Η κουτσομπόλα μέσα μου: 55 ολόκληρα χρόνια

Μετά από 55 χρόνια αποκαλύφθηκε η παρτενέρ του βασιλιά του rock ‘n’ roll στο «Φιλί», σε μια από τις πιο διάσημες φωτογραφίες του Elvis Presley, που τον δείχνει να φιλάει με πάθος στο στόμα μια μυστηριώδη ξανθιά. Η γυναίκα που εμφανίζεται στη θρυλική φωτογραφία, η οποία τραβήχτηκε τον Ιούνιο του 1956, όταν ο 21χρονος τότε Elvis ετοιμαζόταν να δώσει συναυλία μπροστά σε 3.000 θεατές στο “Mosque Theater” στο Ρίτσμοντ, είναι η συνταξιούχος διαχειρίστρια ακινήτων, Barbra Grey. Στα 75 της χρόνια σήμερα η Barbra Grey, έδωσε συνέντευξη στο NBC και ανέφερε ότι δεν γνώριζε ποιος ήταν ο Presley τότε. «Ήταν ένα πολύ αστείο παιδί. Κυνηγούσε ο ένας τον άλλο, παίζαμε καθώς ήμασταν νέοι. Άρχισε να με αγκαλιάζει έως ότι τον άφησα να με φιλήσει», είπε η Grey για την σκηνή του «φιλιού». Όμως η 75χρονη επεφύλασσε στην συνέντευξή της μία αποκάλυψη – βόμβα για τον βασιλιά του rock ‘n’ roll, που έκανε εκατομμύρια γυναίκες να καρδιοχτυπούν σε κάθε του εμφάνιση.

Η Grey υποστήριξε ότι άφησε τον Elvis Presley να την ρίξει στο κρεβάτι, στο πριβέ δωμάτιο ενός τρένου για Νέα Υόρκη, αλλά στο τέλος εκείνη έφυγε αφήνοντας τον διάσημο τραγουδιστή στα κρύα του λουτρού...

Πηνελόπη

penelope@rouamat.com

 

Κουβέντες του Στροφαλοθαλάμου: Nice cars don’t play rock’n’roll

“Μόνο τα ρολόγια κι εμείς δουλεύουμε τέτοιο καιρό”

φιλοσοφημένος μανάβης

Τα καλοκαίρια έρχονται και παρέρχονται, οι γνωριμίες που τα συνοδεύουν το ίδιο, ενώ οι διακοπές, ιδιαίτερα για τον γράφων, τείνουν να γίνουν μακρινή ανάμνηση, αλλά αυτό που μένει πάντα εκεί, πιστό στα καθήκοντά του, είναι το περήφανό σου τετράτροχο. Ο Mr Editor, παρέα πάντα με τον κολλητό του φίλο τον Murphy, τα κατάφεραν ακόμη μια φορά να συναντηθούν τη λάθος μέρα, τη λάθος στιγμή και η μεσημεριανή επίσκεψη στο συνεργείο δεν έλλειψε. Ο ένας εκ των κυλίνδρων είχε πεσμένη συμπίεση, όχι ότι οι άλλοι ήταν σε καλύτερη μοίρα, το μπουζί του ήταν καταλερωμένο και φυσικά ο 8v Fire δεν έλεγε να σταματήσει το «λόξυγκα». Βαλε στην εξίσωση επίσης ότι δούλευε σε ελληνικό καλοκαίρι με λιγότερο από ένα λίτρο λάδι, μερικά ml ψυκτικού, μπουζί με παραπάνω από 10.000km στην πλάτη τους και την ακόρεστη δίψα των επιβαινόντων για κλιματισμό, δεν θέλει και πολύ το μοτόρι για να αποδημήσει εις Κύριον… 

Περσινά ξινά σταφύλια… Θα μου πεις τώρα, ρε «πουπουλένιο βαρίδιο» τι θυμάσαι και μας ζαλίζεις τα φρύδια, αφού τα ’παμε την προηγούμενη εβδομάδα.  Έλα όμως που τα είπαμε παραπάνω από μια ακόμη φορά μέσω του rouamat και άπειρες φορές (και δυστυχώς μεθεόρτια) με πολλούς γνωστούς και φίλους που τους ήρθε από εκεί που δεν το περιμέναμε. Anyway, το θέμα είναι άλλο στην προκειμένη, απλά η ψαροκασέλα την οποία ο Mr Editor ονομάζει αυτοκίνητο  (κι επειδή τυχαίνει να έχω συμβιώσει με μια τέτοια) ήταν η αφορμή ώστε για μια ακόμη φορά να μπω στο τριπάκι του τελικά πόσο cool και πόσο ευχάριστα είναι τα αυτοκίνητα σήμερα. Εν τέλει τι είναι αυτό που κάνει ένα όχημα διασκεδαστικό, πότε καταλαβαίνεις ότι απολαμβάνεις την συνεύρεση μαζί του και ποιο είναι το μέτρο σύγκρισης;

