Η ντεμέκ μουσική γωνιά: All hail the beard.

Αυτό ακριβώς.

Ο κύριος στην εικόνα, είναι ένας από τους πιο γνωστούς beat boxer στον κόσμο. Ονομάζεται Beardyman και είναι ο μόνος που έχει καταφέρει να κερδίσει τον τίτλο του UK Beat box Champion 2 συνεχόμενες φορές, το 2007 και το 2008. Για όσους χαθήκατε από τώρα, να τι είναι τόσο σπουδαίο.

Τίποτα σπουδαίο δηλαδή.

Πρώτα απ’ όλα, ο Beardyman έχει διαλέξει τον καλύτερο άνθρωπο  στον κόσμο για είδωλο του. Όσοι ζήσατε μέσα στα 90s, καταλάβατε φυσικά ποιον εννοώ. Για τους υπόλοιπους, έχει δωράκι.

http://www.youtube.com/watch?v=4_qgktjx7XU

ΠΙΟ ΘΕΟΣ, ΕΙΣΑΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΙΔΙΟΣ.

Ο Beardyman λοιπόν, αφού σπούδασε στο University of Sussex, στο Brighton της Αγγλίας, (η πόλη από την οποία αναδείχτηκε και ο Fatboy Slim) και βλέποντας τον υπέρ-τεράστιο beat boxer Rahzel σε δράση, αποφάσισε να αναπτύξει την τεχνική του. Πίστευε πως το συγκριμένο είδος μουσικής, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, μπορεί να κρατήσει όχι μόνο μια μικρή παράσταση, αλλά ολόκληρο show. Έτσι ξεκίνησε τις περιοδείες, ηχογραφήσεις και τις αμέτρητες εμφανίσεις σε εκπομπές στην τηλεόραση. Τα δυο πράγματα που τον ανέβασαν στην κορυφή, εκτός φυσικά από το τεράστιο ταλέντο του και την εκτενή μουσική γνώση του, είναι το χιούμορ του και η πολυμορφία του σε μουσικά είδη. Αν ψάξετε στο internet θα βρείτε τραγούδια από mashups και drum 'n' bass, μέχρι jazz και μιμήσεις. Τον Φεβρουάριο που μας πέρασε, είχα την ευκαιρία να τον δω live σε ένα club στο Brighton. Η αλήθεια είναι ότι είχα δει ΤΟΣΑ πολλά και διαφορετικά βίντεο του, που δεν ήξερα πραγματικά τι να περιμένω να δω. Παρόλα αυτά, έδωσα τις 9 λίρες μου, και πήγα να τον δω. Όλο του το πρόγραμμα εκείνη την ημέρα, ήταν tribute στην electronic και drum 'n' bass σκηνή. Ξεκίνησε με κυρίως δικά του κομμάτια και on the spot samples, τα οποία επεξεργαζόταν στα μηχανήματα που είχε μπροστά του. Κάπου στη μέση της βραδιάς, σε  μια απίστευτη επίδειξη ταλέντου, σταμάτησε να παίζει και ζήτησε από τα άτομα στο κοινό που είχαν internet στο κινητό τους, να μπουν στο Twitter του και να γράψουν έναν τίτλο για τραγούδι που θέλουν να γράψει εκείνη τη στιγμή, και είδος μουσικής που θα το συνόδευε. Παράδειγμα: ένας από αυτούς έγραψε, giant panda bear, drum 'n' bass, και ο Beardyman έφτιαξε εκείνη τη στιγμή ένα τραγούδι σε ρυθμούς drum 'n' bass και από πάνω τραγουδούσε για ένα τεράστιο πάντα. Beat, πλήκτρα, εφέ, ΟΛΑ με το στόμα. Το live κράτησε περίπου μιάμιση ώρα ενώ αργότερα είχε και guest DJ για να συνεχιστεί η βράδια. Απίστευτη εμπειρία. Αν θέλετε να τη ζήσετε και εσείς, για όλο το καλοκαίρι, o Beardyman θα παίζει σε μέρη όπως Αγγλία, Σκωτία, Πορτογαλία, Γερμάνια, Σουηδία, Ισπανία, Μάλτα, Βέλγιο και Αμερική.  Άμα βρεθείτε κάπου εκεί φέτος το καλοκαίρι, σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Είναι εμπειρία.

