Τρέλα με ταμπέλα!

    Πολλοί άνθρωποι, οι περισσότεροι από εμάς, εκφράζονται με την τέχνη. Πολλοί επίσης είναι τρελοί και δεν έχουν πως να εκφραστούν και τα πληρώνει και αυτή τη φορά η τέχνη. Η τέχνη πάλι δεν μπορεί να πει σε κάτι όχι, αλλά ούτε και οι υπεύθυνοι της, γιατί με την τρέλα μας έχουν δασκαλέψει όλους, να μην ασχολούμαστε και πολύ. Πολλές φορές έχουν βγει προσβλητικές φωτογραφίες, ταινίες, βιβλία καθώς και τραγούδια. Με συνέπεια την αντίδραση μερικών και την ενόχληση διαφόρων. Όπως τότε που είχε πρωτοβγεί το playboy και είχε γίνει χαμός, κάποιοι πειράχτηκαν πολύ, κάποιοι αδιαφόρησαν και κάποιοι ακόμα ασχολούνται (δεν νομίζω να είναι άντρες πάντως). Έχουμε ξεφύγει όμως από εκείνη την εποχή. Είμαστε πιο ανοιχτόμυαλοι, έχουμε πλήρη ελευθερία λόγου και σκεφτόμαστε τελείως διαφορετικά από τότε. Κάπως έτσι έχει αλλάξει και η μουσική. Είναι ένα είδος τέχνης που δεν θα περάσει ποτέ κρίση. Πιστεύω μας γεμίζει σχεδόν όλους, μας εκφράζει και μας κάνει να ξεφεύγουμε. Τι συμβαίνει όμως όταν ξεφεύγουν αυτοί που μας προσφέρουν αυτό το είδος τέχνης; Με απλά λόγια όταν ξεφεύγουν οι τραγουδιστές και ερμηνεύουν "ακατάλληλα" τραγούδια;

      Η απάντηση με μία λέξη είναι ΧΑΟΣ. Πολλές φορές έχουν ξεφύγει πολλοί καλλιτέχνες και έχουν μείνει τα άσματα τους αξέχαστα. Άλλοι πάλι αρκούνται στο να μας κεντρίσουν το ενδιαφέρον μόνο από τα videoclips τους. Και η καμπάνα χτυπά για ακόμη μια φορά για την Lady Gaga που ειλικρινά μου τραβάει πάρα πολύ το ενδιαφέρον και δεν ξέρω τι με πιάνει και ασχολούμαι μαζί της αλλά ειδικά αυτό που έκανε τώρα αξίζει να το μοιραστώ μαζί σας. Η αθεόφοβη έβγαλε κομμάτι που αναφέρεται στον Ιούδα και πιο συγκεκριμένα αυτή παριστάνει την Μαρία Μαγδαληνή η οποία είναι ερωτευμένη μαζί του αλλά πρέπει να παραμείνει με τον Χριστό. Τώρα εγώ τι να πω. Το πιο ωραίο της υπόθεσης είναι ότι το έβγαλε μέσα στην μεγάλη βδομάδα. Και έγινε αυτό που ανέφερα πριν, ΧΑΟΣ. Ασταμάτητη θα την χαρακτήριζα καθώς τα σχόλια που τις έκαναν δεν την πείραξαν καθόλου. Ίσα ίσα απάντησε με μια μικρή προτασούλα και είπε: "Όσοι λένε τέτοια πράγματα για μένα είναι καθυστερημένοι, καθώς και αυτοί που λένε ότι το cd μου είναι ίδιο με της Madonna". Από ότι δείχνει αυτός ήταν και ο λόγος που έβγαλε το κομμάτι αυτό, δηλαδή ήθελε να ακουστεί για ακόμα μια φορά το όνομα της ενώ δεν είχε φύγει καν από τα στόματα των κριτικών. Επίσης επιβεβαίωσε ότι το videoclip του Judas  θα βγει μέσα στην επόμενη εβδομάδα και το χαρακτήρισε ως "μία γιορτή της πίστης' και συγκεκριμένα είπε: Το video του Judas έρχεται την επόμενη εβδομάδα. Ας αρχίσει το πολιτιστικό μας βάπτισμα! Έχει ξεφύγει! Αλλά το θέμα είναι ότι με αυτά που κάνει οι φανς αυξάνονται. Η video-σειρά της Gagavision χτυπάει πολύ μεγάλα νούμερα και τώρα ετοιμάζει ένα αφιέρωμα η HBO για την Lady που την αναμένουν πάρα πολλοί. Αυτό που έχω να πω είναι ότι σίγουρα θα σας ανεβάσω το video clip αν έχει βγει μέχρι την άλλη βδομάδα για να μην μείνετε με την απορία...

