Κουβέντες του στροφαλοθαλάμου: Kool Kustoms

Αν και ο Mr. Editor διαφωνεί με τα μακροσκελή αφιερώματά μου, νομίζω ότι για αυτή τη φορά θα κάνει μια εξαίρεση αφού κάπως χρειάζεται να κλείσει η ενότητα. Μάλιστα στην αντίθεσή του αυτή στη συνήθεια να πλατειάζω το λόγο μου, έδωσε μιαν εναλλακτική την οποία και μάλιστα θα ακολουθήσω στο μέλλον. Μέχρι τότε όμως πρέπει να κλείσει το θέμα του πρωίμου αμερικανικού customizing και αυτό θα γίνει με την αρχή όλων. Στη θεωρία των συνόλων ένα υπερσύνολο είναι αυτό το οποίο εσωκλείει όλα τα υπόλοιπα, δηλαδή αυτό που τα κριτήρια επιλογής των στοιχείων του εμπεριέχουν όλα τα κριτήρια επιλογής των υποσυνόλων του. Κρατείστε το αυτό και συνεχίστε να διαβάζετε…

It all starts with a “K”… Κάποτε στα μέσα των 20’s οι δυο γιοι Ελλήνων μεταναστών, φέροντες το όνομα Barris, μετακομίζουν από το Σικάγο, όπου διέμεναν, στο Roseville της California, λόγω του αιφνίδιου θανάτου των γονιών τους. Τα δυο αγόρια ξεκινούν να εργάζονται στο εστιατόριο των θείων τους (προς Θεού καθόλου στερεότυπο Έλληνες μετανάστες στην Αμερική που έχουν εστιατόριο) και για αμοιβή των εργασιών τους, τους δωρίζεται μια Buick του ’25 για ανακατασκευή στα πλαίσια του παιχνιδιού. Τα αγόρια είχαν επιδείξει, ήδη από την πρώιμη παιδική τους ηλικία, ζήλο για τις τέχνες ιδιαίτερα τη μουσική, τη ζωγραφική και το θέατρο, ασχολιόντουσαν με τη κατασκευή μοντέλων και λοιπών καλλιτεχνημάτων από διάφορα υλικά ενώ είχαν πολύ καλές επιδόσεις στο σχολείο. Με τον ερχομό της Buick, όμως, στο προσκήνιο τα πράγματα άλλαξαν άρδην, αφού τα αγόρια απέκτησαν ένα real life παιχνίδι για να καλύψουν τις ανάγκες για καλλιτεχνική έκφραση. Η επιτυχία της ανακατασκευής και του απαραιτήτου καλλωπίσματος ήταν τέτοια που τα παιδιά κατάφεραν να την πουλήσουν και να πάρουν προς ανακατασκευή ένα Ford Model A (ιδιαίτερα προσφιλές μοντέλο για customizing μέχρι και σήμερα). Από εκεί και πέρα η πορεία των αγοριών ήταν μόνο ανοδική, αφού και εξαιτίας της υπερενεργητικότητος της εφηβείας που τα χτύπησε λίγο μετά, άρχισαν να φτιάχνουν πραγματικά αυτοκινητιστικά έργα τέχνης, φτιάχνοντας μάλιστα μια μόδα που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στην ιστορία. Τα αγόρια αυτά είναι τα αδέρφια George και Sam Barris, δύο από τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες στο χώρο του customizing, είναι αυτοί που πρόσθεσαν αρχικά το “K” στο custom για να ξεχωρίζει σαν είδος τέχνης (ο George το έκανε για να ακριβολογούμε, όταν δημιούργησε την πρώτη custom αυτοκινητιστική κοινότητα στο Los Angeles με όνομα “Kustom Car Club of Los Angeles”) και που η επιχείρηση τους έγινε φυτώριο για πολλούς καλλιτέχνες του είδους και μη.

