The game is afoot: East is fun...really!

Ποτέ δεν μου άρεσε ιδιαίτερα η Ανατολική κουλτούρα. Εκτός από τους Ninja, OK οι ninja είναι cool. Ακόμα βρίσκω τα manga και τα anime βαρετά στην πλειοψηφία τους. Πάντα προτιμούσα τους δυτικούς δράκους από τους ανατολικούς. Και ακόμα με εκνευρίζει η βλαχομανιά των δυτικών για την Ιαπωνική pop κουλτούρα. Γι' αυτό ποτέ μου δεν προτίμησα κονσόλα της Nintedo (εκτός από το Gameboy αλλά τότε δεν υπήρχε άλλη portable consola) και απέφευγα όλα τα ασιατικά games.

Πριν κάποιες μέρες επισκεύθηκα έναν φίλο μου ο οποίος έχει κόλλημα με την Nintedo. Ανοίξαμε λοιπόν το Wii και παίξαμε αυτό  

Από τα καλύτερα fighting που έχω παίξει ποτέ. Ίσως το μόνο fighting που δίνει τόση μεγάλη ελευθερία μέσα στην πίστα. Στην interactive πίστα. Ο χειρισμός απλός αλλά επιτρέπει δεκάδες combo. Και οι χαρακτήρες διαφορετικοί μεταξύ τους. Πραγματικά μία από τις πιο καινοτόμες σειρές στα fighting.

Και μετά ακολούθησε αυτό 

Πάντα λάτρευα τα kart games και το Mario Kart ήταν αυτό που καθόρισε το genre. Αγαπημένοι χαρακτήρες πάνω σε ένα kart προσπαθούν να τερματίσουν πρώτοι. Για να το κάνουν αυτό πρέπει να σαμποτάρουν και να προστατευτούν από τους αντιπάλους τους. Genius σκέφτηκα τη πρώτη φορά που έπαιξα Mario Kart στο Nintedo 64. Το ίδιο πράγμα σκέφτηκα ξανά.

Σίγουρα υπάρχουν πολλοί ακόμα αξιόλογοι τίτλοι και σειρές που άφησαν εποχή (remember Majora's Mask;) αλλά προσωπικά το βασικό μου κριτήριο για το πόσο καλό είναι ένα παιχνίδι είναι το πόσο διασκεδάζω με αυτό. Και η Nintedo ξέρει πως να το πετυχαίνει και ελπίζω να συνεχίσει να το πετυχαίνει. Απλά όχι άλλο motion control. Τουλάχιστον όχι ακόμα.

Χαρίλαος Χυτάς

cchitas@rouamat.com

Η κουτσομπόλα μέσα μου: Η άλλη πλευρά

Σε ηλικία 33 χρονών άφησε χθες βράδυ την τελευταία της πνοή το γνωστό μοντέλο Βαλέρια Μεζιριάδου. Το άψυχο σώμα της βρέθηκε σε σπίτι φίλου της, που τη φιλοξενούσε στα Βόρεια Προάστια και όλα δείχνουν ότι κατέληξε από παθολογικά αίτια. Η άτυχη κοπέλα είχε ξεκινήσει την πορεία της στο χώρο του μόντελινγκ μέσα από τον διαγωνισμό Playmate, που της έδωσε το εισιτήριο για πολλές εμφανίσεις σε πασαρέλες στην Ελλάδα αλλά και φωτογραφίσεις. Παράλληλα με το μόντελινγκ η Βαλέρια μπήκε στην νυχτερινή ζωή καθώς για πολλά χρόνια εργαζόταν σε υποδοχή πολύ γνωστών κέντρων της Αθήνας αναλαμβάνοντας τις Δημόσιες σχέσεις. Το όνομα της συζητήθηκε πάρα πολύ, όταν έγινε γνωστό ότι ήταν ένα από τα μοντέλα που παραβρέθηκαν στο πολυσυζητημένο πάρτι της Μαριέττας Χρουσαλά και του Λέοντα Πατίτσα στο θωρηκτό Αβέρωφ.

