PEEPING TOM: Dress like you mean it...!

Κυλικείο Φιλοσοφικής ΑΠΘ. Μεσημεριανές Ώρες. Δίπλα μας σουλατσάρει μια “μπαμπατσικια” κοπελάρα με τακούνι και μίνι φούστα και έχει φάει το κράξιμο της ζωής της από τις έτερες φιλολογίνες. Για κάποιο λόγο, προσωπικά δε με ενόχλησε καθόλου. Επόμενη μέρα. Αίθουσα διαλέξεων. Απογευματινές Ώρες. Μπαίνει στην αίθουσα μια λιγότερο “μπαμπάτσικια” κοπέλα με την κατάρα της περιφέρειας και φοράει

ΣΑΛΟΠΕΤΑ.

Και δε σοκαρίστηκε κανείς και να ωρύεται η Σοφία. Η επόμενη ερώτηση ήταν: “Καλά, τρελαίνεσαι με αυτήν και δε σε ενόχλησε η χτεσινή?” Και πολύ λογικό το ερώτημα…

           

   Η πλειοψηφία έχει τάσεις να μειώνει τη σημασία της ενδυμασίας και να το αντιμετωπίζει σαν κάτι πεζό, ρηχό, επιφανειακό. Σήμερα θέλω να σας ωθήσω να πάμε λίγο πιο βαθιά στο θέμα των ρούχων, του στυλ, της μόδας. Let me introduce you to... ψυχολογικό – κοινωνικό υπόβαθρο της επιλογής των ρούχων!

   Υπάρχει σοβαρός λόγος που η μπουζουξού με το μίνι και το τακούνι δε με ενόχλησε καθόλου. Το μόνο μήνυμα που προσπαθούσε να περάσει αυτή η κοπέλα ήταν : “κοίτα με, ακόμη κι αν έχω κάποια κιλά παραπάνω έχω την αυτοπεποίθηση να αγκαλιάζω τη σεξουαλική μου πλευρά και να μην κρύβομαι στη μιζέρια επειδή μου αρέσει να τρώω” και πραγματικά, ξέρω λίγα κορίτσια -με εξαίρεση τις self esteem issues- που έχουν τα κότσια να δείξουν τη σεξουαλικότητά τους έτσι. Η δεύτερη δε, με τη ντεμέκ “μοδάτη” σαλοπετίτσα και το sleek μαλλάκι διέπραξε για τα δεδομένα μου μοιραίο λάθος: προτίμησε να βάλει κάτι “χιπ” και κατά τις προσταγές της Vogue -και καλά-, με τίμημα να δείξει τη χειρότερη πλευρά της -όχι και τόσο Vogue- σιλουέτας της. Όταν η ζυγαριά “κολακευτικό-χιπ” , χωρίς απαραίτητα να αποκλείει το ένα το άλλο, γέρνει προς τη δεύτερη μεριά

μιλάμε για γυναίκες που έχουν τόσες ανασφάλειες που τους είναι πιο σημαντικό να τις ζηλεύουν οι άλλες γυναίκες παρά να δείχνουν τον καλύτερό τους εαυτό.

   Αυτό ήταν ένα απλό παράδειγμα του τι μπορεί να καταλάβει κάποιος από το ντύσιμο. Όταν βρίσκομαι σε πολύ κόσμο και παρατηρώ τα ρούχα τους, μπλοκάρω από την υπερβολική πληροφορία για αποκωδικοποίηση! Για μένα, αυτό που λέμε “προσωπικό στυλ” δεν έχει να κάνει με το ξεπατίκωμα του κάθε περιοδικού, έχει να κάνει με το πως ο καθένας ζυγίζει τις επιλογές του και καταλήγει σε ένα αποτέλεσμα, αφού έχει συνυπολογίσει την περίσταση, πόση προσοχή θέλει να τραβήξει.... και η πεμπτουσία ενός τέλειου αποτελέσματος βρίσκεται στο πόσο τείνει στην υπερβολή. Ένα comme-il-faut ντύσιμο με καμία απολύτως παρασπονδία για μένα είναι η παντελής έλλειψη στυλ. Το άλλο άκρο επίσης μου δείχνει απλά ότι το πειραματικό μου υποκείμενο δεν ξέρει που πάνε τα τέσσερα και, αφού δεν μπορεί ούτε καν να επιλέξει φλατ για πανεπιστήμιο, φανταστείτε τι παράταιρες επιλογές θα κάνει σε άλλες φάσεις της ζωής του...