Να το και το κομμάτι,από κάτω και οι στίχοι

Oh-oh-oh-ohoo

I'm in love with Juda-as, Juda-as x2

Judas Juda-a-a, Judas Juda-a-a, Judas Juda-a-a, Judas GaGa x2

When he comes to me, I am ready

I'll wash his feet with my hair if he needs

Forgive him when his tongue lies through his brain

Even after three times, he betrays me

I'll bring him down, bring him down, down

A king with no crown, king with no crown

[Chorus]

I'm just a Holy fool, oh baby he's so cruel

But I'm still in love with Judas, baby

I'm just a Holy fool, oh baby he's so cruel

But I'm still in love with Judas, baby

Oh-oh-oh-ohoo

I'm in love with Juda-as, Juda-as x2

Judas Juda-a-a, Judas Juda-a-a, Judas Juda-a-a, Judas GaGa

I couldn't love a man so purely

Even darkness forgave his crooked way

I've learned love is like a brick, you can

Build a house or sink a dead body

I'll bring him down, bring him down, down

A king with no crown, king with no crown

[Chorus]

Oh-oh-oh-ohoo

I'm in love with Juda-as, Juda-as x2

EW

Πηνελόπη

penelope@rouamat.com

Κουβέντες του στροφαλοθαλάμου: Alfa Romeo 4C RWD, Booyakasha!

“When I see an Alfa Romeo go by, I tip my hat”                                                        

Henry Ford

Cuore Sportivo… Ή ελληνιστι «καρδια αθλητη». Αυτο ειναι το μοτο της μιλανεζικης φιρμας που μας τρωει την καρδια εδω και σχεδον εναν αιωνα. Ξεκινησε το 1910 σαν μια, χρηματοδοτουμενη απο Ιταλους, ιδεα ενος Γαλλου για το πως θα επρεπε να μοιαζουν τα αυτοκινητα. Πολυ συντομα οι Ιταλοι αλλαξαν γνωμη και ο Darracq (ο νους πισω απο την πρωτη εταιρεια) αποσυρθηκε, ενω η εταιρεια αλλαξε ονομασια σε A.L.F.A. (Anonima Lombarda Fabbrica Automobili). Ολα, βεβαια, αλλαξαν οταν το 1915 ενας Ιταλος επιχειρηματιας ονοματι Nicola Romeo, πηρε τα ηνια της επιχειρησης η οποια και μετονομαστηκε σε  Alfa Romeo. Το 1928, και εν μεσω ακομης μιας κρισης, ο εν λογω κυριος λακιζει και η εταιρεια περιερχεται στην κατοχη του Ιταλικου κρατους (μεχρι και το 1995 που αγοραστηκε απο την Fiat), κατασκευαζοντας αρχικα αρματα μαχης, ενα σχεδιο που εγκαταληφθηκε οταν ο πολεμος τελειωσε αδοξα για την Ιταλια και αποφασισθηκε οτι θα επρεπε να κατασκευαζει ελαφρα, μικρα οχηματα. Τα αυτοκινητα της Alfa Romeo εχουν κερδισει πληθος αγωνων και εχουν συμμετασχει σχεδον σε καθε πρωταθλημα μηχανοκινητου αθλητισμου, ειτε σαν εργοστασιακη συμμετοχη, ειτε σαν αυτοκινητα αγωνιστικων ομαδων. Για την ιστορια, το 1929 ο Enzo Ferrari ιδρυσε μια ομαδα που ειδικευοταν σε αγωνιαρικες Alfa και λειτουργουσε σαν τετοια μεχρι και το 1955, οποτε και ιδρυθηκε η γνωστη σε ολους μας εταιρεια με σημα το καλπαζον αλογακι.