Transitional stage my ass… Η μεταπήδηση της αυτοκινητοβιομηχανίας από τη φάση του μηχανήματος οδήγησης σε αυτήν της λευκής οικοσκευής του σήμερα, ήταν κατάτις πιο μικρή και πιο απότομη από οποιαδήποτε άλλη (μέχρι και αυτήν των καταλυτών ξεπέρασε) αφού ήρθε ύπουλα και μασκοφορεμένα (κάτι σαν το «φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες»). Για αρχή τα πρώτα πράγματα που εγκαταστάθηκαν ήταν μέρη του εξοπλισμού πολυτελείας, ηλεκτρικές ευκολίες, αυτοματοποιημένες διαδικασίες που άμα καθίσεις δυο φορές στο τιμόνι τις μαθαίνεις (πχ. αυτόματη ενεργοποίηση υαλοκαθαριστήρων/φώτων πορείας, έλεγχος θερμοκρασίας καμπίνας) και λοιποί φραμπαλάδες για βαριεστημένα μπαμπαδάκια και μέλη των ΚΑΠΗ. Μάλιστα, μέσα σε λιγότερο από μια 5ετία τα αυτοκίνητα απέκτησαν ευκολίες σαν αυτές που διαφήμιζαν παλιά στα «demolition man», «terminator» και «8^η μέρα», παρέα πάντα με τα χαφιεδιλίκια τύπου έλεγχος πρόσφυσης, υποβοήθηση φρένου, android, windows, Google maps και γενικότερα όλα αυτά που σου κάνουν τη ζωή ευκολότερη αλλά σου αφαιρούν δυο πράγματα, το βασικό του να έχεις τον απόλυτο έλεγχο του οχήματος και την εγρήγορση του να είσαι ο οδηγός.

Παράξενος, πλην όμως γέρος… Αυτή η κουβέντα παίζει και να ταιριάζει απόλυτα σε άτομα της τρίτης ηλικίας αλλά έλα όμως που μεγάλωσα την πιο ακατάλληλη εποχή,  αφού είδα και το πριν και το μετά, χωρίς όμως απόλυτα να μπορώ να επιλέξω. Guilty as charged your honor, δηλώνω φανατικός υπέρμαχος της συγκεκριμένης μεταβατικής περιόδου όπου τα αυτοκίνητα είχαν ακόμη λίγη από την αλητεία των 90’s μέσα τους, δίχως, ωστόσο, να λείπουν οι «ευκολίες» του σήμερα και μου τη σπάει που αποσύρονται έτσι βίαια για να πάρουν τη θέση τους τα δήθεν γρήγορα τυπάκια που δεν καταδέχονται να φορέσουν ούτε μπλοκέ διαφορικό και απλά βάζουν τα φρένα να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Φυσικά και έχω αναφερθεί ξανά στο γεγονός ότι πλέον είμαστε σε θέση σαν καταναλωτές να απολαμβάνουμε συνολικά καλύτερα, πιο ασφαλή, πιο γρήγορα και πιο οικονομικά αυτοκίνητα αλλά ο ιταλικός τενεκές με αναστάτωσε πάλι.