Ήταν μια πολύ όμορφη κοπέλα που από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε στο χώρο εντυπωσίασε και δούλεψε σχεδόν ασταμάτητα τόσο σε φωτογραφίσεις όσο και σε πασαρέλες.. Τα πράγματα άλλαξαν περίπου τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Η Βαλέρια πιθανότατα αντιμετώπιζε, όπως λένε όσοι την ήξεραν, σοβαρά προβλήματα διατροφικής διαταραχής. Πολλοί άνθρωποι του χώρου έμειναν έκπληκτοι και ανησύχησαν όταν την είδαν να κυκλοφορεί στους δρόμους του Κολωνακίου, που σύχναζε, στην κυριολεξία σκιά του εαυτού της. Φαίνεται πως ούτε η ίδια δεν είχε αντιληφθεί τη ζημιά που προκαλούσε στον οργανισμό της. Το οικογενειακό της περιβάλλον πάντως, που είναι όπως είναι φυσικό απόλυτα σοκαρισμένο από την ξαφνική τραγωδία, μιλάει για κληρονομικό παθολογικό νόσημα, από το οποίο "έφυγε" από τη ζωή και ο παππούς της άτυχης Βαλέριας.

Τραγική ειρωνεία δε, το γεγονός ότι η άτυχη κοπέλα είχε λάβει μέρος στην τελευταία επίδειξη μόδας του σχεδιαστή Τίμη Παρίση, που επίσης βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμα του πριν λίγο καιρό. Η τραγωδία στο μεγαλείο της. Κρίμα που μετά από τόσους “αγώνες” συνεχίζουν και υπάρχουν κοπέλες που πέφτουν θύματα τέτοιων ασθενειών. Σήμερα αναμένεται να γίνει η επίσημη νεκροψία για να διαπιστωθούν επισήμως τα αίτια του θανάτου της. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια της…

Πηνελόπη

penelope@rouamat.com

Θάρρος αναζητείται…

Καθότι οικονομολόγος, μου αρέσει να μελετώ τα άτομα και από την ανθρωπολογική τους πλευρά, θέλοντας πολλές φορές να δω πως οι συμπεριφορές τους στην καθημερινότητα μπορούν να επηρεάσουν την οικονομική τους ζωή και το αντίστροφο. Έχω αναφέρει στο παρελθόν ότι στις μέρες μας σπανίζει να βλέπουμε άτομα να αναλαμβάνουν ρίσκα στον επαγγελματικό τομέα, πολλές φορές ρίχνοντας το φταίξιμο στο ίδιο το περιβάλλον. Δεν θα διαφωνήσω, ότι στην περίπτωση της Ελλάδας, ας πούμε, η πλήρης αφαίμαξη της κερδοφορίας λόγω υψηλού κόστους παραγωγής, αλλά και αλόγιστα υψηλής και μη αποδοτικής φορολογίας, μπορούν να αποτελέσουν αντικίνητρα για επενδύσεις. Αν δηλαδή, η υψηλή απόδοση της επένδυσης -αν υπάρξει απόδοση φυσικά- δεν είναι εξασφαλισμένη τότε δεν θα προβούμε σε αυτήν. Τι είναι όμως αυτό που πραγματικά ορίζεται ως επένδυση στην γλώσσα της οικονομίας;

Η απάντηση είναι επένδυση = ρίσκο. Συνεπώς αν όλες οι επενδύσεις είχαν σίγουρη απόδοση, τότε όλοι μας θα ήμασταν entrepreneurs , όπως ονομάζονται, και κανείς δεν θα εργαζόταν για κανένα. Όπως καταλαβαίνετε, κάτι τέτοιο θα μας οδηγούσε σε ένα οικονομικό αδιέξοδο. Άρα, λοιπόν, για ποιο λόγο δεν αναλαμβάνουμε ρίσκα; Είναι επειδή φοβόμαστε την αποτυχία, την πτώση; Πιθανόν, ναι… Παρ’ όλα αυτά, πέφτουμε μόνο και  μόνο, για να μάθουμε να ξανασηκωνόμαστε (καταραμένε Batman, μου χεις κάνει ζημιά), σωστά;

Όχι, είναι απάντηση από κάποιους, «πέφτουμε γιατί δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε». Κι όμως αυτό παραπέμπει περισσότερο σε μία κουλτούρα που καλλιεργείται από εμάς, και με τον όρο εμάς αναφέρομαι στην κοινωνία φυσικά, και διαιωνίζεται. Από πού πηγάζει αυτή η νοοτροπία, είναι η δική μου αναζήτηση και πολύ παραπάνω γιατί έχει εισχωρήσει στον γενετικό μας κώδικα τόσο πολύ. Αυτό που θα πω, για να μην έχω και τρολς να αφήνουν σχόλια περί ακαδημαϊκά εμπεριστατωμένης άποψης, έχει να κάνει ξεκάθαρα με δική μου παρατήρηση και αποτελεί άποψη του υποφαινόμενου.