Down to business… Παρόλο που οι επεμβάσεις σε ένα Kustom δεν περιορίζονται στην εμφάνιση, το χαρακτηριστικό που κερδίζει, πραγματικά, την παράσταση σε ένα τέτοιο όχημα είναι οι μετατροπές στον εσωτερικό και εξωτερικό διάκοσμο. Εδώ να σημειωθεί ότι αφενός δεν μιλάμε για άπλα ένα όχημα αλλά για ένα προϊόν καλλιτεχνικής, τουλάχιστον… διάθεσης και αφετέρου ότι επειδή ακριβώς έχει αυτό το χαρακτήρα είναι μια πολύ μεγάλη ενότητα που ένας μουτζουρόγατος, σαν τον υπογράφων,  επουδενί δεν μπορεί κρίνει ούτε και να αναλύσει σε βάθος. Μαζεύοντας όμως μερικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα που διέπουν, σχεδόν στο σύνολό τους, τα Kustoms θα τα αναφέρουμε παρακάτω. Για αρχή να αναφέρω ότι εξαιτίας της φύσης τους (κάτι που προλογίζει με μεγάλη επιτυχία το όνομά τους) μιλάμε για κατασκευές που μπορεί να ποικίλουν από απλές «μοντίφες» μέχρι ακραία κατασκευάσματα-έργα τέχνης που ουδεμία σχέση έχουν με το αρχικό μοντέλο μέχρι και του σημείου να είναι πραγματικά one-off  ή προϊόντα, μην τα ξανάλεμε, ενός καλλιτεχνικού νου. Το βασικό concept ενός Kustom είναι το αυτοκίνητο να διαφοροποιείται εντόνως από το μοντέλο στο οποίο βασίζεται και να έχει ένα χαρακτηριστικό «αισθητικού αγγίγματος» από τον ιδιοκτήτη του. Σε αυτό, συνεισφέρει και το γεγονός ότι η μόδα ξεκίνησε όταν μετά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, αφενός οι αμερικανοί βρέθηκαν με πολλά παραπανίσια χρήματα και πολύ φθηνά προϊόντα (ορίστε οι ρίζες του κακού, άρα μην απορείτε με τις «πολεμοχαρείς» απόψεις μου…it’s a win-win situation για όλους) και αφετέρου, ήθελαν να «ξεδώσουν» κάπως, όχι μόνο συλλέγοντας κλασσικά αυτοκίνητα που δεν μπορούσαν να αποκτήσουν λόγω της κρίσης αλλά και επιπλέον μετατρέποντάς τα για να έρθουν πιο πολύ στα γούστα τους. Τα υλικά κατασκευής ενός Kustom είναι αντίστοιχα της εποχής του και των πρακτικών του τότε (η φάση είναι ότι και σήμερα ένα true Kustom πρέπει να ακολουθήσει την ίδια τακτική με τότε παρά την ύπαρξη σαφώς ανωτέρων στην κατεργασία υλικών), χρησιμοποιώντας κατά κύριο λόγο λαμαρίνα  για την κατασκευή του bodywork, νίκελ για τις απαστράπτουσες επιφάνειες, δέρμα και βουρτσισμένα μέταλλα στο εσωτερικό και το προσωπικό αγαπημένο, ελαστικά με λευκού χρώματος προφίλ και extra large μεταλλικά τάσια-κομψοτεχνήματα. Αυτό το οποίο τραβάει τα βλέμματα πάντα είναι οι αλλαγές στο εντυπωσιακό εξωτερικό που ποικίλουν από αλλαγή μεμονωμένων στοιχείων όπως τα φωτιστικά σώματα, οι προφυλακτήρες, οι γρίλιες αερισμού των υποσυστημάτων του αυτοκίνητου, τα περιγράμματα των παραθύρων, οι χειρολαβές κ.ο.κ. μέχρι και την επέμβαση στο αμάξωμα καθεαυτό είτε με την ολική αναμόρφωσή του (κόψιμο, επιμήκυνση, αφαίρεση/χαμήλωμα οροφής κτλ.) είτε με την ανάπλαση των εξωτερικών του επιφανειών για να τους δοθεί νέο σχήμα. Επίσης κοινό σε όλα τα Kustoms ήταν και η αφαίρεση όλων των διακριτικών του οχήματος και αντικατάστασής τους με άλλα που τόνιζαν την προσωπικότητα αυτοκίνητου και ιδιοκτήτη αλλά και φυσικά το custom της υπόθεσης. Ένα τελευταίο χαρακτηριστικό της εξωτερικής εμφάνισης των Kustoms είναι οι εντυπωσιακές βαφές και sticker themes που ενίσχυαν την άποψη περί καλλιτεχνίας αλλά και άλλαζαν άρδην κάθε αισθητική αναβάθμιση στο όχημα προσθέτοντας χαρακτήρα και μοναδικότητα. Όσον αφορά το εσωτερικό τους, αυτό ακλουθούσε το μοτίβο του εξωτερικού όπου αλλάζονταν όχι μόνο τα υλικά κατασκευής για να ταιριάζουν με αυτά του bodywork αλλά και συχνά ακόμη και η διαρρύθμιση του ταμπλό όπως και ολόκληρης της καμπίνας των επιβατών. Τέλος, να αναφέρω ότι παρόλο που το customization έγινε μόδα όχι μόνο στους κύκλους του Hollywood και της τέχνης γενικότερα, αλλά χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τα στούντιο παραγωγής (με πρώτο και καλύτερο τον George Barris και το “Batmobile”) ευτυχώς κρατήθηκε μακριά από την όλο glitter σήψη του χώρου και έμεινε αυθεντικό μέχρι και σήμερα, ακριβώς όπως ήταν και οι ρίζες του.