Για να κλείσω, πάρτε και μερικά βίντεο από εμφανίσεις του.

http://www.youtube.com/watch?v=6fC65sy9tzY

http://www.youtube.com/watch?v=e3kyNGVK-hI

http://www.youtube.com/watch?v=NpKuVPykj0A

http://www.youtube.com/watch?v=bjffRoxubC8

http://www.youtube.com/watch?v=8IUbET5a0cE

Τουρλουλου!

Άρης Μανωλίδης.

amanolidis@rouamat.com

Editorial: The Big Push

Χαμένος σε οικονομικές θεωρίες και οικονομικά συστήματα, προσπαθώ απεγνωσμένα, εν όψει Μνημονίου ΙΙ, να βρω τι είναι εν τέλει αυτό που μπορεί να μας δώσει μία λύση σε όλα αυτά που αντιμετωπίζουμε. Ναι, μπορεί να είναι ένα μέρος της λύσης το κυνήγι της διαφθοράς, δεδομένου βέβαια ότι κάποια στιγμή θα πιαστούνε οι διεφθαρμένοι κι εμείς θα σταματήσουμε να τρέχουμε σαν τον Βέγγο πέρα δώθε. Ναι και πάλι, μπορεί να είναι η κατάργηση του νόμου περί ευθύνης πολιτικών προσώπων, μόνο που είναι σαν να ζητάμε από έναν λογικό άνθρωπο να πάρει ένα πιστόλι να το βάλει στον κρόταφό του, να διαβάσει στον εαυτό του τα δικαιώματα του και στη συνέχεια να περάσει χειροπέδες στα χέρια του και να κλειδωθεί στην φυλακή. Ναι, για τελευταία φορά, όσο κι αν μας στεναχωρεί , η εφαρμογή του Μνημονίου κατά γράμμα βέβαια, να μπορέσει να προκαλέσει μία ριζική αναδιάρθρωση του κράτους μας, επιφέροντας αλλαγές που θα έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια μέσα σε μόλις μερικούς μήνες. Και πάλι βέβαια να προσθέσω ότι ο ιδιωτικός τομέας από αυτή την κατάσταση, έχει βγει και κερατάς και δαρμένος, αφού το μνημόνιο αφορά σε μία σειρά μέτρων τα οποία ούτε καν γνωρίζει ο κόσμος και απ’ ότι φαίνεται δεν θέλει και να μάθει, καθώς πλήττουν ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας μας.

Τι είναι λοιπόν αυτό που μπορεί να μας βγάλει από την μαύρη τρύπα στην οποία τόσο βάναυσα έχουμε μπει; Η απάντηση έρχεται από πολλές θεωρίες των οικονομικών της εξέλιξης, με ποιο βασική-ρεαλιστική, αυτή του Rosenstein-Rodan ή αλλιώς θεωρία του Big Push (της Μεγάλης Ώθησης). Σύμφωνα με αυτή, όπως και με όλες τις άλλες παρόμοιες της, μονόδρομος για εξέλιξη αποτελεί η εκβιομηχάνιση που επιφέρει κατ’ επέκταση και οικονομική ανάπτυξη-ευημερία. Για να επιτευχθεί λοιπόν η ανάπτυξη θα πρέπει να έχουμε βιομηχανίες, οι οποίες στο βρεφικό στάδιο που θα βρίσκονται στην αρχή,  θα μπορούν να συντηρηθούν μόνο από την εγχώρια ζήτηση. Παρ’ όλα αυτά εγχώρια ζήτηση υπάρχει αν ο κόσμος έχει δουλειά, που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να υπάρξουν και άλλες βιομηχανίες  με διαφορετικά προϊόντα η κάθε μία, με σκοπό οι εργαζόμενοι τους να μπορούν να ξοδεύουν το εισόδημα που απολαμβάνουν από την εργασία τους, σε προϊόντα πέρα από αυτά που παράγουν. Συνεπώς ανάπτυξη μπορεί να υπάρξει μόνο με την λήψη μίας σειράς επενδυτικών προγραμμάτων. Σαφώς κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει από τα άτομα μεμονωμένα, καθώς καθείς ενδιαφερόμενος επενδυτής δεν θα είναι διατεθειμένος να αναλάβει τέτοιο ρίσκο από μόνος του. Άρα, εδώ μπαίνει ο ρόλος του κράτους που μέσα από επιδοτήσεις (και όχι φορολογίες), θα πρέπει να δώσει κίνητρα στην κοινωνία συνολικά και ένα μήνυμα επιτακτικής συλλογικότητας προκειμένου να έχουμε εγχώρια παραγωγή. Εξ’ ου και η ονομασία Big Push, αφού μόνο μέσα από ένα γερό σπρώξιμο θα καταφέρουμε να πάμε μπροστά. Παρ’ ότι υπάρχουν και άλλες θεωρίες εξίσου σημαντικές και αποτελεσματικές, καθώς όπως προανέφερα κινούνται σε μία παρεμφερή γραμμή, θα μείνω σε αυτή που μου κίνησε το ενδιαφέρον.

