Αρχείο

Δευτέρα 6 Ιουνίου 2011

Editorial: Εδώ το καλό γιαόυρτι!



Ο Αλ Καπόνε σε κάποια φάση της ζωής του είπε την εξής φράση «είμαι υπέρ του πολιτισμένου διαλόγου όταν η ωμή βία δεν φέρνει αποτέλεσμα».  Πολύ πριν από αυτόν δε, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν την εξής  παροιμία «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος».  Ο νεοέλληνας παίρνοντας τα “καλύτερα” στοιχεία κι απ’ τις δύο αποφάσισε να μπει σε ένα ρόλο vigilante όπου θα περάσει το μήνυμα του στην εξουσία, λίγο πιο ωμά.

Η ιστορία τείνει να επαναλαμβάνεται λοιπόν και το περιστατικό Χατζηδάκη το είδαμε σε επανάληψη, όχι σε τόσο βίαιη εκδοχή βέβαια, με τον εκπρόσωπο τύπου του ΠΑΣΟΚ κ. Πεταλωτή σε ρόλο πρωταγωνιστή. Μετά λοιπόν από κάθε λογής γιαούρτι και βρισιά (ακούστηκε και κάτι για πέτρες αλλά δεδομένου ότι δεν υπήρξε επίσημη δήλωση αλλά ούτε και τραυματισμός, δεν το πιστεύω) η κυβέρνηση πήρε ένα ακόμα ηχηρό μήνυμα για τις προθέσεις και απόψεις του λαού. Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε βέβαια λίγο αργότερα, όταν δηλώθηκε από τον ίδιο τον κ. Πεταλωτή, αλλά και από συναδέλφους του, ότι τέτοιου είδους περιστατικά δεν είναι αποδεκτά και αποτελούν αισχρότητες. Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με την μη χρήση βίας, μόνο που στην εν λόγω περίπτωση πέρα από την λεκτική βία (που σε τελική ανάλυση με τον μαλ@#% ως την πιο συνήθη λέξη της νεοελληνικής μην ψαχνόμαστε για αβρότητες) και μία γρήγορη μάσκα προσώπου, δεν έγινε κάτι το αισχρό. Από την άλλη με τον άμεσο εκβιασμό των πολιτών και πολιτικών, αναφορικά με το μεσοπρόθεσμο σχέδιο (ή χρεοκοπία), τον βιασμό της οικονομικής και κοινωνικής αξιοπρέπειας του λαού και την γενικότερη εξυπηρέτηση ιδίων και ξένων συμφερόντων από την μεριά της κυβέρνησης, τα λόγια της απέναντι όχθης θα έπρεπε να μετριάζονται. Στο περιστατικό της προηγούμενης εβδομάδας λοιπόν, μπορώ μόνο να πω ότι η βία φέρνει βία και αν θέλουμε να αποτρέψουμε τέτοιου είδους περιστατικά στο μέλλον (και πρέπει να τα αποτρέψουμε προτού έχουμε χειρότερα), καλό θα είναι να βρούμε την αρχική πηγή βίας και αυτή σίγουρα δεν είναι οι αγανακτισμένοι πολίτες.

Προχωρώντας παρακάτω στην επικαιρότητα, κάτι που πραγματικά μου κέντρισε το ενδιαφέρον, είναι το θέμα του κροίσου Άκη Τσοχατζόπουλου σύμφωνα με το οποίο, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα καταθέσουν κοινή πρόταση για την παραπομπή του στην δικαιοσύνη. Όλα λοιπόν δείχνουν να κινούνται προς την ενοχοποίηση του για το θέμα τον υποβρυχίων, μόνο που ο ίδιος φαίνεται να θέλει να δηλώσει αθώος και θύμα μίας πλεκτάνης που στήθηκε γύρω από το άτομο του, προκειμένου να υπάρξει ένας αποδιοπομπαίος τράγος. Ακόμη και αν αυτή είναι η περίπτωση, ότι δηλαδή να δείξει και το ακριβοδίκαιο πρόσωπό της η πολιτική σκηνή τιμωρώντας επιτέλους έναν δικό της και μόνο αυτόν, οφείλω να πω πως θα μας δώσει και μία μικρή ευχαρίστηση. Αν λοιπόν ο κ. Τσοχατζόπουλος περιμένει κάποια ευαισθητοποίηση από την μεριά του λαού για το “δράμα” που ζει έχω μόνο να του πω ένα πράγμα. «Δεν νομίζω Άκη!»