Premature ejaculation… Κατασταση γνωστη, πανω στην πραξη, ελεω υπερβολικου ζηλου ή αγχους, πυροβολεις την πιο ακαταλληλη στιγμη και λιγο μετα βρισκεσαι με υφος απολογητικο, να εξηγεις πως αυτο που σου συνεβη ειναι σπανιο φαινομενο και οτι δεν θα επαναληφθει. Η φετινη εκθεση της Γενευης, ειμαι σχεδον σιγουρος οτι προκαλεσε πολλα τετοια «πρωτοφανη» επεισοδια σε ολους τους alfisti και οτι για ολους τους φιλους του αυτοκινητου ειπε πολλα για το τι μελει γενεσθαι στο χωρο. Αν αφησουμε για την ωρα το δευτερο γεγονος, ο λογος γινεται για το πρωτοτυπο της Alfa Romeo, που φημολογειται οτι θα βγει στην παραγωγη μεσα στο 2012, με ονομασια «4C» και ζηλευτα χαρακτηριστικα, το οποιο ειναι ετοιμο να συγκλονισει τους επιδοξους ιδιοκτητες του. Ο ζηλος των Ιταλων για το οχημα αυτο ειναι τετοιος που παρολο που η αποφαση να παρουσιαστει σαν πρωτοτυπο στην εκθεση της Γενευης παρθηκε το Δεκεμβριο του 2010, το αυτοκινητο ηταν ετοιμο και λειτουργικο τον Μαρτιο του 2011. Καταλαβαινετε, λοιπον, οτι αφενος, πολυς χρονος για φρουφρου κι αρωματα τυπου δοκιμες και επιτροπες αξιολογησης δεν υπηρχε αλλα και αφετερου, οτι μαλλον μιλαμε για μια ιδεα που ειχε ξεκινησει να υποποιειται πολυ καιρο πριν. Το γιατι θα το καταλαβετε παρακατω.

Da Specs…Το συγκεκριμενο αριστουργημα παταει σε ενα πατωμα παρομοιο με του KTM X-Bow (φημολογειται μαλιστα οτι θα παραγεται και απο την ιδια εταιρεια που σχεδιασε και κατασκευασε το πατωμα του X-Bow, την ιταλικη Dallara) και ειναι κατασκευασμενο απο αλουμινιο με μερικα πολυ ενδιαφεροντα add-ons (τα οποια θα μπορουσαν να πιασουν μερικες σελιδες για την εξηγηση τους, αλλα οποιος θελει παραπανω πληροφοριες feel free να στειλει mail) που σαν βασικο σκοπο εχουν να το κανουν πιο σκληρο απο το ατσαλι και το ιδιο ελαφρυ με το ανθρακονημα, χωρις ομως το κοστος και τη συμπεριφορα σε θερμικες καταπονησεις του δευτερου. Η χρηση του συγκεκριμενου πατωματος δινει τη δυνατοτητα τοποθετησης του κινητηρα στο κεντρο και κατανομη βαρους περιπου στο 40/60, εμπρος και πισω αντιστοιχα. Με τον κινητηρα, φυσικα, στο κεντρο, η μεταδοση της κινησης πισω γινεται ευκολοτερα και ετσι η Alfa Romeo, αδραξε την ευκαιρια και τοποθετησε εγκρασια τον, γνωστο απο τα αλλα μοντελα του ομιλου, 1750 TBi, σε συνεργασια παντα με το, brand new (ελληνικης συλληψης απο τον ιδιο ανθρωπο που εφερε την τεχνολογια VTG, οπως Variable Turbine Geometry, το 1995 οταν οι Γερμανοι ακομη χτυπαγαν τα στηθια τους), TCT κιβωτιο διπλου συμπλεκτη που πρωτοειδαμε στην MiTo. Οσο για το εντυπωσιακο bodywork, αυτο ειναι πληρως κατασκευασμενο απο ανθρακονημα και κραταει (συνεπικουρουμενο απο τις μαζεμενες διαστασεις του οχηματος, βεβαια) το βαρος κοντα στα 840 kg αλλα μαλλον το μοντελο παραγωγης θα φερει κομματια απο υαλονημα για μειωση του κοστους. Για το τελος κρατησα το αγαπημενο μου κμματι ενος αυτοκινητου, την αναρτηση. Δεν θα σας ζαλισω τα φρυδια, οπως εκανα με την MP4-12C, απλα θα πω οτι φερει μια διαταξη που ειναι λιγο-πολυ γνωστη στην Alfa Romeo, απο τις 156/147 που βασιζονταν στο ιδιο πατωμα και αποτελειται απο διπλα ψαλιδια με εναν διαμηκη βραχιονα εμπρος  και γονατα McPherson με ψαλιδια βασης πισω (κι ολα αυτα το 1998 που οι Γερμανοι συνεχιζαν να χτυπουν τα στηθια τους). Η χρηση της αναρτησης αυτης δινει αξιοζηλευτα δυναμικα χαρακτηριστικα και ρυθμισιμοτητα, παρεα με πολυ ευχαριστη και μαλακη κυλιση. Σε αυτο , βεβαια, συνεισφερει και το Alfa DNA, το πληρες συστημα διαχειρισης της δυναμικης συμπεριφορας του αυτοκινητου της Alfa Romeo, που χρησιμοποιει αποσβεστηρες μεταβλητης σκληροτητας, ενω επεμβαινει ταυτοχρονα στη χαρτογραφηση του κινητηρα, του κιβωτιου, του ηλεκτρογκαζου αλλα και του τιμονιου, για να προσφερει στο χρηστη την απολυτη εμπειρια (κατα την Alfa Romeo παντα) οδηγησης αναλογα με το mood και τις προθεσεις του οδηγου.  Η τιμη της 4C φημολογειται οτι θα ειναι ιδιαιτερα ελκυστικη (για διθεσιο κουπε επιδοσεων, παντα) ενω τα χαρακτηριστικα της θα τη φερουν σε ευθεια αντιπαραθεση με τις Lotus Exige, Porsche Cayman και λοιπα κεντρομηχανα επιδοσεων.