Λίγα πράγματα για την περίπτωση της Ελλάδας τώρα. Για να επιτευχθεί η μεγάλη επιδότηση επενδυτικών προγραμμάτων θα πρέπει να αρχίσουν να γίνονται περικοπές στις ήδη υπάρχουσες υπερβολικές δημόσιες δαπάνες. Δεν αναφέρομαι σε ξεπούλημα περιουσίας, αλλά σε μείωση υπαλληλικού προσωπικού και απολαβών του. Είναι τραγικό το γεγονός ότι όταν όλα τα παιδάκια ανά τον κόσμο, ερωτώνται για το όνειρο τους, απαντούν «αστροναύτης, γιατρός, σπάιντερμαν κτλ» , ενώ στην Ελλάδα η απάντηση είναι «το όνειρο μου είναι να γίνω δημόσιος υπάλληλος». Για τα πνεύματα αντιλογίας, προλαμβάνω και αναφέρω ότι με το άνοιγμα καινούργιων βιομηχανιών, έχουμε άνοιγμα θέσεων εργασίας και απορρόφηση του πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού. Επίσης πρέπει να υπάρξει μία εμπιστοσύνη του καταναλωτικού κοινού απέναντι στα ελληνικά προϊόντα. Στις μέρες μας αν πας να εμπορευτείς ή να παράγεις κάτι, συμφέρει περισσότερο να πεις ότι είναι γερμανικής προέλευσης παρά ελληνικής, κι ας μην είναι η αλήθεια. Από την μεριά των Ελλήνων παραγωγών, θα πρέπει οι επιδοτήσεις να μην πάνε στο παλατάκι (το χρυσώσαμε πια, που θα πάει), ούτε να γίνουν σπίτια για τα παιδιά και αμάξια για τα εγγόνια. Επιπλέον θα πρέπει να δοθεί βάση σε ποιότητα και αξιοπιστία αν θέλουμε να κερδηθεί η εμπιστοσύνη των καταναλωτών.  Από την μεριά της πολιτικής θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας πολλές αβρότητες, αλλά θα μείνω στο να ξεκολλήσει από το σκεπτικό στο οποίο βρίσκεται και να αρχίσει επιτέλους να σκέφτεται και να βοηθά αυτή την χώρα. Συνεπώς κ. Παπανδρέου ώρα να δύσει ο ήλιος σας και να μπορέσουμε να δούμε φως ξανά, κ. Σαμαρά το Ζάππειο ΙΙ καλό αλλά δεν αρέσει το παιχνίδι στα υπόλοιπα παιδάκια, πάρτε κι εσείς ένα Ipad 2  σαν του υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς και επιτέλους αναλάβετε τον ρόλο σας. Άκρο-αριστεροί, ξυπνήστε γιατί μου φαίνεται ότι ακόμα ζείτε στο όνειρο στον πλανήτη της φράουλας και έχετε χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, κι ο λαός έχει χάσει το δρόμο του. Τόσες πορείες θα πρέπει στο τέλος να γίνει εκστρατεία για μαζική αγορά παπουτσιών. Τέλος κ. Καρατζαφέρη και χωρίς εσάς η Βουλή μπορεί, εσείς μπορείτε;

Συμπερασματικά η έξοδος από το τέλμα της χώρας, κατ’ εμέ πάντα, είναι η ανάπτυξη και μόνον αυτή αν πάντα θέλουμε να μιλάμε για βιωσιμότητα. Δεν είναι μία ανώδυνη διαδικασία αλλά ούτε και εύκολη, το να περάσουμε στην απέναντι όχθη, αλλά αν δεν γίνει βλέπω σε λίγο το Πακιστάν να δέχεται εμάς για οικονομικούς πρόσφυγες.