            Ακόμη και το τζιν-τισερτ-σταράκι είναι δήλωση. Δήλωση ότι δε σ' ενδιαφέρει, ότι είσαι άτομο χαλαρό που δεν υπεραναλύει και προτιμά να ξοδεύει το χρόνο του αλλού. Επίσης, πραγματικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το σταράκι δεν είναι απλά ένα δεδομένο παπούτσι, είναι ένα σύμβολο και κουβαλάει πάνω τεράστια ιστορία, το ίδιο και το τζιν. Το ίδιο και το τισερτ που φοράς καθημερινά, κάποτε ήταν επανάσταση, γροθιά στο πρόσωπο του πουκάμισου!

            Σ' αυτό το σημείο ΠΡΕΠΕΙ να διασαφηνιστεί κάτι. Όλοι έχουμε μια ιδέα του catwalk και των ρούχων που παρουσιάζονται εκεί. Αν έχετε και σεις τη γνωστή απορία “Ποιος θα τα βάλει αυτάαα?” gather around... Κανείς, εκτός από τη Lady Gaga. Άνευ πλάκας, τα ρούχα αυτά δεν είναι για κάθε μέρα, δεν αντιπροσωπεύουν την πρακτικότητα. Τα ρούχα αυτά είναι η ένδυση σε μορφή τέχνης, η ακραία της πλευρά του έρωτα και του θανάτου (για να υπερβάλλω και λίγο), η αποθέωση της αισθητικής και μόνο. Και από πότε η ομορφιά έγινε κάτι κακό και ρηχό? Προσωπικά, τριγύρω μου μόνο αυτήν ακούω να εξυμνούν. Αυτά τα σόου τα ξεγυμνώνεις από τις θεατρικές τους λεπτομέρειες και κρατάς την ουσία, τα θεμέλια.

Αυτό το grotesque δε μου το χει περάσει κανένα κομμάτι των sisters of mercy και καμία ταινία του Tim Burton

Και για τους “σκεπτικιστές” (νέα λέξη-πανάκεια για τους αντιδραστικούς μετεφήβους)

Αυτήν θα την... προτιμούσατε...?

Μπα, ωραία. Τώρα πώς σας φαίνεται?

Ξέρετε γιατί? Γιατί έχει προσωπικό στίγμα και ξέρει τι της πάει και τι όχι.

                                                                                                            

Σοφία Πυργιώτη

Η ντεμέκ μουσική γωνιά: Thank god for talented people!

Τον τελευταίο καιρό, έχουν περάσει από τα χέρια μου (από την οθόνη μου βασικά) πολλά website μουσικού τύπου, με απίστευτα original ιδέες και μπορώ να πω ότι με έχουν κάνει να κολλήσω άπειρες φορές. Ε να μην τα μοιραστώ κι εγώ μαζί σας?

 Το site προσφέρει στο χρήστη τη δυνατότητα να “παίξει” με διάφορα ηχογραφημένα κομμάτια, με σκοπό να δημιουργήσει ένα δικό του τραγούδι. Περιλαμβάνει φωνές, beat, effects, και διάφορα όργανα. Το καλύτερο? Όλα είναι ηχογραφημένα με το στόμα. Κανένα απολύτως όργανο. Έχει επίσης και επιλογή shuffle, για να αράζετε στο σκοτάδι και να αλλάζει μόνο του, με άπειρους συνδυασμούς. Θα το βρείτε ΕΔΩ. (δεν φωνάζω, ήθελα να τονίσω το link)

Eπόμενο.

Συνεργασία μέσω internet, ή Virtual Jam Session, όπως αναφέρεται στο site. Ο Dumbfoundead, ένας Αμερικανός rapper, έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με διάφορους καλλιτέχνες, αλλά το συγκεκριμένο βίντεο είναι μακραν η καλύτερη του δουλειά.

Record Tripping. Ένα απίστευτα έξυπνο παιχνίδι στο οποίο, ο χρήστης, με τη συνοδεία ενός τραγουδιού, περνά μέσα από διάφορες πίστες, χρησιμοποιώντας το ποντίκι του για να κάνει scratch με την φωνή μιας γυναίκας που απαγγέλει το παραμύθι της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων. Άκρως εθιστικό. Βρίσκεται ΕΔΩ

Ο Bobby McFerrin, (Don’t worry, be happy) καλεσμένος στο επιστημονικό συνέδριο TED, (όσοι δεν το ξέρετε δείτε το, έχει ομιλίες για όλα τα θέματα και επικεφαλίδα “Ideas worth spreading”, εξηγεί με έναν υπέροχο τρόπο την δύναμη που έχει η μουσική και συγκεκριμένα η πεντατονική κλίμακα, πάνω στον άνθρωπο.