Προλόγου συνέχεια… Όπως γίνεται άμεσα αντιληπτό τα Kustoms αποτελούν το υπερσύνολο της γενιάς του customizing (έχουν και το όνομα πανάθεμά τα) αφού εσωκλείουν όλα τα χαρακτηριστικά των επιμέρους κατηγοριών που περιγράψαμε στα προηγούμενα άρθρα αλλά και σε αυτά που θα περιγραφούν στο επόμενο και τελευταίο μέρος της θεματικής ενότητας. Θα ξαναπώ για πολλοστή φορά ότι το customizing κάνει τα αυτοκίνητα το ultimate gadget (και σύντροφο αν με ρωτήσετε αλλά για να μην παρεξηγηθώ, άλλο οι γυναίκες, άλλο οι συνήθειες που σε γεμίζουν και οι άντρες θα με καταλάβετε…) και ό,τι πιο κοντινό σαν κατασκεύασμα στον άνθρωπο, με την άπειρη εξελιξιμότητά τους. Καλές βόλτες, καλή εβδομάδα και για την επομένη θα ζητήσω scooter αφού τα σενάρια περί απείρου κάλλους… χαζομάρας από τον ήλιο του σοσιαλισμού επιβεβαιώθηκε και εδραιώθηκε μετά τη σύνοδο κορυφής.

Featherweight

Exit music for a film: Midnight in Paris

     Έχει περίπου ένα χρόνο από τότε που είδα για πρώτη φορά ταινία του Woody Allen (το You Will Meet a Tall Dark Stranger πρέπει να ήταν) και θυμάμαι πριν μπω στην αίθουσα σκεφτόμουν «Μακάρι να μην είναι τίποτα πολύ κουλτουριάρικο και μας πάρει ο ύπνος». Τελικά δεν με πήρε ο ύπνος, αλλά ο κύριος Allen με το μέρος του. Αυτή τη φορά ο λόγος για το Midnight In Paris, άλλη μια ρομαντική κωμωδία γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον ίδιο.


     Ποιός δεν θα ήθελε να ζήσει σε μια άλλη εποχή, σε ένα άλλο μέρος;  Έτσι και για τον Γκιλ, τον πρωταγωνιστή μας αυτό το μέρος, η χρυσή εποχή του, ήταν το Παρίσι του ’20.. Όταν όλα ήταν καλήτερα… Ήταν;;;


    Ο πρωταγωνιστής (Owen Wilson) είναι ένας αμερικάνος συγγραφέας που μαζί με την αρραβωνιαστικιά του Υνέζ  (Rachel McAdams) και την οικογένειά του επισκέπτονται το Παρίσι για διακοπές. Για τον Γκιλ είναι μια μοναδική ευκαιρία η Πόλη του Φωτός ώστε να τελειώσει το πρώτο του μυθιστόρημα με κεντρικό ήρωα έναν άνδρα που δουλεύει σε «κατάστημα νοσταλγίας». Η Υνεζ όμως και οι γονείς της δεν μπορούν να κατανοήσουν την ρομαντική του πλευρά και τον ωθούν να γυρίσει στην παλιά του δουλειά, να γράφει σενάρια για ταινίες του Hollywood.

