Κουβέντες του Στροφαλοθαλάμου: Nice cars don’t play rock’n’roll

“Μόνο τα ρολόγια κι εμείς δουλεύουμε τέτοιο καιρό”

φιλοσοφημένος μανάβης

Τα καλοκαίρια έρχονται και παρέρχονται, οι γνωριμίες που τα συνοδεύουν το ίδιο, ενώ οι διακοπές, ιδιαίτερα για τον γράφων, τείνουν να γίνουν μακρινή ανάμνηση, αλλά αυτό που μένει πάντα εκεί, πιστό στα καθήκοντά του, είναι το περήφανό σου τετράτροχο. Ο Mr Editor, παρέα πάντα με τον κολλητό του φίλο τον Murphy, τα κατάφεραν ακόμη μια φορά να συναντηθούν τη λάθος μέρα, τη λάθος στιγμή και η μεσημεριανή επίσκεψη στο συνεργείο δεν έλλειψε. Ο ένας εκ των κυλίνδρων είχε πεσμένη συμπίεση, όχι ότι οι άλλοι ήταν σε καλύτερη μοίρα, το μπουζί του ήταν καταλερωμένο και φυσικά ο 8v Fire δεν έλεγε να σταματήσει το «λόξυγκα». Βαλε στην εξίσωση επίσης ότι δούλευε σε ελληνικό καλοκαίρι με λιγότερο από ένα λίτρο λάδι, μερικά ml ψυκτικού, μπουζί με παραπάνω από 10.000km στην πλάτη τους και την ακόρεστη δίψα των επιβαινόντων για κλιματισμό, δεν θέλει και πολύ το μοτόρι για να αποδημήσει εις Κύριον… 

Περσινά ξινά σταφύλια… Θα μου πεις τώρα, ρε «πουπουλένιο βαρίδιο» τι θυμάσαι και μας ζαλίζεις τα φρύδια, αφού τα ’παμε την προηγούμενη εβδομάδα.  Έλα όμως που τα είπαμε παραπάνω από μια ακόμη φορά μέσω του rouamat και άπειρες φορές (και δυστυχώς μεθεόρτια) με πολλούς γνωστούς και φίλους που τους ήρθε από εκεί που δεν το περιμέναμε. Anyway, το θέμα είναι άλλο στην προκειμένη, απλά η ψαροκασέλα την οποία ο Mr Editor ονομάζει αυτοκίνητο  (κι επειδή τυχαίνει να έχω συμβιώσει με μια τέτοια) ήταν η αφορμή ώστε για μια ακόμη φορά να μπω στο τριπάκι του τελικά πόσο cool και πόσο ευχάριστα είναι τα αυτοκίνητα σήμερα. Εν τέλει τι είναι αυτό που κάνει ένα όχημα διασκεδαστικό, πότε καταλαβαίνεις ότι απολαμβάνεις την συνεύρεση μαζί του και ποιο είναι το μέτρο σύγκρισης;

Transitional stage my ass… Η μεταπήδηση της αυτοκινητοβιομηχανίας από τη φάση του μηχανήματος οδήγησης σε αυτήν της λευκής οικοσκευής του σήμερα, ήταν κατάτις πιο μικρή και πιο απότομη από οποιαδήποτε άλλη (μέχρι και αυτήν των καταλυτών ξεπέρασε) αφού ήρθε ύπουλα και μασκοφορεμένα (κάτι σαν το «φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες»). Για αρχή τα πρώτα πράγματα που εγκαταστάθηκαν ήταν μέρη του εξοπλισμού πολυτελείας, ηλεκτρικές ευκολίες, αυτοματοποιημένες διαδικασίες που άμα καθίσεις δυο φορές στο τιμόνι τις μαθαίνεις (πχ. αυτόματη ενεργοποίηση υαλοκαθαριστήρων/φώτων πορείας, έλεγχος θερμοκρασίας καμπίνας) και λοιποί φραμπαλάδες για βαριεστημένα μπαμπαδάκια και μέλη των ΚΑΠΗ. Μάλιστα, μέσα σε λιγότερο από μια 5ετία τα αυτοκίνητα απέκτησαν ευκολίες σαν αυτές που διαφήμιζαν παλιά στα «demolition man», «terminator» και «8^η μέρα», παρέα πάντα με τα χαφιεδιλίκια τύπου έλεγχος πρόσφυσης, υποβοήθηση φρένου, android, windows, Google maps και γενικότερα όλα αυτά που σου κάνουν τη ζωή ευκολότερη αλλά σου αφαιρούν δυο πράγματα, το βασικό του να έχεις τον απόλυτο έλεγχο του οχήματος και την εγρήγορση του να είσαι ο οδηγός.