Οι ψυχολόγοι, λένε πως πολλές φορές η σεξουαλική μας ζωή καθορίζει άμεσα την καθημερινή μας συμπεριφορά, επιπρόσθετα κατά την διάρκεια αυτού του κομματιού της ζωής μας (από το φλερτ μέχρι την πράξη) λειτουργούμε περισσότερο με ένστικτα παρά με λογική. Δηλαδή, μας αρέσει μία γυναίκα ή ένας άντρας, αν ενστικτωδώς νιώθουμε μία έλξη για αυτόν/αυτήν. Επιπλέον όσο έχουμε μία υγιή σεξουαλική ζωή, θα είμαστε μέχρις ένα σημείο απαλλαγμένοι από άγχη, θυμό και γενικά συναισθήματα καταπιεσμένα, που αποτελούν τροχοπέδη στην ατομική και κατ’ επέκταση κοινωνική μας εξέλιξη. Στο δια ταύτα, λοιπόν, παρατήρησα πολλές φορές φίλους μου να λένε, για το πόσο πολύ θα ήθελαν να προσεγγίσουν μία κοπέλα, αλλά δεν τόλμησαν λόγω του ότι 1) ντρεπόντουσαν, 2) παραήταν όμορφη για αυτούς, 3) τους απωθούσε με το τουπέ της, 4) φόβος της απόρριψης. Αντίστοιχα, άκουσα φίλες μου να λένε, ότι είχαν πρόβλημα, καθώς ο άντρας που ήθελαν να τις προσεγγίσει, παρότι έδινε όλα τα σωστά σημάδια (ματιές, χαμόγελα κλπ.) δεν έκανε ποτέ το βήμα.

Γιατί λοιπόν, δεν βρίσκουμε ποτέ το θάρρος να κάνουμε το πρώτο βήμα και να το δεχτούμε επίσης, που σημαίνει ότι θα αναλάβουμε και το ρίσκο της χυλόπιτας ή της λανθασμένης κρίσης; Για τους λόγους που αναφέρθηκαν πιο πάνω, πολλάκις και από πολλά άτομα… Πιο είναι εδώ το θέμα, πρώτον η τύχη ευνοεί του τολμηρούς. Δεύτερον, επανειλημμένα έχει καταρριφθεί ο μύθος του ωραίου και της ωραίας. Πολύ παραπάνω δε, το γούστο είναι ξεκάθαρα υποκειμενικό. Τρίτον, αγνοούμε το τουπέ και αποκτούμε κι εμείς λίγο, λέγεται reverse psychology, και συνήθως πιάνει. Τέταρτον, οι φίλοι Αμερικανοί έχουν μία φράση για αυτό, “If at first you don’t succeed…”, η μαθηματικοί από την άλλη λένε πως «μέσα από την ποσοτική συσσώρευση, έρχεται το ποιοτικό άλμα». Τα συμπεράσματα δικά σας.

Από την μεριά των γυναικών τώρα, δεν θα πω τίποτε άλλο παρά ότι, «αν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό…». Προφανώς δεν λέω να αλλάξουν οι ρόλοι, αλλά για να διστάζει ο άλλος ενδεχομένως να μην έχει πάρει όλα τα κατάλληλα σημάδια από σένα…

Τώρα θα μου πείτε τι δουλειά έχουν όλες αυτές οι ψυχοσεξουαλικές μπούρδες που μόνο σε Cosmo και σούπερ Κατερίνα, μπορείς να διαβάσεις με την αγορά μας. Πολύ απλό, όλα αυτά που κάνουμε στην ενστικτωδώς διοικούμενη σεξουαλική μας αναζήτηση-ζωή, μας βγαίνουν ασυναίσθητα στην επιχειρηματική. Δηλαδή αν έχεις μάθει να αναλαμβάνεις ρίσκα όπως το να μιλήσεις στην καυτή κοπέλα απέναντι ή στο κορίτσι των ονείρων σου που γουστάρεις απ’ τα 15 σου, αγνοώντας τον φόβο της απόρριψης, θα μπορέσεις τελικά, να ρισκάρεις την πρόταση συνεργασίας με ένα μεγάλο όμιλο ή να κυνηγήσεις τη δουλειά των ονείρων σου.