Τιμονιές ενός αισθηματία… Αν πάμε στο θέμα μας λοιπόν, εδώ να δηλώσω ότι πολλές φορές έχω διαβάσει ότι το απολαυστικό αυτοκίνητο είναι αυτό που σε ξυπνάει το βράδυ για να το πας βόλτα και που είναι η πρώτη σου επιλογή όταν φτάνει η ώρα της προσωπικής ευχαρίστησης. Συμφωνώ αλλά πρώτον ένα αυτοκίνητο που σε ξυπνάει είναι ενοχλητικό και αγενές, ενώ για πολλούς μπορεί να είναι και εμμονή και δεύτερον, αλίμονο εάν πάνω από όλα βάζεις τη μηχανή. Αντικειμενικά, είναι δυο πολύ πρώτης τάξεως κριτήρια αξιολόγησης ενός οχήματος αλλά ας βάλω εγώ ένα τρίτο. Κρινόμαστε πάντα εκ του αποτελέσματος και ο μοναδικός κριτής μας είναι ο χρόνος, για μένα λοιπόν, αυτό που μετράει είναι εξίσου το πόσο χαρούμενος θα είσαι μετά από μια βόλτα για τσιγάρα, με τη χαρά μετά τη βόλτα με την ταυτότητα στο στόμα της οποίας αφορμή ήταν τα τσιγάρα. Επιπλέον, ναι θεωρώ πιο απολαυστικό ένα αυτοκίνητο που ακόμη και μετά από μια δεκαετία συμβίωσης μαζί του, συνεχίζεις να το επιλέγεις σαν μέσο μεταφοράς έναντι οποιουδήποτε άλλου μέσου, ακόμη κι αν το παράτας καμιά φορά προς εντυπωσιασμού μιας θηλυκής κρεατοσακούλας… Είναι αυτό το τρεμούλιασμα στα ακροδάχτυλα των χεριών όταν γλιστρούν οι εμπρός τροχοί, η αίσθηση σιγουριάς μέσα στη στροφή επειδή η μηχανική πρόσφυση είναι παρούσα, η έξτρα δύναμη για να λειτουργήσει το μεσαίο πεντάλ και το ότι αισθάνεσαι ότι θα μπλοκάρουν οι τροχοί μόνο και μόνο από το βάρος του και όχι από τα χτυπήματα του ABS, που κάνουν τα αυτοκίνητα εκείνης της σχολής τόσο αρεστά σε μένα. Άσε δε, που επειδή είχαν μηχανική ντίζα, ακόμη και με ένα μοτέρ μέτριας απόδοσης δε φαντάζεσαι πόση έξτρα αίσθηση ευστροφίας σου μετέδιδε ένα τέτοιο αυτοκίνητο, ενώ καθώς ανεβαίνουν οι στροφές εκείνο το γλυκό ηχητικό κρεσέντο, συνοδεύεται πάντα από μια, αυξανόμενης έντασης, δόνηση στο πεντάλ. Και όλα αυτά δίχως να υπάρχει κάποια σοβαρή έλλειψη σε επίπεδο εξοπλισμού, εκτός κι αν θεωρείτε απαραίτητη την παρουσία προειδοποίησης αλλαγής λωρίδας ή ένδειξης εμποδίου στο τυφλό σημείο του καθρέφτη, σε κάθε περίπτωση ο οδηγός είναι υπεύθυνος για την πορεία του αυτοκίνητου, δεν είναι τόσο δύσκολο να είναι συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνει κι αν δεν είναι καλύτερα να μην το κάνει.

Thanks but no thanks… Το έχω ξαναπεί, δεν είμαι κατά της αλλαγής, απλά με βρίσκει αφενός απροετοίμαστο και αφετέρου αντίθετο ως προς την κατεύθυνση που κινείται. Ξανά, συμπαθώ πάρα πολύ τα οχήματα που δεν απαιτούν τη συμμόρφωση σου στη διαδικασία της οδήγησης αλλά ζητούν τη συνεργασία σου βομβαρδίζοντας σε με ένα σωρό ερεθίσματα ενώ περιμένουν να πάρεις πρωτοβουλία για να σε βοηθήσουν και όχι να σε καταπνίξουν. Στο 99% των περιπτώσεων τα νέα μοντέλα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο και σε βοηθούν να αναδειχθείς περισσότερο, απλά με κουράζει πολύ η ευγένεια τους… αφήστε να κάνω λάθος. Καλές βόλτες, καλή εβδομάδα και watch your back Serpico, yοu never know who your friends are… πάτος του βαρελιού και κουραφέξαλα.

Featherweight (featherweight@rouamat.com)

PEEPING TOM: REAL ESTATE MADNESS

            To real estate για κάποιους ανθρώπους έιναι μούρλα. Για μένα είναι ανάγκη και από αυτήν ακριβώς την ανάγκη έμαθα όλα τα... τερτίπια του χώρου και έχοντας αλλάξει σε 21 χρόνια 4μιση (ναι, ναι 4μιση) κατοικίες, ενοικίου και αγοράς, εκ των οποίων στη διαδικασία ενεπλάκην στα 3, βρίσκομαι μόλις ένα βήμα πάνω από τους αρχάριους διότι, εκτός των άλλων, δύσκολα γίνεσαι βετεράνος του χώρου. Σε πρώτη φάση , να ζητήσω προκαταβολικά μια συγνώμη γιατί σήμερα θα επιμείνω στο χώρο της Θεσσαλονίκης.