Υ.Γ Άκουσα ότι η καγκελάριος Μέρκελ επιμένει στην εισχώρηση ιδιωτών στο πρόγραμμα δανειοδότησης της Ελλάδας. Ελπίζω οι παραγωγοί μας στις επαρχίες να μας έχουν εξασφαλίσει πολύ λάδι, γιατί βλέπω πολλούς έρωτες τα επικείμενα τρία έτη.

Υ.Γ.1 Να περάσει νομοθεσία στις ταβέρνες το καλοκαίρι. Περικοπές στους τσιγκούνηδες Γερμανούς τουρίστες. Μία χωριάτικη σαλάτα ανά τέσσερα άτομα το πολύ με μία μόνο φρατζόλα ψωμί για λαδομπούκι.

Υ.Γ.2 Το ξέρω ότι δεν ήταν το συνηθισμένο εντιτόριαλ, αλλά ο χρόνος απ’ ότι φάινεται κυλάει αργά στην Ελλάδα και δεν ήθελα να γράψω τα ίδια.

Υ.Γ.3 . Αν κάποιος διαφωνεί με αυτά που λέω τον παρακαλώ θερμά να αφήσει τα σχόλια του, αλλά με κόσμιο τρόπο και όχι με greeklish.

Καλή εβδομάδα σε όλους και χρόνια πολλά στου πεφωτισμένους, αν τους βρείτε πουθενά!

Κωνταντίνος Μουράτης

 kmouratis@rouamat.com

Το ονειρό σου η ζωή μου...

Η οικονομική κρίση αποτελεί σύνηθες φαινόμενο στις μέρες μας  επηρεάζοντας πολλούς παράγοντες και πολλές παραμέτρους. Ένας τομέας ο  οποίος είναι άμεσα επηρεασμένος από την κρίση αυτή είναι το ποδόσφαιρο. Η κάθε ομάδα αποτελείται από το διοικητικό συμβούλιό της, το οποίο μπορεί να χαρακτηριστεί και σαν πυραμίδα, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο πρόεδρος ο οποίος είναι υπεύθυνος για τις σημαντικότερες αποφάσεις . Εκτός από αυτό είναι και η κύρια πηγή οικονομικού εφοδιασμού στους παίκτες. Όταν όμως η οικονομία δεν πάει έτσι όπως τα περιμένει και το εισόδημα  του είναι κατώτερο του αναμενόμενου, ή πολύ απλά δεν θέλει να ισοπεδωθεί οικονομικά για να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του απέναντι στους παίκτες , τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Ξεκινάει η καθυστέρηση της μισθοδοσίας , γίνεται μείωση των συμβολαίων , αρχίζουν οι περικοπές στο ανθρώπινο δυναμικό τόσο μέσα όσο και έξω από το γήπεδο και τέλος ο προϋπολογισμός της χρονιάς υποδιπλασιάζεται  για να ανασταλεί η ζημιά που δημιουργήθηκε από αλλού.

 Στη συνέχεια έχουμε την άλλη πλευρά του νομίσματος, τους ποδοσφαιριστές , οι οποίοι ανάλογα με το επίπεδο που αγωνίζονται έχουν και καλύτερες απολαβές. Οι περισσότεροι από τους αυτούς, έχουν γυρίσει όλη την Ελλάδα για να μπορέσουν να κάνουν και αυτοί μία συγκομιδή και να εξασφαλίσουν  τα απαραίτητα για τη ζωή τους στα επόμενα χρόνια . Όταν είσαι λοιπόν σε μια ομάδα χρειάζεσαι τα απαραίτητα για να ζήσεις, δηλαδή κατοικία , τροφή και ένα μεταφορικό μέσο. Αυτά όλα  όσο απαραίτητα και αν είναι, υπάρχει πάντα η υποχρέωση ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Όταν όμως έρχεται η μέρα της μισθοδοσίας και τα λεφτά δεν είναι απλώς λιγότερα αλλά μηδαμινά τότε αρχίζουν οι εκκρεμότητες και οι υποχρεώσεις να γίνονται ολοένα και περισσότερες . Φτάνοντας σε σημείο να μην μπορεί να αντεπεξέλθει κανείς και στη συνέχεια να μην κατέχει ούτε τα άκρως απαραίτητα , η πίεση μεγαλώνει όταν ο ποδοσφαιριστής έχει και  οικογένεια να περιθάλψει . Μετά μπαίνει και ο ψυχολογικός τομέας με το άγχος να έχει κυρίαρχο ρόλο και υπάρχει ένας πλήρης αποπροσανατολισμός στον στόχο του ποδοσφαιριστή γιατί αρχίζει και μπαίνει στο μυαλό του η επιβίωση χάνοντας οτιδήποτε άλλο.

