπινγκ στο οποίο, μέχρι φέτος τουλάχιστον, δε δίναμε ούτε σεντ. Όσοι έρχονται στο φοιτητικό κάμπινγκ με προσδοκίες rooms to let και άνω καλύτερα να μην έρθουν ποτέ, απλά γεμίζουν τους υπόλοιπους με αρνητική ενέργεια και γκρίνια σε ένα μέρος που πιο “χαλλλαρά” δε γίνεται. Επίσης, ξέρω πάμπολλα άτομα που δεν έχουν πάει ποτέ και τους έχει δημιουργηθεί η εικόνα μιας χωματερής με έξαλλους φοιτητές.

            Επί του θέματος, μόλις γύρισα από μια εβδομάδα ολόκληρη στο Ποσείδι και αυτό που έχω να πω είναι ότι πέρασα ΥΠΕΡΟΧΑ. Οι τουαλέτες ήταν πεντακάθαρες ακόμη και το Σάββατο και, για να προσθέσουμε και κάτι άλλο επ'αυτού, δίπλα από ΚΑΘΕ τουαλέτα υπάρχει λάστιχο οπότε οποιοσδήποτε δεν είναι αρκετά κομπλεξικός ώστε να θέλει να “τρολλάρει” και στις διακοπές επιστρατεύει το φιλότιμό του και σταματάει να γκρινιάζει. Το γεγονός ότι μπορείς να τρως φρούτο, φαγητό και σαλάτα με 2 και 3 ευρώ, σε μια ποικιλία τριών διαφορετικών φαγητών και ποιοτικά καλύτερο από τους γύρους που κατεβάζουν όλοι επί ένα χειμώνα είναι ευτύχημα. Όσο για το χώρο -και εδώ θα εμμείνω στο Σάββατο- είναι αλήθεια ότι στο beach bar γίνεται ο χαμός. Ωστόσο, Σάββατο απόγευμα και υπήρχε ακόμη αρκετός χώρος για να στηθούν σκηνές και κάθε “στρουμφοχωριό” είχε και τον προσωπικό του χώρο ώστε να μην είναι ο ένας πάνω στον άλλο. Και μιλάμε για το τρίτο σ/κ λειτουργίας.

            Επίσης, αυτό που παρατήρησα ήταν ότι φέτος το Ποσείδι ήταν πιο ήρεμο από ποτέ. Τα παιδιά ήρθαν για να χαλαρώσουν, προτιμούσαν να κάθονται στην παραλία παρά να χτυπιούνται στις μπάρες και ως συνήθως το αλκοόλ -του Lidl- έρρεε άφθονο. Ωστόσο έχω να καταγγείλω την Πιθηκίαση όλων που απλά αμολούν τα σκουπίδια τους από δω κι από κει και ο χώρος ακόμη και η παραλία που ασχημαίνουν είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη. Και μία ακόμη καταγγελία όσον αφορά το -ιδιωτικό- beach bar το οποίο χρέωνε τον μισή-μερίδα-καφέ 2,5 και 3,5 ευρώ και τα αναψυκτικά 2. Ντροπή σας. Αν θέλουμε όμως να σας αγνοήσουμε μπορούμε πάααρα πολύ εύκολα και δε θα σας βγει σε καλό.

            Τέλος, όσον αφορά τα 5 ευρώ που από φέτος τέθηκαν σαν είσοδος για όλη τη σεζόν το βρίσκω απολύτως λογικό και, απ' ότι φαίνεται, έπιασαν τόπο στην καλύτερη λειτουργία του κάμπινγκ. Μιλάμε για ένα μέρος που αν το επιθυμεί ο καθένας μπορεί να ξοδεύει πολύ λιγότερα χρήματα από ότι αν ήταν στη Θεσσαλονίκη ή -εννοείται- οπουδήποτε αλλού για διακοπές. Για ακόμη φορά όμως, -drum roll- η ΠΚΣ ήταν εκεί με τα 15 της άτομα και το πανό της για να διαδηλώσει για το “χαράτσι” των 5 ευρώ και για το “φακέλωμα” της φωτογραφίας στην κάρτα εισόδου. Και φυσικά μετά τη μισάωρη διαδήλωσή τους, τα περήφανα παιδιά κάνανε check in και μπήκανε να απολάυσουν κι αυτοί... ποσειδιάσματα. Όσο για το “φακέλωμα”, ήθελα να τους πιάσω έναν ένα και να τους ρωτήσω πόσοι από αυτούς έχουνε facebook. Enough said.

            Τελικά... ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΚΑΙ ΘΑ ΞΑΝΑΠΗΓΑΙΝΑ ΚΑΙ ΘΑ ΞΑΝΑΠΗΓΑΙΝΑ και περιμένω να δω όλον αυτόν το χαρούμενο κόσμο ξανά εκεί! Οι γκρινιάριδες να πάτε στις Καλλιθέες και στις Μυκόνους στα δωματιάκια σας, τα άσπρα σεντονάκια σας, τους τοίχους τριγύρω σας και αφήστε μας εμάς να κάνουμε στρουμφοχωριά! See you there!

Σοφία Πυργιώτη

spyrgioti@rouamat.com

Η κουτσομπόλα μέσα μου: Τα νυχτοπερπατήματα...

Τι ωραία που μπήκε για τα καλά ο Ιούνιος και σιγά σιγά αρχίζουν οι μεγάλες ζέστες! Τελειώνουν και οι εξεταστικές και όλοι ξεκινάνε τις διακοπές τους. Το επίσημο ξεκίνημα του καλοκαιριού ήταν το τριήμερο που μας πέρασε για πολλούς από εμάς. Ξεφάντωμα στις πόλεις μας ακόμα και σε διάφορα νησιά και παραθαλάσσια μέρη. Ο καιρός τα χάλασε βέβαια λίγο γιατί δεν μπορούσε να κρατηθεί και να μην βρέξει όπως κάνει σχεδόν κάθε βδομάδα, αλλά το κέφι ήταν εκεί! Εγώ επέλεξα να πάω κοντά στην πόλη μου στην μαγευτική Χαλκιδικάρα. Γινόταν πανικός. Όλη η Θεσσαλονίκη μαζεμένη στα μακρουλά ποδαράκια της Χαλκιδικής. Τα βραδινά μαγαζιά έχουν ανοίξει και ο κόσμος ξεφαντώνει. Βελόνα δεν έπεφτε ούτε το βράδυ αλλά ούτε το πρωί σε όλα τα μαγαζιά και beach bars. H αλήθεια είναι πως μπορείς να βγεις και να μην φας πολλά λεφτά αν είσαι άτομο που τα ελέγχει αυτά. Περνάς καλά και χωρίς πολύ ποτό έτσι κι αλλιώς. Ξεκινήστε τις διακοπές σας λοιπόν στα ήδη βουλιαγμένα εξωτικά μέρη της Ελλάδας με όλο τον κόσμο στα πόδια σας!

Πηνελόπη

penelope@rouamat.com