            Τέλη Ιουλίου λοιπόν και καλούμαι να αλλάξω σπίτι. Παρ'όλο που η αρχική μου ιδέα ήταν διαφορετική, η πρώτη μου ψακτική πραγματοποιήθηκε στον ευρύτερο χώρο του κέντρου και κυρίως στις “φοιτητογειτονιές” της ροτόντας και πέριξ. Να συμπληρώσω επίσης ότι διάφορες ανασφάλειες με οδήγησαν στο να κοιτάω τα ενοικιαστήρια σα χαζό από τον προηγούμενο οκτώβριο-νοέμβριο και από τα λίγα που έβλεπα ήμουν αισιόδοξη. Όταν όμως ήρθε η ωρα μου να ψάξω εντατικά είδα τις μεγαλύτερες σαβούρες να τις δίνουν για μαλλιοκέφαλλα διακιολογώντας τα 400 ευρώ της τιμής για την “εκπληκτική ανοιχτωσιά” μιας πλατείας και τη μια πιθαμή ουρανό παραπάνω που βλέπουν από τα υπόλοιπα κλουβιά των 300 ευρώ με κεντρική θέρμανση. Αφού λοιπόν έλιωσα τα παπούτσια μου ΚΑΙ τα λάστιχα του βαβαβούμ της μαμάς, κατέληξα με μια αρκετά μεγάλη δόση συμβιβασμού σε ένα δυάρι με μουσαμά για πάτωμα, φυσικό αέριο, τη ροτόντα και τη Ναυαρίνου 2.0 για θέα και τα λοιπά “ευτράπελα” των 30ετών σπιτιών του κέντρου.

            Εν τέλει, την τελευταία στιγμή ήρθε η επιφοίτηση (και η συναίνεση) για επιστροφή στη βάση, στην Καλαμαριά δηλαδή. Εκεί που έχει δέντρα, μεγαλύτερους δρόμους και ησυχία. Όπως σωστά προβλέφθηκε, δεν ήξερα τι να πρωτοδιαλέξω. Με τα ίδια λεφτά (400 ευρώ) βρήκα γειτονιά, ησυχία, μπαλκόνι, ρετιρέ, πατώματα με μάρμαρα, κουφώματα, αέριο, ανοιχτωσιά, πάρκινγκ, οροφοδιαμερίσματα, πράσινο και τζάκι.

            Και ποιο είναι το μείον? Μια διαδρομή ενός τετάρτου με τα πιο συχνά λεωφορεία της Θεσσαλονίκης (και το 78Ν για το βράδυ, suck on this!). Και αυτό για τη Σοφία δεν είναι μείον καθώς είμαι μια μαμούχαλη και δε φοβάμαι να το παραδεχτώ και θα έχω έναν ακόμη λόγο για να κάθομαι σπίτι μου!

Στην τελική, για μένα η ζωή μου περιστρέφεται γύρω από το σπίτι μου και όχι γύρω από τους καφέδες και τα ποτάκια στη μαγευτική Βαλαωρίτου. Kαι ποια είναι τα συν? Δε θα μπω καν στον κόπο, τζάμπα λέξεις.

Εκεί που θέλω να καταλήξω με τη σύγκριση είναι οτί 

Τα σπίτια στο κέντρο είναι κοροϊδία!

Δεν το συζητώ, είναι πρακτικά από άποψη απόστασης. Αλλά στην τελική μένουμε σε πόλη και πόσα να θυσιάσουμε πια γι'αυτήν την απόσταση? Τα χρήματά μας, την ποιότητα ζωής μας, την ιδιωτική μας ζωή, την αισθητική μας ή... την αξιοπρέπεια μας...? Και, πιστέψτε με, μένω -ακόμη για λίγο- στα πέριξ του κέντρου και αυτή η μικρή “απόσταση” περιλαμβάνει μια απείρως κουραστική ανηφόρα 20 λεπτών (που προτιμώ να τα ξοδεύω σε λεωφορείο) και απαιτεί το κεφάλι κάτω μέχρι την καμάρα διότι τα βλέμματα που εισπράττω από τους “φίλους” της περιοχής δεν μπορώ να πω ότι με κανουν να νιώθω και πολύ βολικά.

           

            Τέλος... Ένας άστεγος κατασκήνωσε στο πάρκο μπροστά από την τωρινή εξώπορτά μου. Δεν πείραξε κανέναν αλλά αρχίζει και βρωμάει... Από το μπαλκόνι. Υes, ήρθε η ώρα να φέυγω! Ιδιοκτήτες κέντρου, πουλήστε τα φύκια σας σε επαρχιώτες πρωτοετείς μέχρι να σας καταστρέψουν το ήδη ερείπιό σας και να φύγουν σπάζοντας το συμβόλαιο. Τα λέμε!

                                                                                                            Σοφία Πυργιώτη

spyrgioti@rouamat.com

Tape me!