Υ.Γ. Προς του Αγανακτισμένους, προσέξτε την περιφέρεια σας! Αντιδρούμε με πράξεις όχι με φούντες!

Καλή εβδομάδα σε όλους!



Κωνσταντίνος Μουράτης
kmouratis@rouamat.com  

Κυριακή 5 Ιουνίου 2011

Φλερτάροντας με τ' άστρα: Προβλέψεις Ιουνίου

Λεφτά υπάρχουν αλλά εμείς δεν τα βρήκαμε πουθενά, λύσεις για την κρίση υπάρχουν αλλά κανείς δεν μας λέει ποιες είναι, στο Dancing with the Stars άλλους περιμέναμε και άλλοι μας βγήκανε. Το μέλλον λοιπόν αβέβαιο και δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει αύριο... Μήπως λοιπόν να ψάξουμε να βρούμε αλλού απαντήσεις για το τί μας μέλλει; Τα άστρα φλερτάρουν μαζί μας κι εμείς θα ήμασταν χαζοί αν δεν ανταποδίδαμε το κάλεσμα! Όπως και κάθε αρχή του μήνα λοιπόν, ο Κυριάκος Κοκτζίδης θα μας δώσει τις γνωστές του συμβουλές...!

Κατεβάστε από ΕΔΩ


kkoktzidis@rouamat.com

Five Plus One Elements: WingChun Gun!



Πριν από 400 χρόνια περίπου οι 5 Grandmasters του Shaolin αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια πολεμική τέχνη με μικρή περίοδο εκμάθησης και πιο αποτελεσματική από όλα τα άλλα συστήματα!Ονόμασαν το σύστημα αυτό Wing Chun ( επλίδα για το μέλλον ). Την περίοδο εκείνη η εξάσκηση του Kung Fu ήταν απαγορευμένη και τα σχέδια τους δε κράτησαν πολύ καθώς ο ναός τους, Shil Lim δέχτηκε επίθεση και κάηκε. Μια καλόγρια η Ng Mui ήταν η μόνη από τους 5 Grandmasters που επέζησε και άρχισε να εξασκείτε και στη συνέχεια να διδάσκει το νέο αυτό σύστημα.
  Είναι μια μελετημένη πολεμική τέχνη που με τους αιώνες προσαρμόζεται απόλυτα και εξελίσσεται πάντα σύμφωνα με τις απαιτήσεις τον καιρών. Έχοντας σαν θεμέλιο τη φιλοσοφία του, έχει “ζυμωθεί”¨και αποτελεί ένα από τα πιο ολοκληρωμένα συστήματα αυτοάμυνας.


 
Λόγω της έμφασης που δίνεται στη κεντρική γραμμή του σώματος, ένα από τα κύρια και εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του
Wing Chun είναι οι ευθείες γροθιές. Ένας πολύ έξυπνος τρόπος άμυνας και επίθεσης ταυτόχρονα! Χαλάρωση, σωστή θέση του σώματος, έκρηξη, ταχύτητα, αντανακλαστικά και φυσικά πολύ εξάσκηση κάνουν αυτές τις γροθιές ιδιαίτερα αποτελεσματικές. Στο Wing Chun η μάχη πρέπει να τελειώσει μέσα σε δευτερόλεπτα και να μην αφήσει στον επιτιθέμενο περιθώριο αντίδρασης, για αυτό το λόγο η συχνότητα και η τεχνική παίζουν σημαντικό ρολό. Η δύναμη σε αυτά τα αλλεπάλληλα χτυπήματα προέρχεται από το έδαφος. Το έδαφος είναι μια σταθερή βάση που ενώνεται με τα πόδια και κατ επέκταση με το υπόλοιπο σώμα, έτσι η ζημιά που προκαλούν αυτές γροθιές δεν είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα μυικής δύναμης, αλλά απλής μηχανικής που μετατρέπει το βάρος του σώματος σε ενέργεια. Για αυτό το λόγο το Wing Chun μπορούν να το εφαρμόσουν άτομα κάθε ηλικίας και ανεξάρτητα από τη σωματική διάπλαση.