Αν τα πάρουμε πιο αναλυτικά. Ντρέπομαι να την πέσω = διστάζω να πάω να αφήσω ένα βιογραφικό στην δουλειά που με ενδιαφέρει. Μόνο που οι επιχειρήσεις εκτιμούν έναν άνθρωπο με κότσια. Παραήταν όμορφο = πολύ μεγάλη δουλειά για τις ικανότητες μου. Μα δεν γνωρίζεις αν οι ικανότητες σου επαρκούν για μία δουλειά αν δεν την αναλάβεις. Έχει τουπέ = πρωτοκλασάτη εταιρεία, πρωτοκλασάτος χώρος. Δεν μπορούμε ποτέ να γνωρίζουμε τι είναι αυτό το διαφορετικό που μπορεί να ζητά μία εταιρεία ή να έχει ανάγκη ένας κλάδος. Ίσα ίσα οι καινοτομίες είναι που επιβραβεύονται και πηγαίνουν αυτό τον κόσμο μπροστά. Φόβος απόρριψης = … Ε, πρακτικά είναι η ίδια μετάφραση. Δεν υπάρχει περίπτωση κανένας να σου στρώσει κόκκινο χαλί εκεί έξω, και να σε βοηθήσει να ανέβεις στην κορυφή εύκολα (εκτός κι αν σε λένε Γιώργο Παπανδρέου ή Κωνσταντίνο Καραμανλή… μεγάλη ιστορία). Εμπόδια και κλειστές πόρτες θα υπάρχουν μία ζωή, στο χέρι μας είναι να τα υπερβούμε και να τις ανοίξουμε. Τέλος, δεν ήρθε τελικά να με προσεγγίσει = θεωρώ ότι αξίζω και το βλέπουν αλλά δεν με προσεγγίζουν. Απλό, δώσε ένα δείγμα στην εταιρεία που θες να σε προσλάβει ή στον όμιλο που θέλεις να σε χρηματοδοτήσει, ότι πραγματικά θέλεις να συνεργαστείς και δεν παίζεις απλά.

 Συνοπτικά, μπορώ να πω πως αν παρατηρήσουμε γύρω μας δεν είναι τυχαίο ότι πετυχημένοι στην δουλειά, πετυχαίνουν και στις σχέσεις, προφανώς δεν αναφέρομαι στην επιτυχία της σχέσης, αλλά στην επίτευξη δημιουργίας μίας μορφής σχέσης. Πολλές φορές βλέπετε, κάποιοι ρισκάρουν υπερβολικά πολύ και αλόγιστα με αποτέλεσμα να χάνουν. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα και το αφήνω για μελλοντικά άρθρα ή και σχόλια ακόμη καλύτερα. Η ουσία είναι ότι, πολλές φορές οι ευκαιρίες μας πετάγονται και άλλες πρέπει να τις κυνηγάμε, σε όλους τους τομείς της ζωής μας, το θέμα είναι να μην σταματήσουμε να ρισκάρουμε…

Κωνσταντίνος Μουράτης

kmouratis@rouamat.com

PEEPING TOM: Πολιτικό Ένστικτο: Αυτό που λέμε... insight

Ενώ η Ελλάδα ματώνει και δακρύζει, η δική μου αισιοδοξία παραδόξως με πνίγει ακριβώς αυτές τις εποχές. Χαίρομαι που βλέπω άτομα νέα και ορθολογικά να ασχολούνται με την πολιτική και να μη στρουθοκαμηλίζουν. Σίγουρα έπρεπε να το μάθουμε με τον κακό τρόπο που θα έλεγαν και οι καθηγητές μας αλλά πιστεύω βαθύτατα ότι από την επί της ουσίας έννοια “μαθαίνω” τα κακά είναι μηδαμινά μπροστά στα οφέλη. Και αυτό ελπίζω από αυτήν την ιστορία. Να μάθουμε, όλοι μας, και να παραδεχτούμε ότι το να μην ξέρεις τα πάντα πρώτον, δεν είναι μεμπτό, δεύτερον, είναι θεμιτό και, τρίτον, είναι ανατρέψιμο.