Ναι επέστρεψα και όπως είχα προειδοποιήσει την προηγούμενη φορά, την εν λόγω στήλη δεν θα την βλέπατε ιδιαίτερα συχνά… Δύο ταινίες πρόλαβα να δω και ασχοληθώ μαζί τους για το συγκεκριμένο άρθρο και μπορώ να πω, πως και οι δύο με άφησαν αρκετά ικανοποιημένο.

Horrible Bosses

Κωμωδία, με απίστευτο γέλιο, που μέχρις ένα σημείο κάποιοι θα την χαρακτήριζαν μαύρη, όχι όμως εγώ. Το σκηνικό έχει να κάνει με μία παρέα τριών φίλων που μισούν αφάνταστα τα αφεντικά τους (αν και για τον ένα δεν καταλαβαίνω γιατί ;-p), δυστυχώς όμως λόγω κρίσης αδυνατούν να εγκαταλείψουν τις δουλειές τους. Έτσι λοιπόν αποφασίζουν να σκοτώσουν τους δυνάστες τους και να φέρουν την ηρεμία στις ζωές τους. Πρωτότυπο, επίκαιρο και χιουμοριστικό με all-star cast που σε προδιαθέτει να γελάσεις και έχει περιεκτικότητα σε σκηνές αλλά και σε διαλόγους που απλά αξίζουν να δείτε. Μπορείτε να την δείτε είτε με παρέα είτε μόνοι, λόγω της επικαιρότητας μπαίνετε αρκετά γρήγορα στο θέμα και φεύγετε με ένα ανάλαφρο συναίσθημα.

Συμβουλή don’t try this at home!!!

Captain America

Μπορεί σε κάποιους να αποτελεί άγνωστο ήρωα, αν και αμφιβάλω (οι αναγνώστες του RouaMat πάντως τον γνωρίζουν χάρη στον αγαπητό Geek Limbo), σίγουρα όμως σε κάποιους θα μοιάζει με προπαγάνδα, όχι αδικαιολόγητα μπορώ να πω. Από την άλλη από έναν ήρωα που λέγεται Captain America και «γεννήθηκε μέσα στον ΄Β Παγκόσμιο Πόλεμο» τι περιμένατε; Συνεχίζω, η ταινία είναι πρακτικά το πρελούδιο, καθώς εξιστορεί το υπόβαθρο του χαρακτήρα και πως τελικά έφτασε να ωριμάσει και να αντιληφθεί αλλά και να αποδείξει ποιος πραγματικά είναι ο ρόλος του και για ποιον λόγο επιλέχτηκε αυτός για κάτι τέτοιο. Ο πρωταγωνιστής φαίνεται να είναι αρεστός στην Marvel αλλά και στο Hollywood για τέτοιου είδους ταινίες, καθώς τον έχουμε δει να παίζει τον Human Torch από τους Fantastic Four στις δύο ταινίες στο παρελθόν. Μην ψαρώνετε με το σώμα, αν κάνουμε όλοι εδώ αποτρίχωση, πιστεύω λίγοι θα είναι αυτοί που θα διαφέρουν από τον ήρωα! Αν είστε φαν της Marvel και γενικότερα των ταινιών δράσης με υπερήρωες η ταινία θα σας αρέσει. Προτείνω να την δείτε με άλλα geek members της παρέας σας.

Προτάσεις της εβδομάδας

American Pie, όποιο θέλετε, καλοκαίρι είναι χαλάρωμα και χαζομάρες χρειάζεται δεν υπάρχει λόγος να βασανίζεστε με δύσκολες ταινίες. Αν παρ’ όλα αυτά καίγεστε για κάτι τέτοιο προτείνω την «Πλατεία των 5 φεγγαριών ή αλλιώς La plaza de cinqua luna» θα σας κρατήσει αρκετά ξύπνιους. Όχι δεν πρόκειται για κουλτουριάρικη ευρωπαϊκή παραγωγή μην ανησυχείτε!

Κωνσταντίνος Μουράτης

kmouratis@rouamat.com

Η ντεμέκ μουσική γωνία: 5 μουσικά όργανα που θα σας κάνουν να πείτε: “whaaaa??”

Κάποιοι λένε ότι η τρέλα πάει παντού. Οπότε λογικό είναι, διάφοροι τρελοί που έχουν ζήσει ανά τους αιώνες, να ασχοληθούν με τη μουσική και την κατασκευή οργάνων. Δείτε λοιπόν το αποτέλεσμα.

Αιολική άρπα.