  Όσον αφορά την προσωπική μου εμπειρία, στην αρχή μαθαίνοντας τη στάση του σώματος σε συνδυασμό με τις γροθιές, νιώθεις κάπως “ξεκούρδιστος” και πολύ άβολα, με τον καιρό όμως και μετά από εξάσκηση όλα αυτά βρίσκουν νόημα στην πράξη.  Από τη στιγμή που κάποιος θα τελειοποιήσει την τεχνική, τα χέρια του γίνονται όπλα. Δύο “πολυβόλα” που προστατεύουν ένα οχυρό που δύσκολα μπορεί να πέσει! 




Γιάννης Βασσάρας
gvassaras@rouamat.com

Σάββατο 4 Ιουνίου 2011

The game is afoot: Waiting List



Όλοι κατά καιρούς θέλουμε να κάνουμε ένα διάλειμμα από τα games που παίζουμε η
ακόμα να αρχίσουμε κάτι καινούργιο. Ευτυχώς η gaming industry δουλεύει ασταμάτητα για να μας προσφέρει φρέσκο υλικό για  ιδιαίτερες στιγμές στο online PvP. Παρακάτω λοιπόν θα παρουσιάσω τα games που προσωπικά δεν βλέπω την ώρα του release.


Firefall

Το Firefall μας συστήνεται ως ένα “team based action shooter in an MMO world”. Στην ουσία είναι ένα τίτλος επηρεασμένος από το Borderlands και το Team Fortress 2. Σύμφωνα με τις πληροφορίες θα υπάρχουν διαφορετικά battleframes (κάτι σαν classes) όπως AssaultMedic και Recon. Κάθε battleframe θα έχει ξεχωριστά customizable όπλα και skills. Το PvP θα γίνεται σε ξεχωριστά maps και οι παίκτες θα είναι χωρισμένοι σε ομάδες. Επίσης σύμφωνα με τους δημιουργούς του, το game θα είναι δωρεάν, μάλλον στα πρότυπα του League of Legends


DotA 2

Αμφιβάλω ότι υπάρχει άτομο που να ασχολείται με τα online games και να μην έχει ακούσει για το mod του Warcraft 3 που κατάφερε να δημιουργήσει ένα ολόκληρο genre. Πολλά άτομα έχουν ασχοληθεί με το DotA με τελευταίο και πιο γνωστό τον Icefrog. H Valve λοιπόν σε συνεργασία με τον Icefrog θα κυκλοφορήσει το DotA 2. Δεν υπάρχει προς το παρών footage, αλλά οι developers του έχουν αναρτήσει ένα blog με πληροφορίες για το game.


Diablo III

Οι περισσότεροι από εμάς έχουν παίξει Diablo σε κάποια φάση. Αν και ιδιαίτερα δημοφιλές, το Diablo II δεν έγινε γνωστό για το PvP του. Αυτό θα επιχειρήσει να αλλάξει η Blizzard με τις αρένες στο Diablo III. Συνταγή δοκιμασμένη στο World of Warcraft που θα προσαρμοστεί στο gameplay, τα mechanics και τα classes του Diablo. Τα matches θα διεξάγονται σε συγκεκριμένες τοποθεσίες και θα υπάρχει ranking system στο οποίο θα βαθμολογούνται οι παίκτες. Τα rewards θα είναι achievements, τίτλοι και άλλα.