Οι El Ten Eleven, μια Post rock μπάντα από το Los Angeles, δημιουργεί μουσική με κιθάρες, μπάσο, τύμπανα και πλήκτρα. What’s the catch μου λέτε? Ε, είναι μόνο 2 άτομα. Ο ένας έχει ένα Multi neck όργανο, το οποίο είναι κιθάρα και μπάσο ταυτόχρονα. Ηχογραφεί τα κομμάτια σε ένα loop station που του δίνει τη δυνατότητα να έχει πολλά κομμάτια να παίζουν ταυτόχρονα, ενώ αυτός παίζει άλλα από πάνω. Ο drummer και αυτός δεν πάει πίσω, εναλλάσσοντας  μεταξύ τυμπάνων και πλήκτρων.

Δεν λέω τίποτα άλλο. Ο ΤΥΠΟΣ ΠΑΙΖΕΙ ΚΙΘΑΡΑ ΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ!

Αυτά για σήμερα από το δελτίο ειδήσεων του Roua Mat, καληνύχτα σας.

Άρης Μανωλίδης

amanolidis@rouamat.com

Five Plus One Elements: Wanna Surf?!

Λαγκούβαρδος

   Όταν έβλεπα μικρός στο Baywatch τους surfers να πιάνουν το κύμα, να σηκώνονται και να κάνουν hit the lip έλεγα από μέσα μου “τι ωραία που θα ήταν να μπορούσα και εγώ”, μου έφτανε απλά αυτό... να μπορούσα να το κάνω. Τώρα το σκέφτομαι αρκετά πιο πολύπλοκα. Δηλαδή , τι ωραία που θα ήταν να κλείσω εισιτήρια εγώ και 5-6 φίλοι μου σε ένα από τα καλύτερα μέρη για surf στο κόσμο, πχ στο Sagres στη Πορτογαλία!  Να είμαστε μέσα στο νερό όλη την ημέρα κάνοντας surf! Περπατόντας κατά μήκος της  παραλίας να υπάρχουν μαγαζιά με είδη surf, αμάξια φορτωμένα με σανίδες, εστιατόρια με εξωτικό menu και μια μυρωδιά ωκεανού !

   Και αν όλα αυτά ακούγονται ουτοπία ή του στυλ “και μετά ξύπνησα”...welcome to greece and have a nice holiday! Το surf σε συνδυασμό με μια ταβέρνα μου ακούγεται το ίδιο καλό, λείπουν μόνο λίγα παραπάνω μέτρα κύμα! Υπάρχουν αρκετά μέρη-παραλίες και σχολές στην Ελλάδα μπορείς να δοκιμάσεις.  Διαβάζοντας και ακούγοντας εμπειρίες από τη πρώτη φορά και  όχι μόνο είναι κάτι που σίγουρα θα ήθελα να βιώσω και να το περιγράψω.

Παλαιόχωρα

Τήνος - Κολυμπήθρα

Surf Spots

Γιάννης Βασσάρας

gvassaras@rouamat.com

Editorial: Συναίνεση στην Αγανάκτηση…!

“Δημοκρατία: Το πολίτευμα εκείνο στο ο οποίο

η εξουσία βρίσκεται στα χέρια της συνέλευσης

των εχόντων πολιτικά δικαιώματα”

 Είναι θα έλεγε κανείς οξύμωρο το γεγονός, ότι στην χώρα στην οποία δόθηκαν οι βάσεις για το πολίτευμα της δημοκρατίας, να βλέπουμε μονίμως εμμέσως ή αμέσως να ανατρέπεται… Δεν είμαστε και χούντα θα έλεγε κανείς κι όμως βλέπω τον κόσμο να νιώθει διαφορετικά όταν μιλάω μαζί του. «Μπορεί να μην ξεχάστηκαν τελείως οι αξίες που πρεσβεύει η δημοκρατία αλλά σίγουρα αυτό που βιώνουμε σήμερα δεν έχει καμία σχέση με αυτήν!». Αυτή είναι η δήλωση που είχα από έναν αγανακτισμένο της Θεσσαλονίκης, όταν τον συνάντησα στην συγκέντρωση.