Η αιολική άρπα είναι το μουσικό όργανο των ταινιών τρόμου. Θυμάστε στις παλιές ταινίες τύπου “The Shining” μια ανατριχιαστική μελώδια στο backround? Ε, η αιολική άρπα βγάζει αυτόν ακριβώς τον ήχο. Έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα, και είναι ένα ξύλινο σώμα με χορδές οι οποίες παίζονται από τον ΑΕΡΑ. Ο αέρας περνάει ανάμεσα από τις χορδές, δημιουργώντας μια παλμική κίνηση, η οποία ενισχύεται από το σώμα. Δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο κούρδισμα, ούτε συγκεκριμένο αριθμό χορδών και ο ήχος της εξαρτάται από την ταχύτητα και την κατεύθυνση του άνεμου, οπότε υπάρχουν απεριόριστες  δυνατότητες για πειραματισμό. Μια συμβουλή. Αν μένετε σε απόμερα σπίτια με μεγάλο κήπο, βάλτε μια αιολική άρπα έξω, και να δω ποιος κλέφτης θα μπει εκεί μέσα.

Λιθόφωνο.

Το λιθοφωνο είναι ένα όργανο φτιαγμένο αποκλειστικά από πέτρες.  Η συμβατική του έκδοση μοιάζει με τα γνωστά μας από το δημοτικό, ξυλόφωνα και μεταλόφωνα. Διάφορα είδη πέτρας τοποθετούνται με σειρά και παίζονται με μπαγκέτες. Δείτε λίγο και ετοιμαστείτε για το επόμενο.

The Great Stalacpipe Organ.

Ναι ξέρω. Whaaaa?  Βασισμένος στις ρίζες του λιθόφωνου, το 1956 στο Luray Caverns της Virginia στην Αμερική, ο κύριος Leland Sprinkle (serial killer name?) κατασκεύασε, μέσα σε περίοδο τριών χρόνων, ένα τεράστιο λιθόφωνο το οποίο χρησιμοποιεί τους σταλακτίτες που υπάρχουν στις σπηλιές. Λαστιχένιες μπαγκέτες έχουν τοποθετηθεί σε διάφορους σταλακτίτες οι οποίες, με τη βοήθεια υπολογιστών, χειρίζονται από ένα πιάνο. Υπάρχουν ακόμη και ηχογραφημένα cd με μουσική παιγμένη αποκλειστικά από αυτό το όργανο.

 

The Samchillian Tip Tip Tip Cheeepeeee

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ; Το τιπ τιπ (δεν γράφω όλο το όνομα σε ένδειξη διαμαρτυρίας) είναι ένα midi controller το οποίο, αντί για μια διαδοχική σειρά νοτών, χρησιμοποιεί ένα πρόγραμμα pitch shifting βασισμένο σε κλίμακες προγραμματισμένες από τον χρήστη.  Αυτό που γίνεται, στην ουσία, είναι ότι ο χρήστης χρησιμοποιεί πλήκτρα τα οποία αλλάζουν την τονικότητα, βασισμένα στην κλίμακα που έχει διαλέξει, κάνοντας το πολύ πιο εύκολο στη χρήση από ένα κανονικό midi keyboard. Για να μην σας τα πολυλογώ, αφήνω να σας τα εξηγήσει ο δημιουργός του.

Nano guitar

Δημιουργήθηκε το 1997 στο Cornell Nanofabrication Facility ως επίδειξη των δυνατοτήτων της νανοτεχνολογίας. Ενώ δεν μπορεί να παράγει ήχους που να μπορεί να πιάσει το ανθρώπινο αυτί, η νάνο-κιθάρα έχει δεχτεί μεγάλη δημοσιότητα για το μέγεθος της, το οποίο είναι 10 μικρόμετρα. (περίπου το μέγεθος ενός κύτταρου). Είναι φτιαγμένο από κρυστάλλους σιλικόνης και οι 6 χορδές της μπορούν να παιχτούν από μικροσκόπιο ατομικής δύναμης.

Αυτά για σήμερα, για να μην σας κάνω να τρελαθείτε και εσείς. Τα λέμε την άλλη εβδομάδα!

Άρης Μανωλίδης

amanolidis@rouamat.com

Editorial: Διακοπές!

Here… we… GO! Ακόμη κι αν δεν το πιστεύετε στα μάτια σας, είμαστε πίσω, όπως ακριβώς σας υποσχέθηκα πριν από μία εβδομάδα. Παρ’ ότι οι διακοπές μου δεν παρακωλύθηκαν ιδιαίτερα από τις δράσεις του κλάδου των οδηγών ταξί, προετοιμαζόμουν να επιστρέψω και να προσπαθήσω να αναλύσω την εν λόγω κατάσταση… Δυστυχώς ή ευτυχώς, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αφενός χάνει την πρακτική του σημασία να ασχοληθώ μιας και σταμάτησε το θέμα, αφετέρου είναι η εποχή τέτοια που δεν υπάρχει λόγος να μιλήσουμε για πράγματα που μας στεναχωρούν.