Είναι η πρώτη φορά που θα παραθέσω βίντεο. Στα αποσπάσματα παρακάτω, μιλά ο Βρετανός ευρωβουλευτής Nigel Farage (http://en.wikipedia.org/wiki/Nigel_Farage) σχετικά με την ευρωζώνη, την οικονομική ύφεση και τα σχέδια της ευρωβουλής. Δίνω το λόγο μου σε όλους τους αναγνώστες ότι δεν είναι ένα ακόμη βαρετό οικονομικό λογύδριο και ότι δεν υπάρχει έννοια που, ενώ στα δικά μας μέσα θεωρείται δεδομένη, στις συγκεκριμένες ομιλίες δεν εξηγείται.

Προσωπικά, δε συμφωνώ με όλα όσα λέει ο Farage, για την ακρίβεια διαφωνώ ακόμη και με τη γενική του άποψη περί ευρώ, παρ' όλο που τελευταία η υπόθεσή μου βρίσκεται σε στάδια επανανάλυσης. Δεν μπορώ όμως παρά να του αναγνωρίσω, εκτός από την εξαιρετική ρητορική του ικανότητα, την επιλογή του να τη χρησιμοποιήσει σωστά, τα τεκμήρια που απλά απλώνει το ένα μετά το άλλο στο τραπέζι για κάθε του επιχείρημα και, ακόμη κι αν διαφωνώ, μπορώ να αναγνωρίσω γιατί πιστεύει αυτά που πιστεύει. Επιπλέον, είχα καιρό να δω πολιτικό να συνυφαίνει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ την κοινωνική διάσταση του προβλήματος με τις “έννοιες” τους “όρους”, τις “θεωρίες”, τα οικονομικά και την πολιτική δράση γενικότερα.

Εν κατακλείδι, δεν εξυψώνω κάθε του λέξη. Σε μία περίοδο όμως χερπαντερπισμού (βλ google herp derp) δεν μπορώ παρά να χειροκροτήσω ορθολογικά μυαλά ακόμη κι αν η πορεία τους σε κάποια κλαδιά έχει πάρει άλλη πορεία. Το βίντεο κρατάει ένα τέταρτο και είναι από αυτά τα τέταρτα που κάτι χρήσιμο θα πάρεις και θα κολλήσεις μερικά κομμάτια του παζλ ακόμη για να οδηγηθείς στο δικό σου δρόμο και στη δική σου άποψη. Be a sweetie!

Σοφία Πυργιώτη

spyrgioti@rouamat.com

Η ντεμέκ μουσική γωνιά: Awesomeness meets music meets directors.

Λατρεύω τις ταινίες και τα βίντεο κλιπ οπού παιδιά μπαίνουν στην θέση των ενηλίκων ηθοποιών και σε κάνουν να τα δεις με άλλο μάτι. Βρήκα λοιπόν αυτές τις μέρες, 2 music videos που δεν είχα ξαναδεί, και νιώθω υποχρεωμένος να τα μοιραστώ μαζί σας. Κυρίως γιατί είναι ότι πιο awesome έχω δει.

IS TROPICAL - THE GREEKS (official music video) from EL NINO on Vimeo.

Το τραγούδι λέγεται The Greeks και είναι γραμμένο από τους Άγγλους Is Tropical. Στο βίντεο, μια συμβατική μάχη φίλων με νεροπίστολα στο δρόμο, έρχεται, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, να γίνει πραγματικό πεδίο πολέμου με πολυβόλα, εκρήξεις και φωτιά. Η παρέα της γειτονιάς εν δράση.

The Black Keys - Tighten Up - Directed By Chris Marrs Piliero from Chris Marrs Piliero on Vimeo.

Tighten Up από τους The Black Keys. Άλλο ένα βίντεο που η καθημερινή, συμβατική παρουσία του έρωτα σε βίντεο κλιπ από ενήλικες αντικαθίσταται από παιδιά στην παιδική χαρά και αδιάφορους γονείς. Η ιστορία ξεκάνει ως ένα love-story μεταξύ δυο παιδιών αλλά στη συνεχεία τα πράγματα ξεφεύγουν. Ε, δείτε και μονοί σας.

Καλό μήνα σε όλους!

Άρης Μανωλίδης

amanolidis@rouamat.com

Editorial: They‘re watching you…!