Παράξενος, πλην όμως γέρος… Αυτή η κουβέντα παίζει και να ταιριάζει απόλυτα σε άτομα της τρίτης ηλικίας αλλά έλα όμως που μεγάλωσα την πιο ακατάλληλη εποχή,  αφού είδα και το πριν και το μετά, χωρίς όμως απόλυτα να μπορώ να επιλέξω. Guilty as charged your honor, δηλώνω φανατικός υπέρμαχος της συγκεκριμένης μεταβατικής περιόδου όπου τα αυτοκίνητα είχαν ακόμη λίγη από την αλητεία των 90’s μέσα τους, δίχως, ωστόσο, να λείπουν οι «ευκολίες» του σήμερα και μου τη σπάει που αποσύρονται έτσι βίαια για να πάρουν τη θέση τους τα δήθεν γρήγορα τυπάκια που δεν καταδέχονται να φορέσουν ούτε μπλοκέ διαφορικό και απλά βάζουν τα φρένα να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Φυσικά και έχω αναφερθεί ξανά στο γεγονός ότι πλέον είμαστε σε θέση σαν καταναλωτές να απολαμβάνουμε συνολικά καλύτερα, πιο ασφαλή, πιο γρήγορα και πιο οικονομικά αυτοκίνητα αλλά ο ιταλικός τενεκές με αναστάτωσε πάλι.

Τιμονιές ενός αισθηματία… Αν πάμε στο θέμα μας λοιπόν, εδώ να δηλώσω ότι πολλές φορές έχω διαβάσει ότι το απολαυστικό αυτοκίνητο είναι αυτό που σε ξυπνάει το βράδυ για να το πας βόλτα και που είναι η πρώτη σου επιλογή όταν φτάνει η ώρα της προσωπικής ευχαρίστησης. Συμφωνώ αλλά πρώτον ένα αυτοκίνητο που σε ξυπνάει είναι ενοχλητικό και αγενές, ενώ για πολλούς μπορεί να είναι και εμμονή και δεύτερον, αλίμονο εάν πάνω από όλα βάζεις τη μηχανή. Αντικειμενικά, είναι δυο πολύ πρώτης τάξεως κριτήρια αξιολόγησης ενός οχήματος αλλά ας βάλω εγώ ένα τρίτο. Κρινόμαστε πάντα εκ του αποτελέσματος και ο μοναδικός κριτής μας είναι ο χρόνος, για μένα λοιπόν, αυτό που μετράει είναι εξίσου το πόσο χαρούμενος θα είσαι μετά από μια βόλτα για τσιγάρα, με τη χαρά μετά τη βόλτα με την ταυτότητα στο στόμα της οποίας αφορμή ήταν τα τσιγάρα. Επιπλέον, ναι θεωρώ πιο απολαυστικό ένα αυτοκίνητο που ακόμη και μετά από μια δεκαετία συμβίωσης μαζί του, συνεχίζεις να το επιλέγεις σαν μέσο μεταφοράς έναντι οποιουδήποτε άλλου μέσου, ακόμη κι αν το παράτας καμιά φορά προς εντυπωσιασμού μιας θηλυκής κρεατοσακούλας… Είναι αυτό το τρεμούλιασμα στα ακροδάχτυλα των χεριών όταν γλιστρούν οι εμπρός τροχοί, η αίσθηση σιγουριάς μέσα στη στροφή επειδή η μηχανική πρόσφυση είναι παρούσα, η έξτρα δύναμη για να λειτουργήσει το μεσαίο πεντάλ και το ότι αισθάνεσαι ότι θα μπλοκάρουν οι τροχοί μόνο και μόνο από το βάρος του και όχι από τα χτυπήματα του ABS, που κάνουν τα αυτοκίνητα εκείνης της σχολής τόσο αρεστά σε μένα. Άσε δε, που επειδή είχαν μηχανική ντίζα, ακόμη και με ένα μοτέρ μέτριας απόδοσης δε φαντάζεσαι πόση έξτρα αίσθηση ευστροφίας σου μετέδιδε ένα τέτοιο αυτοκίνητο, ενώ καθώς ανεβαίνουν οι στροφές εκείνο το γλυκό ηχητικό κρεσέντο, συνοδεύεται πάντα από μια, αυξανόμενης έντασης, δόνηση στο πεντάλ. Και όλα αυτά δίχως να υπάρχει κάποια σοβαρή έλλειψη σε επίπεδο εξοπλισμού, εκτός κι αν θεωρείτε απαραίτητη την παρουσία προειδοποίησης αλλαγής λωρίδας ή ένδειξης εμποδίου στο τυφλό σημείο του καθρέφτη, σε κάθε περίπτωση ο οδηγός είναι υπεύθυνος για την πορεία του αυτοκίνητου, δεν είναι τόσο δύσκολο να είναι συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνει κι αν δεν είναι καλύτερα να μην το κάνει.