     Ένα βράδυ ο Γκιλ, όντας ελαφρώς μεθυσμένος, αποφάσισε να γυρίσει στο ξενοδοχείο του περπατώντας μέσα από τους γραφικούς δρόμους του Παρισιού. Καθώς κάθισε σε κάτι σκαλιά χτύπησε το ρολόι, ήταν μεσάνυχτα. Μεσάνυχτα στο παρίσι λοιπόν και ο πρωταγωνιστής ταξιδεύει στην χρυσή του εποχή για να γνωρίσει άτομα που θαύμαζε. Την επόμενη μέρα θα το προσπαθήσει και πάλι μαζί με την Υνέζ που δεν αντέχει να περιμένει μέχρι τα μεσάνυχτα και κουρασμένη από την εμονή του αρραβωνιαστικού της για το παρίσι, γυρνάει στο ξενοδοχείο. Ο Γκιλ όμως θα συνεχίσει να το κάνει αυτό για τις επόμενες μέρες, να περπατάει στο παρίσι, να γνωρίζει κόσμο όπως ο Πικάσο και ο Νταλί και να προσπαθεί να τελειώσει την νουβέλα του με την βοήθεια της Γερτρούδης Στάιν.

     Κάπου μέσα στα ταξίδια του γνωρίζει και γοητεύεται από μια ερωμένη του Πικάσο, την Αντριάνα. Όταν μαθαίνει ότι χώρισαν συνειδητοποιεί ότι αισθάνεται πολλά για αυτήν και εξηγεί την πολύπλοκη κατάσταση του, το ότι είναι ερωτευμένος με μια γυναίκα που ζει 90 χρόνια πριν από την εποχή του, στον φίλο του τον Νταλί που το βρίσκει τελείως φυσιολογικό σαν σουρεαλιστής που ήταν. Ταξιδεύοντας ακόμα πιο παλιά, στην χρυσή εποχή της Αντριάνας, ο Γκιλ θα καταλάβει την αξία του παρόντος και θα γυρίσει για να το αντιμετωπίσει.

Εγώ πάντως μετά από αυτήν την ταινία λέω να πάω κάποια στιγμή μια βόλτα στο Παρίσι.
Πολύ όμορφη ταινία. J

Μόνο ψεγάδι η βροχή στην τελευταία σκηνή. Μου φάνηκε πολύ ψεύτικη και στουντιακή.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                  

Σωτήτης Καρύδας

Editorial: Το Μπαρμπέρικο

 

  Πόσο μπορεί να αλλάξει ο εαυτός μας, αν απλά κουρευτούμε και αλλάξουμε στυλ μαλλιών; Αν για παράδειγμα έχουμε έναν άρρωστο ασθενή με μακριά μαλλιά, πόσο ακριβώς θεωρείτε ότι θα βελτιωθεί η κατάσταση της υγείας του; Οι απόψεις διίστανται. Κάποιοι θεωρούν προφανώς ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα εσωτερικά, καθώς πρόκειται για μία επιφανειακή αλλαγή στην εξωτερική εικόνα. Άλλοι βέβαια θα ισχυριστούν ότι μία αλλαγή θα βελτιώσει κατά πολύ την εικόνα του ασθενή προς τα έξω κάτι που θα του ανεβάσει την αυτοπεποίθηση και θα τον βοηθήσει να υπερνικήσει την οποιαδήποτε ασθένεια.

 

  Ναι, ξέρω πολλά υπονοούμενα, αλλά τι κάνει νιαου νιαου στα κεραμίδια;  Η Ελλάδα λοιπόν, βρίσκεται για ακόμη μία φορά αντιμέτωπη με αυτό που ονομάζεται κρίση χρέους και αντιμετώπιση της. Δυστυχώς οι υποσχέσεις για πάτο βαρελιού στα προηγούμενα μέτρα που λήφθηκαν δεν βγήκαν αληθινές, οπότε θα πρέπει να βρούμε καινούργιες διεξόδους. Και ενώ, όλες οι υπόλοιπες χώρες που βρίσκονται σε ίδια ή χειρότερη και σίγουρα πιο επικίνδυνη για το ευρώ θέση από την δική μας, αναζητούν μονοπάτια περικοπών στην φορολογία για την ελάφρυνση του πολίτη (πρακτικά είναι για την διατήρηση της αγοραστικής δύναμης πάνω κάτω στα ίδια επίπεδα, προκειμένου να συνεχίσει να κινείται η αγορά), εμείς τρία χρόνια μετά την επαφή μας με την κρίση συνεχίζουμε να επιμένουμε σε δανειοδοτήσεις. Οξύμωρο αποτελεί το γεγονός ότι φτάσαμε εδώ λόγω υπερβολικής δανειοδότησης και συνεχίζουμε να κοιτάμε σαν μοναδική λύση την περαιτέρω δανειοδότηση μας.