Χαρίλαος Χυτάς
cchitas@rouamat.com

The Geek Limbo: E3 2011


Η έκθεση E3, το σημάντικοτερο gaming event της χρονιάς, έφτασε μαζί με πολλές ανακοινώσεις για νέα παιχνίδια, νέες κονσόλες ή απλά περισσότερες πληροφορίες για τίτλους που ήδη αδημονούμε να παίξουμε. Βέβαια, η έκθεση της Ε3 έχει πολλές μέρες μέχρι να ολοκληρωθεί και όλα τα μάτια είναι στραμμένα στη Nintendo λόγω της ανακοίνωσης της νέας της κονσόλας, παρ'όλα αυτά κάποιοι τίτλοι έχουν ήδη κλέψει την παράσταση. Προσωπικά ξεχώρισα τους εξής:

Darksiders 2



Soul Calibur V



The Darkness 2

 

Batman Arkham City



Tomb Raider

 

Prey 2

 

Serious Sam 3: BFE

 

Duke Nukem Forever




Ειλικρινά έχω χάσει τη μπάλα. Και ακόμα δεν έχουμε δει demos για Mass Effect 3, Elder Scrolls Skyrim και πολλά άλλα. Η σεζόν 2011-2012 προβλέπεται εξαιρετικά αξιομνημόνευτη για όλους τους gamers.




Βαγγέλης Σωφρονάς
vsofronas@rouamat.com

Πέμπτη 2 Ιουνίου 2011

Κουβεντες του Στορφαλοθαμαλμου: SSC Ultimate Aero TT, In pursuit of limits…

“Once we accept our limits, we go beyond them”


Albert Einstein











Ο ανθρωπος εξαπανεκαθεν (το ακουσα σε διαφημιση των 90’s για την αντισυλληψη) ειχε την, ηλιθια κατ’εμε, ταση να ξεπερναει εαυτον σε καθε τι που καταπιανοταν. Μια πολυ αρεστη αλλα και σχεδον συνυφασμενη με το αυτοκινητο τετοια βλακεια ειναι το κυνηγι για την υψηλοτερη ταχυτητα με αυτοκινητο δρομου. Ετσι απο πολυ νωρις, χρησιμοποιωντας πλειστα τεχνασματα, οι μηχανικοι προσπαθουσαν να ξεπερασουν απο την ταχυτητα της αμαξας με τ’αλογα μεχρι και αυτην του ηχου. Σε λιγοτερο απο εναν αιωνα, τα αυτοκινητα δρομου καταφεραν να ξεπερασουν τα 200 km/h, τα 300 km/h και καταληξαμε να παιζουμε με ταχυτητες που δυσκολα τις συλλαμβανει ο νους, παντα για χρηση δρομου.

Καταραμενο ονομα... Ο Ανδρουλακης καποια στιγμη ειχε γραψει οτι το ονομα δεν τυχαινει αλλα πετυχαινει, δινοντας σαν παραδειγμα οτι σαν Κωνσταντινος εισαι καταδικασμενος να γινει αρχηγος ενω σαν Μενελαος κερατας. Κατι αντιστοιχο ειναι ο ιδιοκτητης της SSC (Shelby Supercars), o Jerod Shelby που δεν εχει καμια σχεση με τον Carol Shelby αλλα τα κανει ολα περιπου σαν τον θεϊκο κυριο. Απο παιδι ασχολιοταν με την ταχυτητα (υπο κλιμακα σε ενα καρτ) μεχρι που το 1999 ξεκινησε τη δικη του φιρμα για την κατασκευη ενος υπεραυτοκινητου-benchmark (τρελη πρωτοτυπια, καθε ιδρυτης τετοιας εταιρειας τα ιδια λεει και μετα...) και το 2007 παρουσιασε το πρωτο του μοντελο, το Aero. Για την ιστορια παντα, το παιδι δεν ειναι κανενας τυχαιος, ειναι ενα απο τα ιδρυτικα μελη της Advanced Imaging Technologies, μιας εταιρειας που κατασκευαζει προτυπες ιατρικες συσκευες και ειναι υπευθυνη για 7 πατεντες και μια uber-cool μεθοδο υπερηχογραφηματος (Optical Sonography λεγεται αλλα μη ρωτας παραπανω) που χρησιμοποιηθηκε και αναπτυχθηκε σε συνεργασια με κατι παλιο-κλινικες σαν την John Hopkins… Eπισης να προσθεσω οτι ο φιλτατος Shelby ασχοληθηκε αρχικα με replicas εξωτικων (και ευρωπαϊκων επισης) αυτοκινητων και το πρωτοτυπο Aero βασιστηκε στο space frame που σχεδιασε για na κατασκευασει μια replica της Diablo.