Thanks but no thanks… Το έχω ξαναπεί, δεν είμαι κατά της αλλαγής, απλά με βρίσκει αφενός απροετοίμαστο και αφετέρου αντίθετο ως προς την κατεύθυνση που κινείται. Ξανά, συμπαθώ πάρα πολύ τα οχήματα που δεν απαιτούν τη συμμόρφωση σου στη διαδικασία της οδήγησης αλλά ζητούν τη συνεργασία σου βομβαρδίζοντας σε με ένα σωρό ερεθίσματα ενώ περιμένουν να πάρεις πρωτοβουλία για να σε βοηθήσουν και όχι να σε καταπνίξουν. Στο 99% των περιπτώσεων τα νέα μοντέλα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο και σε βοηθούν να αναδειχθείς περισσότερο, απλά με κουράζει πολύ η ευγένεια τους… αφήστε να κάνω λάθος. Καλές βόλτες, καλή εβδομάδα και watch your back Serpico, yοu never know who your friends are… πάτος του βαρελιού και κουραφέξαλα.

Featherweight (featherweight@rouamat.com)

Featherweight’s Madness: Ο σπασικλας μεσα μου

Ας ορισουμε τον σπασικλα. Στερεοτυπικα ειναι το ατομο που παντα μα παντα βρισκεται στο δικο του φανταστικο κοσμο γνωσεων, μακρια απο τον οχετο της συμβατικοτητας της δημοφιλιας, ξενερωνει απαντες με την υπεραναλυση των πραγματων και μπορει να μετατρεψει ακομη και το πιο φαντασμαγορικο γεγονος σε ενα βαρετο, δυσνοητο, συνοθυλευμα προτασεων και ξενων ορων για την πλειονοτητα των ακροατων του, μειωνοντας ακομη περισσοτερο τις ηδη λιγοστες πιθανοτητες ενταξης του στην αηδια του trendy γιγνεσθαι. 