  Το δίλλημα που αντιμετωπίζουμε στην παρούσα στιγμή είναι… Να περάσουμε ένα κούρεμα ανάλογο με αυτό που έκαναν στον Καντάφι με την ελπίδα ότι εμείς δεν θα βρεθούμε νεκροί στο έδαφος ή απλά να προσπεράσουμε το οποιοδήποτε εμπόδιο παρουσιαστεί με εναλλακτικές διαδρομές; Δεδομένου ότι στους περισσότερους ακόμα δεν είναι ξεκάθαρα τα πράγματα ας επεξηγήσουμε πρώτα τι ακριβώς είναι το haircut. Πρώτον και κύριον, δεν αποτελεί κάθετη μείωση των χρεών μίας οικονομίας ή οικονομικής μονάδας προκειμένου να πληρώσει πολύ λιγότερα την επόμενη μέρα. Το κούρεμα ελληνιστί, έχει να κάνει με το ρίσκο που αναλαμβάνει ο δανειστής. Συνεπώς όσο μεγαλύτερο το ρίσκο τόσο μεγαλύτερο το κούρεμα. Επίσης, λόγω του ότι υπάρχει ανατοκισμός των μετοχών, στην δική μας περίπτωση των κρατικών ομολόγων, σημαίνει ότι η μείωση των χρεών μας θα είναι διαφορετική από αυτή του αρχικού κουρέματος. Δηλαδή, δεδομένου ότι πλέον μετά το κούρεμα η οικονομία παρουσιάζεται πιο ασταθής, αυτός ο κίνδυνος θα ενσωματωθεί στα επιτόκια δανεισμού. Κατ’ επέκταση το αρχικό ποσό που φαίνεται να έχει μειωθεί στο 50%, μετά την αύξηση των επιτοκίων δανεισμού  θα διαμορφωθεί σε ένα επίπεδο της τάξεως 80-70% της αρχικής του αξίας. Δηλαδή θα έχουμε μία μείωση 20-30%. Πρακτικά, δηλαδή δεν θα μειωθεί το χρέος μας σε ξεφτιλιστικό βαθμό ώστε να ορθοποδήσει η οικονομία μας, απλά θα της δώσει μία ανάσα, που αν δεν εκμεταλλευτεί αμέσως και στο έπακρο,  ενδεχομένως να αποβεί μοιραία. Κι εκεί είναι που θέλω να επιστήσω την προσοχή σας. Ότι για ακόμη μία φορά δεν υπάρχει ούτε μία πρόταση ουσιαστική για το τι θα συμβεί την επόμενη μέρα του κουρέματος για τον πολίτη και την αγορά άμεσα.

   Η άλλη όψη του νομίσματος λέει να μην δεχθούμε τίποτα από τα παραπάνω καθώς δεν αποτελούν βιώσιμη λύση και είναι ένα ακόμα επικοινωνιακό παιχνίδι για να μπορέσουμε να μπούμε πιο βαθιά στον λάκκο με τα φίδια. Δεν μπορώ να πω, πως δεν συμφωνώ καθώς αν λάβουμε υπόψη τα μέχρι σήμερα μέτρα που λήφθηκαν και θεωρητικά κάθε φορά ήταν τα τελευταία δεν απέδωσαν ποτέ και δεν αποτέλεσαν σε καμία περίπτωση λύση στο πρόβλημα μας. Εν αντιθέσει μάλιστα, με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ αλλά και της EUROSTAT στα χέρια μας, ανακαλύπτουμε ότι έχουμε βρεθεί πιο χρεωμένοι από πριν. Άρα λοιπόν θα κρατούσα μικρό καλάθι για τις υποσχέσεις που δόθηκαν.

  Καλά όλα αυτά αλλά ποια είναι και η λύση στην όλη κατάσταση. Πρακτικά μόνο η ανάπτυξη της ιδιωτικής δραστηριότητας με την ταυτόχρονη μείωση της δημόσιας, ούτως ώστε να καταφέρουμε περικοπές δαπανών και την ίδια στιγμή να μπορεί ο Έλληνας να έχει δουλειά και πολύ παραπάνω αξιοπρέπεια και ζωή. Θα χρειαστούμε επίσης κυβέρνηση που να σέβεται και να εξυπηρετεί τον Έλληνα πολίτη και όχι γαλλογερμανικά συμφέροντα, αλλά και την ίδια στιγμή μία αντιπολίτευση που δεν θα αναλώνεται σε ρητορείες και νάζια αλλά θα ασκεί πραγματικές πιέσεις όταν δεν υπάρχει σωστή λήψη αποφάσεων.