Όταν λοιπόν όλος ο κόσμος έχει αρχίσει να συναινεί στην απόρριψη της τροπής που έχουν πάρει τα πράγματα, η κυβέρνηση ακόμα ψάχνεται στο πώς να καπελώσει όλα αυτά που έχει καταφέρει μέχρι σήμερα. Το θέμα λοιπόν που με απασχόλησε σήμερα, είναι το πόσο κοντά θα έπρεπε να είναι οι πολιτικοί με του πολίτες, όντας εκλεγμένοι εκφραστές των τελευταίων.

Διαβάζω σε ξένο και σε ελληνικό τύπο, το πόσο επείγει να συναινέσουν τα πολιτικά κόμματα,

προκειμένου να μπορέσουμε να λάβουμε την 5^η δόση του δανείου και συνεχίσουμε την πληρωμή των δανειστών μας. Ξεχνάω τελείως το λογικό παράδοξο στο οποίο μας  οδηγεί η παραπάνω πρόταση (μιας και το έχουμε αναφέρει πολλέεεεεεεεες φορές). Είναι λοιπόν τόσο δύσκολο το να συναινέσουν πέντε άνθρωποι, καθώς έκαστος από αυτούς εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα. Για άλλους είναι να γίνουν βεζίρης στη θέση του βεζίρη, για κάποιους η επιστροφή στις παλιές δόξες και η αναβίωση ενός πάλαι ποτέ ριζοσπαστικού κινήματος άμεσα συνυφασμένου με τα λαϊκά στρώματα χωρίς όμως την ανάληψη κάποιας ουσιαστικής ευθύνης, ενώ για μερικούς απλά η ένδειξη της παρουσίας τους. Ποτέ κανένας όμως δεν ανατρέχει στον αρχικό ορισμό του πολιτεύματος μας, το Α και το Ω του Συντάγματος. Ότι δηλαδή θα πρέπει να εκφράζουν τον λαό, κάτι που στην πορεία ξεχάστηκε αφού ο πολιτικός από αγγελιοφόρος του λαού μετουσιώθηκε σε manager του. Διότι ακόμη και αν συναινέσουν, αυτό θα είναι σε τι; Στην περαιτέρω λιτότητα; Εκεί λοιπόν είναι που κολλάει το πράγμα. Δεν χωράει κάτι παραπάνω από την ήδη λιτή ζωή που ζούμε. Το απόγευμα της Τετάρτης 25/5 αυτό έγινε μήνυμα προς την κυβέρνηση αλλά και προς όλο το πολιτικό σύστημα. Το κίνημα των αγανακτισμένων έδειξε πως αν ο λαός μπορούσε πραγματικά να μιλήσει και να ψηφίσει για το αν θέλει να συναινέσουμε στα νέα μέτρα, η απάντηση θα ήταν όχι. Τι είναι λοιπόν αυτό που πρέπει να γίνει μετά από εδώ;

Το σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει γυρισμός. Με την έννοια ότι απλά από την μία μέρα στην άλλη δεν γίνεται να αποκηρύξουμε το χρέος μας, ονομάζοντάς το απεχθές. Η λογική του απεχθούς χρέους που διαδόθηκε πρώτη φορά σαν έννοια μέσω του Debtocracy δεν μπορεί πάντα να βρίσκει εφαρμογή. Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε την παγκόσμια δύναμη και επιρροή της Αμερικής (και την περίπτωση χρέους του Αφγανιστάν) με αυτήν της Ελλάδας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γίνετε να αρνηθούμε κάποιες πληρωμές δανείων, απλά όχι όλες. Παρ’ όλα αυτά μπορούμε να βρούμε και άλλες λύσεις, όπως αυτή της πραγματικά σωστής διαχείρισης της οικονομίας, μέσα από ανάπτυξη και υποστήριξη της εγχώριας παραγωγής προκειμένου να υπάρξουν ξανά εισοδήματα μέσα από τα οποία θα αποπληρώσουμε τα οποιαδήποτε δάνεια και το τοκοχρεολύσια.