The company… Ο Shelby ειναι γεννημα-θρεμα του Richland της Washington και γι’αυτο, οποίος τοπικισμος, η εταιρεια του εχει εδρα τη γεννετηρα του. Η SSC ιδρυθηκε το 1999, οπως ειπαμε πιο πανω και ειχε σαν σκοπο την κατασκευη ενος υπεραυτοκινητου που θα μπορουσε να τα βγαλει περα με τα αντιστοιχα ευρωπαϊκα, καθοτι μεχρι και τη γεννηση της δεν υπηρχε τιποτε αξιολογο απο αμερικανικης αποψεως στον τομεα αυτο. Αντ’αυτου, βεβαια, ο Shelby σαν γνησιος Αμερικανος ξεπερασε καθε προηγουμενο και εφτιαξε κατι που το ονομα του λεει μονο τη μιση αληθεια (Ultimate Aero TT). Ενα αξιοθαυμαστο χαρακτηριστικο της εν λογω εταιρειας ειναι οτι δεν ακολουθει τη λογικη διαδικασια παραγωγης ενος αυτοκινητου που θελει, αρχικα, τη στοχοποιηση των επιδοσεων και την αποτυπωση του οχηματος σε χαρτι, μετα την κατασκευη ενος εκθεσιακου (οχι απαρατητα λειτουργικου ομως) πρωτοτυπου και την παρουσιαση του στο κοινο με παραλληλη βολιδοσκοπηση για την εμπορικη του επιτυχια, την κατασκευη bootleg δημοσιογραφικων εκδοσεων για περαιτερω δοκιμες, την προπωληση του αυτοκινητου σε μερικους εκλεκτους πελατες-δοκιμαστες και τελος την πωληση στο ευρυ κοινο, αλλα την αντιστρεφει. Η SSC γι’αυτο το λογο, σχεδον απολυταρχικα, τηρει σιγη ιχθυος μεχρι και την τελικη παρουσιαση-πωληση των μοντελων της στο ευρυ κοινο. Ενα αλλο αξιο αναφορας χαρακτηριστικο ειναι οτι το Aero και μαλλον και το νεο “Next Generation” (δεν πρεπει να σκιζει και απο φαντασια το δημιουργικο τμημα της εταιρειας) εξελιχθηκε στην αεροδυναμικη συραγγα της NASA και εξακριβωθηκε πολυ πριν δοκιμαστει στο δρομο, οτι θα ξεπερασει τα 400 km/h τελικης ταχυτητας.