   Ελπίζω να κατάφερα να λύσω μερικές απορίες, παρ’ όλα αυτά αν υπάρχουν περεταίρω απορίες ή απόψεις επί του θέματος για συζήτηση θα χαρώ να τις έχω σαν σχόλια ή σε ένα mail.

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Υ.Γ. Μα τι χαζοί που ήμαστε να πιστεύουμε ότι ψηφίσαμε τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ για να αναλαμβάνουν δύσκολες αποφάσεις και πολιτικά κόστη. Ναι κα. Βάσω Παπανδρέου σε εσάς αναφέρομαι που αναγκαστικά ψηφίσατε υπέρ του νομοσχεδίου!

Υ.Γ.1 Θα μείνουν μόνιμα οι Τροϊκανοι στην Ελλάδα για άλλα δύο χρόνια. ΧΑ! Σε δέκα μήνες το πολύ θα έχουν βγει σε κλαμπ και παραλίες και θα βρίζουν του Γερμανούς!

Κωνσταντίνος Μουράτης

Five Plus One Elements: RedBull Art of Motion/Greece-Santorini

   Το Red Bull Art Motion ιδρύθηκε σαν ελεύθερη διοργάνωση free running το 2007. Σίγουρα η εκδήλωση αυτή δεν μοιάζει με καμιά άλλη και αιχμαλωτίζει το μάτι με ένα καταπληκτικό μίγμα της καλλιτεχνίας από τους κλάδους του free running, Parkour, πολεμικών τεχνών και ρυθμικής γυμναστικής. Το Parkour γνωστό και ως “η τέχνη της φυγής” είναι η φυσική πειθαρχία της εκπαίδευσης για να ξεπεραστούν τα εμπόδια με την προσαρμογή των κινήσεων ανάλογα με το  περιβάλλον. Το free running είναι “αστικά ακροβατικά” όπου τα άτομα χρησιμοποιούν το τοπίο της πόλης για να εκτελέσουν κινήσεις. Αν βάλουμε λοιπόν λίγο αισθητική, το κάτι τις από πολεμικές τέχνες, δύο ταύρους και αρκετή ποζεριά, τότε έχουμε το Red Bull Art Motion!

   Στόν πρώτο γύρο του διαγωνισμού, κάθε ένας από τους αθλητές έχει 80 δευτερόλεπτα για freestyle επίδειξη χρησιμοποιώντας πολλά διαφορετικά εμπόδια. Με βάση τη δημιουργικότητα, την εκτέλεση, τη ροή, και τεχνική δυσκολία, βγαίνουν οι δώδεκα καλύτεροι διαγωνιζόμενοι. Στη συνέχεια και για τη διεξαγωγή του τελικού, τέσσερα από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα Parkour έχουν καθήκον να κρίνουν τους διαγωνιζόμενους. Χωρίς αμφιβολία, αυτή είναι η κορυφαία διοργάνωση του είδους της στον κόσμο και το σημαντικότερο? Είναι ελεύθερη εκδήλωση και δεν απαιτούνται εισιτήρια!

   Το Σάββατο λοιπόν, 8 Οκτωβρίου έγινε επιδρομή αστέρων του Parkour. στο Φηροστεφάνι της Σαντορίνης! Πολλά λευκά σπιτάκια, ένα επιβλητικό ηφαίστειο και ένα ηλιοβασίλεμα παγκοσμίου φήμης συνέθεσαν το φόντο για το Red Bull Art of Motion. Ο κορυφαίος Ryan Doyle πριν από ακριβώς ένα χρόνο επισκέφθηκε τη Σαντορίνη για τις ανάγκες της παραγωγής ενός παγκοσμίου διαφημιστικού σποτ, λέγοντας :«Είναι ο παράδεισος του Parkour, το πιο φυσικό τερραίν που μπορεί να ονειρευτεί κανείς. Θα ήταν φοβερό να μαζευόμασταν εδώ όλοι οι αθλητές για έναν αγώνα.» Και απ΄ότι φαίνεται το όνειρό του πραγματοποιήθηκε. Ο 19χρονος Zaza Markoulia, μέλος της ομάδας NSA (No Strings Attached), ήταν η Ελληνική συμμετοχή και κατέκτησε την 15η θέση.

Επόμενο ραντεβού στη Μέση Ανατολή, στο  Κουβέιτ που το Red Bull Art of Motion θα διεξαχθεί για πρώτη φορά!

Πάρτε μια γεύση για το τι έγινε στη Σαντορίνη...