Το συμπέρασμά μου λοιπόν είναι ότι μέσα από ένα κίνημα στάλθηκε το μήνυμα ότι ο λαός συναινεί ότι δεν θα συναινέσει σε περαιτέρω λιτότητα και πως είναι καιρός, μίας και μιλάμε για την εξάλειψη της διαφθοράς, να αρχίσουν  να πληρώνουν οι πραγματικά διεφθαρμένοι… Πρέπει όμως και ο λαός να πάρει το μήνυμα ότι με το να φωνάζουμε απλά ουστ! δεν πρόκειται το χρέος μας και η κρίση μας να φύγει, αλλά και να αλλάξει η κατάσταση που μας έφερε εδώ ευθύς εξ’ αρχής.

Υ.Γ. Μιλάμε μονίμως για εγχώρια διαφθορά και ίδια συμφέροντα, όμως πολύ συχνά βλέπω γερμανικά περιοδικά να τσοντάρουν γερμανικές πολιτικές αισχροκέρδειας… Αλλά who am I to say?

Υ.Γ.1 Αν δηλαδή οι εργαζόμενοι του ΟΤΕ κάνουν απεργία, τότε ποιος θα είναι εκεί για να μην δουλεύει και να μην μας εξυπηρετεί;

Υ.Γ.2 Αγανακτισμένοι πολίτες είμαστε μαζί σας! Αλλά στο διάλειμμα από την συγκέντρωση κατά της κατάστασης και στην απόρριψη του παραεμπορίου δεν γίνεται να χρυσώνουμε τις καντίνες που δεν κόβουν αποδείξεις!

Υ.Γ.3 Σας κούρασα σήμερα το ξέρω, απλά πρέπει να σας πω ότι χθες ανέβηκαν οι εκλείψεις και νομίζω ότι είναι αρκετά ενδιαφέρον να το διαβάσετε, θα σας χαλαρώσει και λίγο οπότε http://roua-mat.blogspot.com/2011/05/blog-post_6911.html. Επίσης έχουμε ανεβάσει και το παρακάτω βίντεο για να δείτε τι πραγματικά έλεγε ο κόσμος που μας μίλησε.

Καλή εβδομάδα σε όλους!

Κωνσταντίνος Μουράτης

kmouratis@rouamat.com

Φλερτάροντας με τ' άστρα: Εκλείψεις

Σήμερα, παρότι δεν είναι η πρώτη Κυριακή του μήνα, σας φέρνουμε ένα αστρολογικό άρθρο που αφορά στις εκλείψεις. Διαβάστε το προσέκτικά θα σας χρειαστεί!

Υ.Γ. Αν εσείς ή ο/η σύντροφός σας αρχίσει να γίνεται πολύ τριχωτός, να γαβγίζει ή και τα δύο, καλύτερα να μετακινηθείτε στο πατρικό σας για μερικές μέρες! ;-)

https://rapidshare.com/files/4159331769/Eclipseis.pdf

Ο εκφυλισμός του ποδοσφαίρου...

Το ποδόσφαιρο είναι ένα από τα πιο δημοφιλή και διαδεδομένα αθλήματα στον κόσμο. Εκατομμύρια φίλοι του ποδοσφαίρου παρακολουθούν και θα παρακολουθήσουν τα ματς του Champions league μέχρι τον τελικό με κομμένη την ανάσα για να δουν ποιος θα είναι ο φετινός πρωταθλητής. Εξίσου αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό όλα τα πρωταθλήματα στην Ευρώπη και στην υπόλοιπη γη έχουν ένα κοινό το οποίο βλέπει και ενισχύει την κάθε ομάδα, τόσο άμεσα όσο και έμμεσα με σκοπό την ψυχαγωγία και την προσωπική ευχαρίστηση. Αυτή η ευαισθησία και η ανάγκη για ευχαρίστηση γίνεται άκρως εκμεταλλεύσιμη από φορείς που δεν έχουν  καμία σχέση με το ποδόσφαιρο. Από τη στιγμή που μπήκαν τα ΜΜΕ στο χώρο του ποδοσφαίρου αυξήθηκε η μαζικότητα του αθλήματος, αλλά στη συνέχεια λόγο της αγάπης του από το κοινό έγινε μέσο εκμετάλλευσης από διαφημιστικούς φορείς. Στη συνέχεια έγινε αντιληπτή η μεγάλη φήμη του ποδοσφαίρου από κερδοσκοπικούς παράγοντες, με αποτέλεσμα την προσέλκυση εταιριών στοιχημάτων, γνωρίζοντας τον εθισμό που έχει ο άνθρωπος στον τζόγο. Αναφερόμενοι στα προηγούμενα μπορεί να γίνει αντιληπτό ότι ο σημερινός τζίρος των συγκεκριμένων εταιριών, μονό από το ποδόσφαιρο, ανέρχεται σε δισεκατομμύρια.

Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα την είσοδο της αισχροκέρδειας στον χώρο αυτό και τον εκφυλισμό του ευ αγωνίζεσθε, και αυτό γιατί οι περισσότεροι μεγαλομέτοχοι των ομάδων δεν κοιτάνε την ανέλιξη της ομάδας τους, αλλά μόνο το ποσό του κέρδους  που θα βγάλουν από αυτές. Στην Γερμανία πριν ένα δύο χρόνια ανακαλύφτηκε κύκλωμα στημένων αγώνων με εμπλεκομένους στο κύκλωμα διαιτητές, προέδρους ομάδων, manager ακόμα και παίκτες. Το κύκλωμα αυτό είναι μόνο στην Γερμανία γνωστό και κανείς δεν ξέρει πόσα ακόμα τέτοια υπάρχουν σε όλο τον κόσμο.

Το Ποδόσφαιρο διανύει περίοδο ακμής, γύρω από αυτό κινούνται υπέρογκα ποσά τα οποία καταλήγουν σε πολυεθνικές εταιρίες και σε ευυπόληπτους επιχειρηματίες. Οι παίκτες του ποδοσφαίρου χαρακτηρίζονται stars και κερδίζουν λεφτά με το να κάνουν κάτι που τούς αρέσει. Οι υπόλοιποι φίλαθλοι, θεατές, συνδρομητές και άνθρωποι του στοιχήματος τι κάνουν για την καθημερινή εκμετάλλευση που δέχονται και την οικονομική αφαίμαξη?

Νομίζω μπορείτε να καταλάβετε από τα παραπάνω το πόρισμα μου, το ποδόσφαιρο ξεκίνησε από μια αλάνα με μια δερμάτινη μπάλα και τώρα έχει γίνει μέσω εκμετάλλευσης και καταχρασμού της ιδιωτικής περιουσίας του ανθρώπου…

Δημήτρης Ασλανίδης

daslanidis@rouamat.com

The Geek Limbo: Stars Wars TV series?

Ο θρυλικός δημιουργός (και σφαγέας παιδικών αναμνήσεων) των Star Wars, George Lucas, αποκάλυψε σε μία πρόσφατη συνέντευξη σχετικά με τις 3D επανεκδόσεις της τελευταίας τριλογίας ότι υπάρχει υλικό 50 ωρών για τηλεοπτική σειρά Star Wars. Thats right. Όχι cgi cartoon όπως το The Clone Wars, live πράγματα. Η σειρά όμως είναι ακόμα στο ράφι γιατί το κόστος παραγωγής της είναι αδιανόητο.

            Ο George Lucas θέλει να κρατήσει τη οπτικοακουστικό επίπεδο ψηλά, όπως έθεσαν οι ταινίες αλλά δεν πιστεύει ότι μπορεί να μεταφέρει στην μικρή οθόνη αυτό που οραματίζεται οπότε προς το παρών δεν υπάρχει κάτι παρά draft σεναρίων. Βέβαια τελευταία βλέπουμε συχνά πιλότους σειρών με budget 10-20 εκατομμύρια δολλάρια (Game of Thrones, Terra Nova) οπότε δεν πιστεύω πως είναι καθαρά οικονομικό το θέμα αφού μία σειρά Star Wars είναι εγγυημένη οικονομική επιτυχία. Τονίζω το οικονομική γιατί πολύ φοβάμαι πως απλά ο Lucas θέλει να ετοιμάσει μία σειρά με τόσα πολλά ανούσια οπτικά εφέ, μονοδιάστατους χαρακτήρες και ανύπαρκτη πλοκή που ίσως και καλύτερα που αυτή η σειρά δεν έχει δει το φως της ημέρα ακόμη.

            Η σειρά Star Wars ήταν αρχικά προγραμματισμένη να προβληθεί παράλληλα με την cartoon σειρά The Clone Wars και τα γεγονότα της θα εξελίσσονταν μεταξύ των ταινιών Revenge of The Sith και A New Hope

Δείτε την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη εδώ:

Video Games - E3 2011 - Movies and TV

Βαγγέλης Σωφρονάς

vsofronas@rouamat.com