The car… Το αρχικο Aero ηταν ενα συνοθυλευμα απο διαφορα special-και μη-parts απο αμερικανικα «γρηγορα», οπως ο κινητηρας που ηταν ενας small block Chevy σαν αυτον που φοραγε η Corvette C5R ή το κιβωτιο που ηταν το ιδιο με αυτο που συναντας στα Dodge Viper, ενω για το πατωμα τα ειπαμε πιο πανω, ηταν ενα custom-made space frame που κατασκευαστηκε απο τον Shelby για τη Diablo-Replica. Παραταυτα, με την προσθηκη ενος υπερσυμπιεστη ο κινητηρας απεδιδε λιγο πανω απο 1000hp, η αεροδυναμικη του banal αμαξωματος σε συνδυασμο με τη μεταδοση, το χαμηλο βαρος και την καλορυθμισμενη αναρτηση εκανε το αυτοκινητο να πιανει σχεδον τα 400 km/h. Βεβαια επειδη ποτε τιποτε δεν ειναι αρκετο για τον δαιμονιο Shelby (απωθημενα απο την παιδικη του ηλικια μαλλον) αλλα κι επειδη σαν καινουργια εταιρεια επρεπε να κανουν κατι για να τους γνωρισει ο κοσμος, ξεκινησε η παραγωγη ενος αυτοκινητου που θα ηταν ακριβως αυτο που τον ωθησε να ξεκινησει την παραγωγη supercars εξ’αρχης. Ετσι το Ultimate Aero TT ακολουθησε την φιλοσοφια ζωης του Shelby που θελει εμμονη στη λεπτομερεια που θα κανει τη διαφορα σε ενα τοσο ανταγωνιστικο περιβαλλον οπως αυτο των supercars. Για αρχη η μετωπικη επιφανεια του οχηματος μειωθηκε στα 19 ft², ο συντελεστης οπισθελκουσας επεσε στο 0,357 ενω σε συνεργασια με τη βελτιστοποιημενη αεροδυναμικη, το flat bottom πατωμα και το diffuser κατασκευαστηκε μια βαση για πολλα km/h (480 για να ειμαστε ακριβεις, με την καταλληλη μεταδοση). Οσον αφορα την αναρτηση, διατηρηθηκε η διαταξη διπλων ψαλιδιων εμπρος και πισω αλλα επιστρατευτηκαν τα πολυ καλα 3-way adjustable (με ρυθμιζομενη δηλαδη low και high speed σκληροτητα συμπιεσης) coilovers της Penske με εξωτερικες μπουκαλες αζωτου για ακριβεστερη ρυθμιση και μικροτερη μεταφορα θερμοτητας απο το λαδι στο αζωτο, ενω οι ζαντες παροτι μεγαλωσαν κατα μια ιντσα σε διαμετρο, επειδη ακριβως ειναι κατασκευασμενες απο ελαφρα υλικα, το βαρος τους μειωθηκε. Στον τομεα των φρενων ακολουθηθηκε μια τακτικη “the bigger, the better”, γι’αυτο και συνανταμε carbon δισκους των 355 mm σε ολους τους τροχους με 8-πιστονες δαγκανες για τους εμπρος και 6-πιστονες για τους πισω. Ο κινητηρας που χρησιμοποιηθηκε σε αυτην την πουσαρισμενη εκδοχη του αυτοκινητου ειναι ενας in-house εξελιγμενος απο την SSC αλουμινενιος V8, 6,35 λιτρων, με τεσσερις βαλβιδες ανα κυλινδρο και 2 εκκεντροφορους επι κεφαλης, 2 turbo και αντιστοιχα 2 chargecoolers, που με κοφτη στις 7200 rpm και βενζινη 93 οκτανιων, παραγει 1200 hp και 146 kg.m ροπης. Με αυτα και με αυτα το αυτοκινητο επιταχυνει απο σταση στα 100 km/h σε 2.78 sec ενω η επιβεβαιωμενη απο το Guinness World Records ταχυτητα του σε δημοσιο δρομο ειναι 412+ km/h. And that’s a wow… Βεβαια ολα αυτα μεχρι την ελευση της Veyron Super Sport, αλλα επεται συνεχεια κατα την SSC.