Αποτελέσματα:

1. Pavel Petkuns (ΛΕΤ), 2. Yoann Leroux (ΓΑΛ), 3. Gaetan Bouillet (ΒΕΛ), 4. Jason Paul (ΓΕΡ), 5. Paulo Tavares (ΕΛΒ), 6. Marcus Gustafsson (ΣΟΥ), 7. Kie Willis (ΜΒΡ), 8. Pip Andersen (ΜΒΡ), 9. Sergio Cora (ΙΣΠ), 10. Luis Alkmin (ΠΟΡ), 11. Christian Harmat (ΕΛΒ), 12. Pablo Lopez (ΙΣΠ), 13. Tunc Leech Uysaler (ΑΥΣ), 14. Aral Roca Gomez (ΙΣΠ) , 15. Zaza Markhulia (ΕΛΛ)

Γιάννης Βασσάρας

The game is afoot: Οι ήρωες επέστρεψαν

   Ένας από τους πιο κλασσικούς τίτλους στον χώρο των turn-based strategies, το Heroes of Might & Magic απέκτησε έναν καινούργιο διάδοχο. Το studio άλλαξε και μαζί του άλλαξε και ο τίτλος σε Might & Magic: Heroes VI. Ναι, εντάξει, δεν είναι και τόσο συνταρακτική η αλλαγή. Ευτυχώς όμως το ίδιο έγινε και με το gameplay. Φαίνεται ότι στην Blackhole Games σέβονται την παράδοση και κράτησαν σχεδόν αυτούσια όλα αυτά που έκαναν το παιχνίδι ξεχωριστό.

   Στο  Might & Magic: Heroes VI καλείστε λοιπόν να χτίσετε και να αναβαθμίσετε τα διάφορα κτίρια στην πόλη σας,να φτιάξετε στρατό και μαζί τους ήρωες σας να διεκδικήσετε πρώτες ύλες, αντικείμενα και να κατακτήσετε τις πόλεις των αντιπάλων σας. Ότι κάνατε πάντα. Βέβαια οι πρώτες ύλες μειώθηκαν σε τέσσερις και τα factions σε πέντε. Αυτό κάνει το παιχνίδι πιο προσβάσιμο στους νέους χωρίς να αλλάζει δραστικά το gameplay. Ένα καινούργιο feature είναι το alignment system. Βάσει των επιλόγων που θα κάνετε κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού θα δίνουν στον χαρακτήρα σας διαφορετικά abilities. Για παράδειγμα ο Cleric μπορεί να διαλέξει ανάμεσα σε Confessor και Inquisitor. Ο Confessor μπορεί να healάρει και να ενισχύσει την άμυνα του στρατού, ενώ ο Inquisitor μπορεί να αυξήσει την ζημιά που κάνει ο ίδιος και ο στρατός του. Όλο αυτό αυξάνει τον αριθμό των διαθέσιμων στρατηγικών και προσθέτει ποικιλία.

   Όμως το M&M:Heroes VI έχει και αρκετά προβλήματα. Υπάρχει μια πληθώρα από bugs και glitches στα γραφικά που μερικές φορές γίνονται ιδιαίτερα εκνευριστικά. Αυτά όμως διορθώνονται με 1-2 patch. To χειρότερο όμως είναι η απαίτηση του παιχνιδιού να παίζεις online για να έχεις πρόσβαση σε όλα το content. Ο server είναι αρκετά προβληματικός. Πολλές φορές μπορεί να χάσετε αρκετές ώρες παιχνιδιού εξαιτίας ενός disconnect. Το να παίζεις online πρέπει να είναι θέμα επιλογής ιδιαίτερα σε ένα παιχνίδι που κάθε game μπορεί να κρατήσει ώρες.

  Το  M&M: Heroes VI αξίζει τα λεφτά του. Παρόλο που είναι πιο φιλικό προς το νέο παίκτη,παραμένει ένα από τα πιο ανελέητα παιχνίδια και δεν συγχωρεί λάθη. Αν έχετε χρόνο πραγματικά αξίζει το κόπο.

Χαρίλαος Χυτάς

The Geek Limbo: Watchmen 2? Όχι όχι όχι!