Σε κάθε άνθρωπο οι οικονομικές απολαβές που παίρνει είναι το στήριγμά του , είναι η βάση και η αρχή κάθε ονείρου , προγράμματος ή οποιασδήποτε προσωπικής επιθυμίας. Όταν αυτό το στήριγμα χάνεται τότε δεν υπάρχει συνέχεια.

Όταν λοιπόν, ο κάθε πρόεδρος κάνει οικονομικές περικοπές η ανθρώπινου δυναμικού καλά θα κάνει να σκεφτεί ότι αυτός μπορεί να βγάζει περισσότερα λεφτά, αλλά καταστρέφει κάποιου άλλου το όνειρο για ζωή.... 

Δημήτρης Ασλανίδης

daslanidis@rouamat.com

Five Plus One Elements: To the Back to the Flip!

  BMX Plus, Μάρτιος 1985: ο Jose “DeCat” Yanez, 25 χρονών τότε και το νεότερο μέλος της ομάδας Hutch αφήνει άφωνο το κοινό στο φινάλε μιας επίδειξης εκτελώντας το πρώτο full backflip με bmx. “ Most incredible freestyle trick ever”...που να ξέραν τι θα ακολουθήσει μετά από χρόνια.

  Μάιος 1997 στο Ordinary Extraordinary show: Ο Καναδός Jay Miron, ένας από τους καλύτερους  bmx riders θα προσπαθήσει σε ζωντανό πρόγραμμα να κάνει το πρώτο double ramp to ramp back flip. Με την δεύτερη προσπάθεια το εκτελεί άψογα. Το διπλό backflip επιχειρούσε και ο Yanez χρόνια πριν, με τη διαφορά όμως ότι μετά την περιστροφή κατέληγε και αυτός αλλά και το ποδήλατο του στο νερό. Δείτε το video...

Και έρχεται τώρα 28 Μαίου εν έτη 2011... Ο Jed Mildon 24 χρονών με αγάπη από το Taupo στη Νέα Ζηλανδία! Μέτα από 3 μήνες επιτυχημένων προσπαθειών, προσγειώνει άψογα το πρώτο triple backflip στο Unit T3 Mindtricks BMX Jam, ενώπιον κριτών για να μπει στο βιβλίο των ρεκόρ Guinness. Δηλαδή μετά απο 15-20 χρόνια θα 'ρθεί πάλι ένας 25αρης και θα πει “δε δοκιμάζω ένα δεκαπλό backflip”...Δείτε το video

Γιάννης Βασσάρας

gvassaras@rouamat.com

The game is afoot: Ελιτισμός και ευρύ κοινό

Αν το 2010 και το 2011 μείνουν στην ιστορία των E-sport, θα μείνουν ως τα χρόνια που το φαινόμενο του να βλέπεις άλλους παίκτες να παίζουν video games άλλαξε από μια “παρακμιακή” nerdy συνήθεια σε μία τακτική nerdy συνήθεια.

Και ενώ σε χώρες όπως η Νότια Κορέα το φαινόμενο  αυτό έχει εδραιωθεί εδώ και 10 χρόνια με πρωταγωνιστή  το Starcraft, με την άφιξη του Starcraft 2 ο θεσμός του Spectator άνθισε και άρχισε να επηρεάζει το χώρο του PC gaming. Τουρνουά παγκόσμιας κλίμακας αλλά και local ανταμείβουν τους γνωστούς παίκτες με τεράστια χρηματικά ποσά ενώ ο σχολιασμός του streaming έχει γίνει τόσο δημοφιλής που επαγγελματίες σχολιαστές είναι συχνό φαινόμενο.