                                                                 

To 2005 όταν για πρώτη φορά είδα την ταινία V for Vendetta ομολογουμένως έπαθα την πλάκα μου! Ναι είπα υπάρχουν τέτοιες κοινωνίες ή αν μη τι άλλο μπορούν να υπάρξουν αλλά όχι σε μας. Όχι ξανά… Και μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια είδα το σενάριο να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Μπορεί όχι με την ίδια σειρά αλλά ας δούμε τα πράγματα ως έχουν. Μία δολοφονία ενός αθώου από ένα αστυνομικό που θα πυροδοτήσει αμέτρητες εξεγέρσεις και θα σημάνει τον τελειωμό μία κυβέρνησης ασύμμετρων απειλών. Στη συνέχεια την διαδέχεται μία εξουσία φαινομενικά στοργική που αποτελεί την μοναδική λύση, δεδομένων των συνθηκών, που σιγά σιγά ακολουθείται από πολιτικές μη πολιτικά ορθές, με την δικαιολογία των αναπόφευκτων αλλαγών. Τέλος έχουμε την μεγάλη εξέγερση που αποτελείται από οδομαχίες, απειλές και προπηλακισμούς πολιτικών προσώπων και δεν ξέρουμε τι άλλο μέλλει να ακολουθήσει…

Κι αφού τις δύο πρώτες σκηνές τις έχουμε συζητήσει και με το παραπάνω στο παρελθόν, ας περάσω στην τρίτη… Όπως μαλώνουνε ο σκύλος και η γάτα… Κράτος και πολίτης ήτανε φίλοι μια φορά κι ένα καιρό. Δεν αποτελούν προφανώς εχθρούς απλά πολλές φορές ο πρώτος δεν κάνει ότι του ζητάει ο δεύτερος, με το σκεπτικό ότι αυτός ξέρει καλύτερα. Βγάζετε κάποιο νόημα; Δεν πειράζει η ουσία είναι η εξής: Εκλέχτηκαν κάποιοι από κάποιους άλλους για να μπορούν κάνουν αυτό που δεν μπορούν να πετύχουν συντονισμένοι οι άλλοι, εξ’ ου και το ότι νομοθετικά έχουν δικαίωμα να μιλούν για αυτούς. Ελεύθερο πολίτευμα είναι και το όνομα της Δημοκρατία. Σε κάποια σαλόνια παρ’ όλα αυτά, θεωρείται ότι αυτό που έχουμε στις μέρες μας αποτελεί την κακή ξαδέρφη της που την μισούσε όλο τον καιρό περιμένοντας μία μέρα να πάρει την θέση της. Αφενός διότι δεσμεύει μυαλά και συνειδήσεις εξίσου αν όχι περισσότερο από απολυταρχικά καθεστώτα, αφετέρου διότι έχει ένα απίστευτα γλυκό πρόσωπο που σε αποπροσανατολίζει και μόνο αν κοιτάξει κάτω από το μακιγιάζ θα μπορέσεις πραγματικά να δεις τι συμβαίνει. Συμφέροντα, διαφθορά, δολοπλοκίες. Αλλά, η κριτική του συστήματος αποτελεί στείρα ανάλυση και την αφήνω για μελλοντικά φιλοσοφικά άρθρα με πολύ όρεξη για συζήτηση. Η ουσία είναι ότι κάποιοι έτυχε να την δούνε και να αντιδράσουν στην ασχήμια που έχει αλλά και στην ασχήμια που προσπαθεί να επιφέρει.

Εδώ ερχόμαστε, λοιπόν, για δούμε τι συμβαίνει. Μέσα στις τελευταίες μέρες διάβασα δεκάδες άρθρα και περιστατικά για επιθέσεις σε βουλευτές κατά πρόσωπο αλλά και προς το προσωπείο, ουπς! συγγνώμη πρόσωπο τους ήθελα να πω. Από ύβρις και γκραφίτι στον τοίχο μέχρι κανονικό ξυλοδαρμό. Πόσα αληθεύουν δυστυχώς δεν μπορώ να γνωρίζω και ο Τεν Τεν είναι πλέον συνταξιούχος και αγανακτισμένος!