            Γύρω στο 2011 υπήρξαν φήμες ότι η DC/Warner Bros ενδιαφέρονται για μία επέκταση του κόμικ έπους Watchmen είτε με το μορφή prequel ή sequel. O ίδιος ο Alan Moore, δημιουργός του Watchmen επαλήθευσε τη φήμη προσθέτοντας ότι τον πλησίασαν για να γράψει αυτός το νέο κεφάλαιο με αντάλλαγμα να του δώσουν πίσω τα δικαιώματα της δουλειάς του που έχει κάνει στη DC (ιστορίες όπως το V for Vendetta, Swamp Thing, Batman: Killing Joke και πολλά άλλα αριστουργήματα) αλλά ευτυχώς αρνήθηκε. Γιατί ευτυχώς θα το αναλύσω παρακάτω...

Άλλα ονόματα που ακούστηκαν ότι θα αναλάβουν το νέο Watchmen είναι ο Grant Morrison και Rob Liefeld (!!!). Μέχρι πρότινος η  DC φάνηκε ότι δεν ενδιαφέρεται τελικά για το νέο Watchmen αλλά υπάρχουν αναφορές πως στην τελευταία New York Comic Con η DC εξέφρασε την επιθυμία της να συνεργαστεί με ονόματα όπως ο G Jones, Andy Kubert, Brian Azzerello και J. Michael Straczynski για μία σειρά από prequel comics βασισμένη στο κόσμο του Watchmen.

Συγγνώμη DC αλλά μία τέτοια κίνηση θα ήταν το λιγότερο βλακώδης. Αυτό που κανει το Watchmen τόσο αγαπητό στους fans του είναι ο ρεαλισμός του και οι τομληροί χαρακτήρες που δημιούργησε ο Alan Moore που ενώ αφήνει να εννοηθεί ότι υπάρχει μεγάλη προϊστορία στη προέλευση του καθένα τους, δεν υπάρχει κανένας λόγος να εξερευνηθεί αυτό το παρελθόν ειδικά αφού ο Alan Moore αρνήθηκε. Δεν είναι μία ιστορία όπως του Batman ή του Spiderman που έχουν 1000 αντιπάλους και άλλες τόσες διαφορετικές εκδοχές επειδή όταν πρωτοεμφανίστηκαν δεν είχαν ακόμα κάποια ολοκληρωμένη ιστορία που αφορά όλο το μήκος της ζωής τους, αλλά είναι μία ιστορία  με αρχή, μέση ακι τέλος. Οπότε όχι, ΔΕΝ θέλουμε καινούργιο Watchmen

Βαγγέλης Σωφρονάς

The Geek Limbo: Το Assassin’s Creed γίνεται ταινία

            Η Sony μόλις αγόρασε τα δικαιώματα για την κινηματογραφική μεταφορά της γνωστής σειράς βιντεοπαιχνιδιών, Assassin’s Creed, πράγμα που δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν που έχει ερθει σε επαφή με κάποιο AC game. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της σειράς είναι η κινηματογραφική τους προσέγγιση και το σενάριο που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μία ακόμα ιστορία του Dan Brown γεμάτο συνωμοσίες, ταξίδια στο χρόνο και απόκρυφους συμβολισμούς.

            Θα πρέπει όμως όλοι μας να προετοιμαστούμε για κάποια βασικά πράγματα που τα θεωρούμε δεδομένα για κινηματογραφικές μεταφορές αγαπημένων μας games και συνεπώς απογοητευόμαστε συνέχεια. Άμα περιμένετε να αποδοθεί σωστά η ήδη περίπλοκη ιστορία του AC τότε ξεχάστε το. Σίγουρα θα υπάρξουν απλοποιήσεις, περικοπές και αλλαγές ώστε ο μέσος θεατής να αντιληφθεί το story αφού μιλάμε για ένα από τα επόμενα κινηματογραφικά blockbuster της Sony.

Υπάρχει περιθώριο για να γίνει μία καταπληκτική μεταφορά αλλά οι περισσότεροι από μας, συμπεριλαμβανομένου και εμένα, θα είμαστε ευχαριστημένοι με οποιαδήποτε ιστορία του AC, είτε του Altair είτε του Ezio, αρκεί να περιλαμβάνει parkour, εναέριες δολοφονίες, συνωμοσίες και μυστήριους τύπους που κανείς δεν καταλαβαίνει ότι είναι δολοφόνοι ακόμα και αν κυκλοφορούν με περίεργες στολές και κουκούλες μέσα σε όλο τον κόσμο. Σκηνοθέτης δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα αλλά ας ελπίσουμε πως δεν θα είναι κανένας Michael Bay.

Βαγγέλης Σωφρονάς