Αποφάσισα λοιπόν να προσπαθήσω να εισάγω την νέα αυτή εβδομάδα με ένα λίγο ποιο χαλαρό τόνο… Διακοπές! Ως τι τις αντιλαμβανόμαστε, γιατί τις χρειαζόμαστε και πως μπορούμε να τις κάνουμε.

Πρώτον και κυριότερον, με την έννοια διακοπές όπως το λέει και η λέξη, διακόπτουμε την ζωή μας ως έχει και προσπαθούμε να μεταβούμε σε μία άλλη κατάσταση, μάλλον ουτοπική, καθώς δεν γίνεται όλη τη χρονιά να ξοδεύεις, να πίνεις, να κοιμάσαι και να χμχμ… (για τους ελεύθερους και μη πιστούς), ασύστολα! Εκτός και αν φυσικά είσαι τόσο καλά βολεμένος, οπότε δεν ασχολούμαστε με σένα. Επιστρέφω! Το λοιπόν, διακοπές κατ’ επέκταση έχει να κάνει με το να χαλαρώνεις και να διασκεδάζεις, όπως αρέσει σε σένα και μόνο. Παρ’ όλα αυτά λίγο η λογική του «πάω με το ρεύμα», λίγο τα trends, όσο να ναι και το γεγονός ότι έχεις ένα Star να προβάλλει μονίμως τρελές διασκεδάσεις και μέρη, κάπου πιάνεσαι κι εσύ στο δίχτυ. Δεν είναι κακό ούτε κατακριτέο, η αλήθεια είναι ότι κι εγώ ο ίδιος έχω πολύ συγκεκριμένο τρόπο διασκέδασης στο μυαλό μου, ανάλογα με το αν πρόκειται για παρέα ή για κοπέλα. Αλλά, για να μην μακρηγορώ, το βασικό είναι να ξεφύγεις από αυτό το οποίο ζεις 24/7 για έντεκα μήνες και δεκαπέντε μέρες.

Δεύτερο και εξίσου σημαντικό. Το καταραμένο γιατί που πάντα μας ταλαιπωρεί. Γιατί θεωρείται καλό για την ψυχική και σωματική μας υγεία. Επίσης, επειδή μας κάνει πιο αποδοτικούς και σε επαγγελματικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο. Βέβαια, αν είσαι ήδη «τρία πουλάκια κάθονται…» δεν υπάρχει λόγος για σένα, αλλά ας το αφήσουμε αυτό. Επί σειρά ετών έρευνες έχουν δείξει ότι οι εργαζόμενοι που επιστρέφουν από διακοπές, είναι πιο ευδιάθετοι και πιο πρόθυμοι να κάνουν καλά τη δουλειά τους. Αντίστοιχα άλλες, έδειξαν ότι οι εργαζόμενοι γυρνούν πιο δυσαρεστημένοι από πριν διότι γεύτηκαν το απαγορευμένο νέκταρ της αλόγιστης διασκέδασης και όσο να ναι, η επιστροφή στην ρουτίνα τους καταρρακώνει ψυχολογικά. Αλλά όπως είπα, σκεφτόμαστε θετικά. Η πιο απλή απάντηση στο γιατί του ερωτήματος είναι γιατί απλά το χρειάζεσαι. Τέλος!