Το θέμα χρήζει ιδιαίτερης προσοχής πάντως, καθώς αποτελεί δίκοπο μαχαίρι. Από την μία έχουμε τους βουλευτές που απαιτούν να τελειώσει αυτό το θέμα καθώς είναι άκρως αντιδημοκρατικό και αποτελεί βιαιότητα, που παραπέμπει σε χαλεπούς καιρούς που κανείς δεν θέλει αλλά καθείς μπορεί να θυμάται. Στην φυσική μαθαίνουμε ότι υπάρχει δράση και αντίδραση. Η αντίδραση δε, είναι ίσης ή σχεδόν ίσης δύναμης με αυτήν της δράσης. Συνεπώς όσο βίαιη αντιλαμβάνεται την διακυβέρνηση αυτής της χώρας ο λαός, άλλο τόσο βίαια θα αντιδρά σε αυτήν. Επιπρόσθετα ναι μεν θα έπρεπε να δέχεται ο λαός τις εκάστοτε πολιτικές, στα πλαίσια της νόμιμης και ενσυνείδητης (έστω κι αυτό το 60% που πήγε να ψηφίσει) εκλογής των εν λόγω εκπροσώπων, αλλά μόνο όταν αυτές εξυπηρετούν εγχώρια και όχι διεθνή συμφέροντα. Δηλαδή, όπως είπα στο προηγούμενο άρθρο μου το να πουληθεί μέρος της ΔΕΗ στα πλαίσια αναζήτησης ρευστού, δεν είναι κακό, εν αντιθέσει θα ξαλαφρώσει και λίγο το σύστημα. Αλλά το να βγει πιο φτηνό να την αγοράσει κάποιος παρά να καταναλώσει ρεύμα από αυτήν, επειδή έχει βαυαρικές ρίζες όσο να ναι δεν αποτελεί μέθοδο για το κοινό καλό. Συνεπώς καλό θα είναι οι πολιτικοί μας να προσέχουν πόσο δυνατά θα χτυπούν το χέρι στον τοίχο διότι μπορεί να σπάσουν κανένα κόκαλο.

Από την άλλη περνάμε στο αντίπαλο δέος. Στον λαό που αντιδρά στα πλαίσια της δημοκρατίας αλλά με μη δημοκρατικούς τρόπους. Αντιφατικό μεν, δικαιολογημένο δε. Πως γίνεται ένας άνθρωπος που πνίγεται όταν δεν μπορεί να ακουστεί, να προσπαθεί να πνίξει δια πυρός και δια ροπάλου οποιαδήποτε άποψη που διατυπώνεται από άτομα τα οποία, επιβεβαιωμένα πλέον, δεν εξυπηρετούν δικούς του σκοπούς; Απλό, το είπε ο Χατζηδάκης στο απίστευτο τραγούδι Κεμάλ «με φωτιά και με μαχαίρι μόνο, ο κόσμος προχωρεί». Ναι αλλά… Αν σου γίνει συνήθεια περνάς πολύ εύκολα την λεπτή αυτή γραμμή, του τραμπουκισμού. Συνεπώς το ακολουθεί η μία επίθεση μετά την άλλη όχι μόνο δεν ενδυναμώνει την επανάστασή σου, αλλά αμαυρώνει και την εικόνα σου, βάζοντας σε στο ίδιο καλούπι με αυτούς που πολεμάς.

Αυτό λοιπόν που θα πω είναι προσοχή στις πράξεις και εγκράτεια στα συναισθήματα και όταν τα προσωπεία πέφτουν τότε ο κόσμος παρακολουθεί για να ξέρει ποιον να χειροκροτήσει και  που να πετάξει τις χαλασμένες ντομάτες…!

Καλή εβδομάδα σε όλους και προσοχή μην πουντιάσετε!

Υ.Γ. Κρύψτε τις καμαριέρες ο Στρος-Καν είναι και πάλι ελεύθερος!

Υ.Γ.1 Οι ηθοποιοί σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη θα προβούν σε 24ωρες απεργίες. Μην ανησυχείτε, ανοίξτε το κανάλι της Βουλής!

Κωνσταντίνος Μουράτης

kmouratis@rouamat.com

Φλερτάροντας με τ' άστρα: Προβλέψεις Ιουλίου

Αχ, καλοκαίρι...! Δύσκολα θα δούμε ήλιο μου φαίνεται με τέτοιο καιρό, αλλά δεν υπάρχει λόγος να πτοούμαστε, θα μας έρθει κάποια στιγμή και θα μας τσουρουφλίσει. Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι μετα τις εκλείψεις δεν θα έχουμε πολλές αλλαγές μέσα σε αυτό τον μήνα!

Κατεβάστε τις προβλέψεις του Κυριάκου Κοκτζίδη από ΕΔΩ