The Legend... Ειναι τελικα το Ultimate Aero TT αυτο που υποσχεθηκε ο Shelby στον εαυτο και το κοινο του? Ειναι δηλαδη ενα true αμερικανικο supercar που θα κανει τους Ευρωπαιους να αλλαξουν χρωμα και τους Αμερικανους υπερηφανους για τη χωρα τους ή ειναι ακομη μια μαρκετιστικα-in-your-face βλακεια για το ποιος εχει μεγαλυτερο...? Στα χαρτια ειναι ολα αυτα που δεν ηταν ουτε και θα γινει ποτε η Veyron, ελαφρυ, αεροδυναμικο, ακριβο και πανισχυρο. Απο την αλλη η τεχνολογια του ακολουθει τα αμερικανικα προτυπα και δεν σε σηκωνεσαι το βραδυ μεσα στον ιδρωτα για παρτη της, ενω ειναι κατι που θα ταιριαξει περισσοτερο στο dirty Las Vegas και οχι στις classy Καννες. Για μενα μονο και μονο επειδη εκανε τους Γερμαναραδες να σφιχτουν και την Αμερικη να αναστεναξει, εχει πετυχει το στοχο του. Εν αναμονη του καλοκαιρινου καιρου, καλες βολτες, καλη εβδομαδα και του χρονου να μη σκασει παλι κανα Ισλανδικο ηφαιστειο.







Featherweight (featherweight@rouamat.com)

Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011

PEEPING TOM: Dress like you mean it...!


Κυλικείο Φιλοσοφικής ΑΠΘ. Μεσημεριανές Ώρες. Δίπλα μας σουλατσάρει μια “μπαμπατσικια” κοπελάρα με τακούνι και μίνι φούστα και έχει φάει το κράξιμο της ζωής της από τις έτερες φιλολογίνες. Για κάποιο λόγο, προσωπικά δε με ενόχλησε καθόλου. Επόμενη μέρα. Αίθουσα διαλέξεων. Απογευματινές Ώρες. Μπαίνει στην αίθουσα μια λιγότερο “μπαμπάτσικια” κοπέλα με την κατάρα της περιφέρειας και φοράει

ΣΑΛΟΠΕΤΑ.

Και δε σοκαρίστηκε κανείς και να ωρύεται η Σοφία. Η επόμενη ερώτηση ήταν: “Καλά, τρελαίνεσαι με αυτήν και δε σε ενόχλησε η χτεσινή?” Και πολύ λογικό το ερώτημα…
           
   Η πλειοψηφία έχει τάσεις να μειώνει τη σημασία της ενδυμασίας και να το αντιμετωπίζει σαν κάτι πεζό, ρηχό, επιφανειακό. Σήμερα θέλω να σας ωθήσω να πάμε λίγο πιο βαθιά στο θέμα των ρούχων, του στυλ, της μόδας. Let me introduce you to... ψυχολογικό – κοινωνικό υπόβαθρο της επιλογής των ρούχων!

   Υπάρχει σοβαρός λόγος που η μπουζουξού με το μίνι και το τακούνι δε με ενόχλησε καθόλου. Το μόνο μήνυμα που προσπαθούσε να περάσει αυτή η κοπέλα ήταν : “κοίτα με, ακόμη κι αν έχω κάποια κιλά παραπάνω έχω την αυτοπεποίθηση να αγκαλιάζω τη σεξουαλική μου πλευρά και να μην κρύβομαι στη μιζέρια επειδή μου αρέσει να τρώω” και πραγματικά, ξέρω λίγα κορίτσια -με εξαίρεση τις self esteem issues- που έχουν τα κότσια να δείξουν τη σεξουαλικότητά τους έτσι. Η δεύτερη δε, με τη ντεμέκ “μοδάτη” σαλοπετίτσα και το sleek μαλλάκι διέπραξε για τα δεδομένα μου μοιραίο λάθος: προτίμησε να βάλει κάτι “χιπ” και κατά τις προσταγές της Vogue -και καλά-, με τίμημα να δείξει τη χειρότερη πλευρά της -όχι και τόσο Vogue- σιλουέτας της. Όταν η ζυγαριά “κολακευτικό-χιπ” , χωρίς απαραίτητα να αποκλείει το ένα το άλλο, γέρνει προς τη δεύτερη μεριά
μιλάμε για γυναίκες που έχουν τόσες ανασφάλειες που τους είναι πιο σημαντικό να τις ζηλεύουν οι άλλες γυναίκες παρά να δείχνουν τον καλύτερό τους εαυτό.