Όλο αυτό έχει αρχίσει να επεκτείνετε και έξω από τον κόσμο του Starcraft. Δεκάδες χιλιάδες άτομα μπαίνουν σε σελίδες όπως το Justin.tv (όχι αγαπητέ hater,καμία σχέση με τον Bieber) για να παρακολουθήσουν τουρνουά Street Fighter 4,Marvel vs Capcom 3 και Mortal Kombat 9 και όπως φαίνεται ακόμα και τα fighting games έχουν αρχίσει να αποκτούν το δικό τους κοινό. Αλλά και η κοινωνία φαίνεται πως είναι έτοιμη να δεχτεί τα E-sports ως μια αποδεκτή, ηδονοβλεπτική συνήθεια για να περνάς το χρόνο σου,όπως ακριβώς και τα κανονικά σπορ.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Αλλά γιατί να κάτσω να σου εξηγήσω; Δεν έχεις καν την δική σου στήλη ή το δικό σου Blog.

Τι σχέση έχει; Ακριβώς. Καμία. Αν όμως έχεις αφιερώσει χρόνο στο να μάθεις ένα παιχνίδι ώστε να φτάσεις σε ένα ανταγωνιστικό επίπεδο τότε σίγουρα θα έχεις δει σχόλια όπως αυτά.

“Το τάδε είναι overpowered” 
“Και γιατί νομίζεις ότι η γνώμη σου μετράει,@$#!%!& σκουπίδι. Ούτε καν Platinum Division δεν είσαι.”

Ναι σίγουρα η γνώμη ενός ατόμου που δεν έχει ιδέα από last hit, ή κάποιου που δεν ξέρει ότι το MK9 έχει κουμπί για block δεν έχει μεγάλη βάση αλλά θα μπορούσαμε να γίνουμε πιο δεκτικοί και ευγενικοί. Αν με ρωτήσεις θα σου πω ότι ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να κερδίσεις και μόνο εκεί βρίσκω τη χαρά του παιχνιδιού. Αλλά μπορώ να καταλάβω κάποιον που είναι καινούργιος σε ένα game ή κάποιον που απλά να περάσει την ώρα μετά από την δουλειά.

Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να γίνεις επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ή μπασκετμπολίστας. Αλλά αυτό δεν αποτρέπει το κοινό από το να αγαπήσει το άθλημα. Ίσως γιατί δεν θα αξιολογήσει την γνώμη σου με το αν έχεις παίξει επαγγελματικά ή αν έπαιζες στην ομάδα του σχολείου σου. Ο μέσος οπαδός του ποδοσφαίρου δεν μπορεί να ρίξει μισό σουτ ή να δώσει μια σωστή πάσα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα πάει να παίξει μπάλα με τους φίλους του και ούτε θα τον κράξει κανένας γι' αυτό.

Αυτός είναι ο λόγος που η αντιμετώπιση της competitive community προς το casual κοινό πρέπει να αλλάξει εάν θέλουμε να αλλάξει η κοινωνικοπολιτική αντιμετώπιση του hobby μας.

Χαρίλαος Χυτάς

cchitas@rouamat.com

The Geek Limbo: Wii U!

Λίγο πριν το κλείσιμο της φετινής E3, η Nintendo έκλεψε την παράσταση παρουσιάζοντας τη νέα της κονσόλα με τίτλο Wii U κερδίζοντας έτσι όχι μόνο τις εντυπώσεις αλλά και το βραβείο για το πιο σαχλό όνομα κονσόλας όλων των εποχών (γουίουυυ!). Δείτε το βίντεο της παρουσίασης παρακάτω.

Η βασική απορία της πλειοψηφίας που είδαν το βίντεο είναι αν μιλάμε για μία νέα κονσόλα η απλά για ένα νέο controller καθώς δεν έγινε η αποσαφήνιση από την Nintendo και πολλοί βιάστηκαν να πουν ότι η Nintendo δεν κατάφερε να ικανοποιήσει τις προσδοκίες του κόσμου. Προφανώς και μιλάμε για μια νέα κονσόλα, απλώς έγινε η αρχική παρουσίαση του controller και των νέων δυνατοτήτων και τρόπων παιξίματος που προσφέρει. Η κυκλοφορία του Wii U έτσι και αλλιώς, δεν αναμένεται σε λιγότερο από ένα χρόνο οπότε το hardware του και τα games που θα το συνοδέψουν δεν είναι έτοιμα ακόμα. Τα χαρακτηριστικά του Wii U είναι τα εξής αν και μέχρι την κυκλοφορία του ενδέχεται να αλλάξουν:

Γραφικά: Ειδικά σχεδιασμένο chip AMD RV770 (WOLF) που λειτουργεί στα 766Mhz κατασκευασμένο με λιθογραφία 32nm process 1398 Gflops, εφοδιασμένο με 512ΜΒ μνήμης τύπου XDR2.