Ας ορισουμε την κατασταση. Καλοκαιρι, ηλιος (ενιοτε και φεγγαρι), πολλα ξοδεμενα μπικικινια για ροζ μπικινια, καυτες παρουσιασες και ακολασιες, ως επι το πλειστον εκτος του κλεινου αστεως. Το παραδοξο της στιγμης ειναι οτι κατα τη διαδρομη προς τα beehives των διασκεδαζομενων σιγουρα θα συναντησεις ενα οχημα σταματημενο, παρανομα, στη δεξια λωριδα με alarm, ανοικτο καπο, ατμους να βγαινουν απο το ψυγειο ή χειροτερα απο τα αυτια του Ken, ενω προσπαθει να καταλαβει το «πως» και το «γιατι» της καταστασης. Ας δουμε και τα πραγματα απο τη σκοπια του Featherweight. Το Α και το Ω σε καθε τι που σεβεται τον εαυτο του σε τουτο εδω το οικοσυστημα που αποκαλουμε σπιτι, πρεπει να τηρει παντα μα παντα το εξης απλο, την συνεχη και απροσκοπτη μεταφορα ενεργειας απο τις ζωνες υψηλης σταθμης σε αυτες της χαμηλης. Θα μου πεις σιγα το πρωτο θερμοδυναμικο, στο δια ταυτα λοιπον, εμεις πρεπει παντα να φροντιζουμε οχι μονο να μη διακοπτουμε τη διαδικασια αυτη εντος του αυτοκινητου μας (μην παει ακομη ο νους στο πονηρο) αλλα και μεχρι ενα σημειο να τη χειραγωγουμε προς οφελος μας. Πιο λιανα, αυτο που πρεπει να προσεχουμε παντα ειναι το συτημα ψυξης του κινητηρα μας κατα κυριο λογο, αλλα και ολων των περιφερειακων του αυτοκινητου μας που πιθανον να το χρειαζονται, ιδιαιτερα τις μερες που οι θερμοκρασιες περιβαλλοντος δεν ειναι με το μερος μας. Το πιο συχνο ατοπημα ειναι η πλημμελης συντηρηση του οχηματος μας και το πιο καταστροφικο ειναι η μη εποπτεια της ποιοτητας, της σταθμης, της καταστασης των υγρων, του συστηματος κυκλοφοριας τους αλλα και των δοχειων αποθηκευσης τους. Θα το λεω μεχρι να πεθανω, τα υγρα στο αυτοκινητο ειναι ο,τι το αιμα στον ανθρωπο, ειναι τα μεσα μεταφορας εντος και απομακρυνσης προς το περιβαλλον, της πασης φυσεως παραγομενης ενεργειας. Αν κατι δεν παει καλα με αυτα εν τελει θα εχουμε ενα νεκρο αυτοκινητο. Ας ονομασουμε τα υγρα για να κανουμε το θεμα ακομη πιο ευκολο, λαδι μηχανης, υγρα ψυγειου νερου, υγρο φρενων και υδραυλικου τιμονιου, βαλβολινες κιβωτιου και διαφορικου. Ας ξεκινησουμε απο τα απλα, το λαδι μηχανης, χρησιμοποιειται για να λιπαινει ολα τα βαρια κινουμενα μερη του κινητηρα (στροφαλος, κουζινετα, μπιελες κτλ), να στεγανοποιει το θαλαμο καυσης παρεα με τα ελατηρια του πιστονιου και γενικοτερα για να κανει πιο «απαλη» την ολη διαδικασια κινησης των μεταλλικων αυτων εξαρτηματων διχως να ακουμπανε το ενα με το αλλο.       