Τελευταίο και καλύτερο, πως θα επιτευχθεί ο στόχος. Η μυστική συνταγή για καλές διακοπές αποτελείται από τρία συστατικά. Τόπος, παρέα, budget. Ο τόπος είναι σημαντικό μεν αλλά όχι και ο πιο καθοριστικός παράγοντας. Η επιλογή του έγκειται στο αν θέλεις να περάσεις τις διακοπές σου με τον/την σύντροφο σου και μόνο, αρά πάμε σε νησάκι ρομαντικό, με τρελά ηλιοβασιλέματα που θα έκαναν μέχρι και τον Κουασιμόδο να έχει ελπίδες για καλοκαιρινές περιπέτειες, ή αν θέλεις αγορο/κοριτσο-παρέα και τρέλες οπότε πάς σε μονοπάτια που θα σε κάνουν να πεις το Χαίρε Κεχαριτωμένη 30 φορές μήπως και ξεπλύνεις τις αμαρτίες σου. Παρέα, ίσως το πιο σημαντικό συστατικό (πολλές φορές ο κόσμος κάνει το λάθος να πιστεύει πως είναι τα λεφτά, αλλά κατ’ εμέ εσφαλμένα). Αν έχεις επιλέξει τα σωστά ή το σωστό, για μας τους αγαπούληδες, άτομο τότε όπου και να πας θα περάσεις καλά. Το βασικό είναι να είσαι χαρούμενος και να γελάς. Αν πετύχεις αυτό τότε όλα τα υπόλοιπα παλεύονται. Καταραμένο χρήμα, ότι και να κάνεις από αυτό διακοπές δεν έχει. Έτσι λοιπόν πρέπει κάπως, κάπου να το βρεις για να πας. Μην προσπαθείς να προσαρμόσεις το budget στις διακοπές σου, αλλά το αντίστροφο. Πολύ σημαντικό μην αφήσεις να σε πάρει από κάτω αν είναι μικρό το budget, η αγαπητή Σοφία την προηγούμενη Τετάρτη είχε εξιστορήσει πολύ περίτεχνα το πόσο ωραία μπορείς να περάσεις στα λιγότερο αναπαυτικά αλλά περισσότερο ελεύθερα σαλόνια των camping. Πως θα το βρεις τώρα… Εξαρτάται από την ηλικία. Αν είσαι πιο μικρούλης βολέψου με όσα δίνουν οι γονείς, η γνωστή σε όλους Τράπεζας Εκμετάλλευσης Γονικής Περιουσίας. Μεγαλύτερος και εργάζεσαι, κάνε λίγο κράτη που και που και στο τέλος θα ανταμειφτείς. Έχεις την άπλα είτε λόγο δουλειάς είτε λόγο ισχυρού οικογενειακού χρηματοπιστωτικού ιδρύματος, χαλάλι σου κάνε ότι γουστάρεις!

Εν τέλει ναι όλοι τις χρειαζόμαστε και κάπως θα βρεθεί ο τρόπος να τις κάνουμε αρκεί να υπάρχει ο σωστός σχεδιασμός!

Μην ανησυχείτε, την άλλη εβδομάδα θα σας επιστρέψω κανονικός!

Καλή εβδομάδα σε όλους και πάνω απ’ όλα χαμόγελο!

Υ.Γ. Όχι που θα το άφηνα! Ο πρωθυπουργός για ακόμα ένα καλοκαίρι μας έβαλε τα γυαλιά, κρίση κρίση αλλά το six pack δεν λέει να φύγει.

Υ.Γ.1 Καλά τα βίντεο του Star αλλά ψαχτείτε και λίγο γύρω απ’ τους μύθους που χτίζονται για διάφορα μέρη.

Υ.Γ.2 Πήρα την πυροσβεστική για να αναφέρω μία φωτιά μες στην εβδομάδα και με περίσσια αγένεια μου το έκλεισαν αφού μου είπαν ότι το γνώριζαν. Μην μασάτε, καλύτερα ο κρετίνος στο τηλέφωνο, παρά η φωτιά στο κατώφλι σας.

Κωνσταντίνος Μουράτης

kmouratis@rouamat.com

RouaMat.com OUT!!!!

Εντάξει, σας προσφέρουμε πολλά πριν από άλλους, ΝΑΙ δουλεύουμε Χριστούγεννα και Πάσχα και ΝΑΙ δεν μπορείτε να κάνετε χωρίς τα άρθρα μας! ΑΛΛΑ, τι να γίνει και ο Mr Editor και η υπόλοιπη φανταστική ομάδα, πρέπει σε κάποια στιγμή να ξεκουραστούν και να κάνουν διακοπές! Διακοπές από την ανακατωμένη πραγματικότητα που κάνουν εμένα, την Σοφία και εννίοτε τον Featherweight να τρελαινόμαστε, διακοπές από μουσικές και νταβαντούρια, από παρασκήνια της showbiz, από στημένα παιχνίδια και ξύλο ακόμη και από video games, προκειμένου να κάνουμε τον Enrique να μοιάζει λευκός μπροστά μας. Αυτό που πολύ εμμέσως προσπαθώ να σας πω είναι ότι θα πρέπει να μάθετε να ζείτε για μία εβδομάδα χωρίς το RouaMat όχι όμως και να το συνηθίσετε, καθώς θα σας επιστρέψουμε δριμύτεροι την άλλη Δευτέρα!

Καλό Καλοκαίρι λοιπόν, έστω και καθυστερημένα, και να περάσουμε όλοι πολύυυυυυ καλά!

Mr Edtitor