Επεξεργαστής: Ειδικά σχεδιασμένος IBM Power 6 (FOX) κατασκευασμένος με λιθογραφία στα 32nm. Διαθέτει 4 πυρήνες με καθένα να έχει δυο συμμετρικά hardware threads και η συχνότητα του επεξεργαστή να μπορεί να φτάσει στα 3,5GHz

Οπτικό μέσο: Ειδικά σχεδιασμένο τύπου δίσκοι (δεν είναι σίγουρο ακόμα άμα μιλάμε για Bluray drive) και συμβατότητα με δίσκους Wii.

Αποθηκευτικό χώρος: Δίσκος 2,5'' χωρητικότητας 250/320GB , επεκτάσιμος μέσω καρτών SD/SDHC

Χειριστήρια: 4 USB 2.0 θύρες και συμβατότητα με όλων των τύπων controllers του Wii.

H Nintendo κατά τη γνώμη μου απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι το gaming δεν είναι θέμα γραφικών αλλά νέων εμπειριών. Σίγουρα η Sony και η Microsoft θα κυκλοφορήσουν κονσόλες που θα ξεπεράσουν σε ισχύ το Wii U αλλά από τη στιγμή που το Wii U θα έχει υποστήριξη και από άλλα studio ανάπτυξης παιχνιδιών (πράγμα που συμβαίνει πρώτη φορά), θα δούμε τίτλους που βλέπουμε μόνο σε Xbox και Playstation να προσαρμόζονται στο τρόπο παιξίματος του Wii U προσφέροντας έτσι στους gamers νέες εμπειρίες και όχι μόνο σε πιο family-friendly τίτλους που έχουμε συνηθίσει από το Wii.

Βαγγέλης Σωφρονάς

vsofronas@rouamat.com

Η κουτσομπόλα μέσα μου: Μορφές...

2011 όσο πάμε και χειρότερα! Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος πραγματοποιήθηκε ο διαγωνισμός   playmate. Η διαφήμιση έλεγε συντονιστείτε την Τετάρτη για να δείτε τις 12 κουκλάρες-θεές-εξωτικάά πλάσματα και όλοι περιμέναμε να δούμε κάτι που δεν έχουν ξαναδεί τα μάτια μας. Η περιέργεια μας ήταν μεγάλη δεν μπορώ να πω αλλά μόλις ανοίξαμε την τηλεόραση πάθαμε σοκ. Τι ήταν όλες αυτές? Εξωτικά πλάσματα σίγουρα. Με ράμφη και περίεργες φάτσες. Κρίση περνάνε και τα playmate. Που πήγαν οι ωραίες γυναίκες, οέο! Μήπως ωρίμασαν και σκέφτηκαν ότι δεν αξίζει να χάνουν την ώρα τους στον διαγωνισμό? Μπορεί, αλλά αυτό που είδαμε ήταν λίγο τρομακτικό και αντί να μας προειδοποιήσουν μας έκαναν να νομίζουμε ότι θα δούμε κάτι καλό. Κάθε χρόνο και πιο χάλια. Μάλλον εξαφανίστηκαν οι ωραίες. Αλλά και τα φαβορί του διαγωνισμού πάλι δεν βγήκαν. Κάτι σαν στημένο μυρίζει. Δεν θα γίνουν και τα καλλιστεία φέτος και υποτίθεται ότι θα μαζευόταν πολλές ωραίες κοπέλες. Έπιασε πάτο ο διαγωνισμός φέτος. Και πάλι βγήκε μία κοπέλα που θα κάνει δυο τρεις φωτογραφίσεις και αυτό ήταν... Του χρόνου μακάρι να στρώσουν τα πράγματα!

Πηνελόπη

penelope@rouamat.com