   Αυτό ήταν ένα απλό παράδειγμα του τι μπορεί να καταλάβει κάποιος από το ντύσιμο. Όταν βρίσκομαι σε πολύ κόσμο και παρατηρώ τα ρούχα τους, μπλοκάρω από την υπερβολική πληροφορία για αποκωδικοποίηση! Για μένα, αυτό που λέμε “προσωπικό στυλ” δεν έχει να κάνει με το ξεπατίκωμα του κάθε περιοδικού, έχει να κάνει με το πως ο καθένας ζυγίζει τις επιλογές του και καταλήγει σε ένα αποτέλεσμα, αφού έχει συνυπολογίσει την περίσταση, πόση προσοχή θέλει να τραβήξει.... και η πεμπτουσία ενός τέλειου αποτελέσματος βρίσκεται στο πόσο τείνει στην υπερβολή. Ένα comme-il-faut ντύσιμο με καμία απολύτως παρασπονδία για μένα είναι η παντελής έλλειψη στυλ. Το άλλο άκρο επίσης μου δείχνει απλά ότι το πειραματικό μου υποκείμενο δεν ξέρει που πάνε τα τέσσερα και, αφού δεν μπορεί ούτε καν να επιλέξει φλατ για πανεπιστήμιο, φανταστείτε τι παράταιρες επιλογές θα κάνει σε άλλες φάσεις της ζωής του...

            Ακόμη και το τζιν-τισερτ-σταράκι είναι δήλωση. Δήλωση ότι δε σ' ενδιαφέρει, ότι είσαι άτομο χαλαρό που δεν υπεραναλύει και προτιμά να ξοδεύει το χρόνο του αλλού. Επίσης, πραγματικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το σταράκι δεν είναι απλά ένα δεδομένο παπούτσι, είναι ένα σύμβολο και κουβαλάει πάνω τεράστια ιστορία, το ίδιο και το τζιν. Το ίδιο και το τισερτ που φοράς καθημερινά, κάποτε ήταν επανάσταση, γροθιά στο πρόσωπο του πουκάμισου!

            Σ' αυτό το σημείο ΠΡΕΠΕΙ να διασαφηνιστεί κάτι. Όλοι έχουμε μια ιδέα του catwalk και των ρούχων που παρουσιάζονται εκεί. Αν έχετε και σεις τη γνωστή απορία “Ποιος θα τα βάλει αυτάαα?” gather around... Κανείς, εκτός από τη Lady Gaga. Άνευ πλάκας, τα ρούχα αυτά δεν είναι για κάθε μέρα, δεν αντιπροσωπεύουν την πρακτικότητα. Τα ρούχα αυτά είναι η ένδυση σε μορφή τέχνης, η ακραία της πλευρά του έρωτα και του θανάτου (για να υπερβάλλω και λίγο), η αποθέωση της αισθητικής και μόνο. Και από πότε η ομορφιά έγινε κάτι κακό και ρηχό? Προσωπικά, τριγύρω μου μόνο αυτήν ακούω να εξυμνούν. Αυτά τα σόου τα ξεγυμνώνεις από τις θεατρικές τους λεπτομέρειες και κρατάς την ουσία, τα θεμέλια.

Αυτό το grotesque δε μου το χει περάσει κανένα κομμάτι των sisters of mercy και καμία ταινία του Tim Burton


Και για τους “σκεπτικιστές” (νέα λέξη-πανάκεια για τους αντιδραστικούς μετεφήβους)
Αυτήν θα την... προτιμούσατε...?


Μπα, ωραία. Τώρα πώς σας φαίνεται?


Ξέρετε γιατί? Γιατί έχει προσωπικό στίγμα και ξέρει τι της πάει και τι όχι.

                                                                                                            

Σοφία Πυργιώτη