Ενιοτε, βεβαια, μπορει και να χρησιμοποιηθει για να ενεργοποιει δευτερευοντα συστηματα του κινητηρα οπως αυτα του μεταβλητου βυθισματος βαλβιδων...αν με καταλαβαινετε. Το εργο του λαδιου περα απο θεμελιωδες ειναι και αρκετα δυσκολο, επιπλεον επειδη δεν μπορεις να λουζεις αυτα τα εξαρτηματα για να τα ψυξεις αλλα ουτε και να χρησιμοποιεις απο την αλλη ενα τοννο απο δαυτο, ολα αυτα επιτυγχανονται απο τη δημιουργια ενος film λαδιου γυρω απο τα παθοντα εξαρτηματα, αρα το λαδι πρεπει να ειναι παντα καλης ποιοτητας, να αλλαζεται τακτικα (προσωπικη γνωμη καθε 5-6 χιλιαδες χιλιομετρα ανεξαρτητα απο την ποιοτητα και τις υποδειξεις του κατασκευαστη) και να ελεγχεται ακομη πιο τακτικα. Παμε τωρα στα υγρα ψυγειου νερου. Το ψυγειο νερου μονον κατ’ευφημιαν αποκαλειται ετσι καθοτι τη σημερον ημερα καθε αλλο παρα νερο φερει το συγκεκριμενο εξαρτημα παρα μονο ενα υγρο με βαση το νερο και μεταξυ μας πολυ καλα κανει. Η κυρια λειτουργια του ψυκτικου υγρου ειναι να κρατα σε ανεκτες θερμοκρασιες το μπλοκ και την κυλινδροκεφαλη του κινητηρα. Το υγρο αυτο κανει ενα αρκετα μεγαλο κυκλο ή και πολλους, αναλογα με το σχεδιασμο του συστηματος και τις αναγκες ψυξης, μεχρι να καταληξει ξανα στο ψυγειο (εναλλακτης λεγεται και θα καταλαβετε γιατι) οπου και θα ανταλλαξει μπολικη ενεργεια με το περιβαλλον, τον περιβαλλοντα του οχηματος αερα πιο συκγκεκριμενα, περνωντας μεσα απο την «σερπαντινα» του ψυγειου. 

  Επομενο υγρο ειναι αυτο του συστηματος φρενων και υδραυλικου τιμονιου που μοιραζονται το ιδιο δοχειο αλλα οχι και κυκλωμα. Δεν θα πω κατι παραπανω απο το γεγονος οτι ενα κακης ποιοτητας ή καταστασης υγρο μπορει να παραξει αερια, οταν πιεστει, μεσα σε ενα υδραυλικο κυκλωμα, οπως ειναι και τα δυο προαναφερθεντα, με ολες τις καταστροφικες συνεπειες του ασυμπιεστου αερα σε ενα κυκλωμα που δουλευει με πιεση. Καθε αλλαγη υγρου περιλαμβανει και εξαερωση, ενω η πολυχρονη καταπονηση και η μειωμενη σταθμη θα φανουν μονο οταν παμε να φρεναρουμε δυνατα, οταν δηλαδη πραγματικα το χρειαζομαστε. Τελος, το πιο παρεξηγημενο υγρο ολων, οι βαλβολινες του συστηματος μεταδοσης. Ο συνδετικος κρικος μεταξυ κινητηρα και κινητηριων τροχων καθως και ο λογος που το αυτοκινητο σαν λεξη περιεχει την «κινηση» ειναι το συστημα μεταδοσης. 

   Ενα συστημα που υπερθερμαινεται, δεν λιπαινεται σωστα καταπονωντας ετσι τα επιμερους εξαρτηματα του, ειναι ενα συστημα που αποτελει τροχοπεδη στην κινηση, αυξανει τις απωλειες μεταδοσης, μειωνει επιπλεον την οικονομια σε καυσιμο (περισσοτερη ενεργεια για ιδιο εργο, dahhh) και φυσικα, σε περιπτωση αστοχιας του, μπορει να μας ξετιναξει οικονομικα μεχρι...γενικα (μαμα, μαμα, ενα κορωνοπηνιο στη σουπα μου). Αρα προσοχη στο τι βαζουμε, συνετη χρηση μεχρι να ζεσταθουν και φυσικα τακτικη αντικατασταση. Μπορει να σπαζω νευρα και να ξενερωνω με το θεμα που επιασα αλλα εχουμε κι αλλα να πουμε ομως την επομενη εβδομαδα, μεχρι τοτε συνεχιστε τις ακολασιες, μη δινετε σημασια στον σπασικλα που κρυβω μεσα μου αλλα στις πληροφοριες μεσα του και περιμενω feedback.

                                                                                                                                                                      

Featherweight (featherweight@rouamat.com)