The future gets brighter...  Πραγματι δεν θα διαφωνησω και θα πρεπει εδω να πω οτι η Alfa Romeo ειχε να κατασκευασει μη-μπροστοκινητο αυτοκινητο απο την 155 Q4 και αμιγως πισωκινητο απο την 75 (για να προλαβω τους ξερολες, τετρακινητη εκδοση της 159 παρηχθει προσφατα και η 8C Competizione, αφενος ηταν μια Maserati Grandsport με αλλο bodykit και αφετερου, ηταν μια super-special κατασκευη με πολυ περιοσμενη παραγωγη). Το πρωτο βημα εγινε και ισως στο μελλον αποφασισουν οι ιθυνοντες της εταιρειας να κατασκευασουν και καμια πισωκινητη μπερλινα οπως εκεινες των 70’s για να χαρουμε και ολοι εμεις οι αρχαιολαγνοι. Η 4C εχει ιδιατερο ενδιεφερον, ενω γνωρισε μεγαλη απηχηση στο κοινο της εκθεσης της Γενευης, εστω και σαν στατικο μοντελο. Τα χαρακτηριστικα της ειναι αρκουντως ελκυστικα, αλλα για οποιον ειναι αθεραπευτα σιδεροφαγος (μην ακουτε τις φημες, ειμαι καλο παιδι κατα βαθος, ποσο μην ρωτατε ομως) σιγουρα θα ακολουθησει και GTA εκδοση, με ακομη περισσοτερο ενδιαφερον ισως κι ενα χειροκινητο κιβωτιο (σαν το καινουργιο εξαρι που λανσαριστηκε στο Punto Evo παρεα με τους νεους Multiair?). To 2012 δεν ειναι μακρια, κι ελπιζω μεχρι τοτε οι οικοι αξιολογησης, το ΠΑΣΟΚ, η παραδοσιακη δεξια, το ΔΝΤ και η κοντρα δολαριου-ευρω να εχουν παρει αυτο που θελουν και να μας αφησουν ησυχους να χαρουμε τα νεα μοντελα που ετοιμαζονται. Πριν το 2012, ομως, ειναι η επομενη εβδομαδα που θα τα ξαναπουμε (ελπιζω με ανοιξιατικο καιρο, γιατι το πρωι σημερα ειχε ομιχλη) και μεχρι τοτε ελπιζω να μοιραστουμε τις ιδιες ονειρωξεις με επικεντρο, σε lava red αποχρωση, την 4C. Καλες βολτες και προσοχη στο βρωμερη μακα του δρομου μετα το ψιλοβροχο.

Featherweight (featherweight@rouamat.com)

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ: Εκεί που αρχίζει ο στρατός τελειωνει η λογική?

Και να που βρίσκομαι απέναντι από ένα φαντάρο ο οποίος ετοιμάζεται σε 9 ώρες να κάνει το μέρος της θητείας του που προβλέπει "υπηρεσία σε φυλάκιο". Τι σημαίνει αυτό? Σημαίνει ότι, μετά από την εκπαίδευση του που διήρκησε 17 μέρες μακριά από το σπίτι και την οικογένεια του και 2 εβδομάδες πριν φύγει για τα περιβόητα σκηνάκια -που περιλαμβάνουν 5 μέρες απομόνωσης και διανυκτέρευσης στην ύπαιθρο-, καλείται να φύγει για μία εβδομάδα συνεχούς υπηρεσίας 100 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του. Ο Α. λοιπόν μάλλον έχει πολλά να πει... Και το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν

  "Αυτό που λένε ότι εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει ο στρατός είναι απόλυτα αναληθές. Εκεί που τελειώνει η δικαιοσύνη αρχίζει ο στρατός¨

 Περιγράφει τη διαδικασία σα δοκιμασία υπομονής, ένα μέρος που για εννέα μήνες ζεις υπό κατάσταση πολέμου και πρέπει συνεχώς να προετοιμάζεσαι γι'αυτόν, να τον περιμένεις, ένα μέρος που σου μαθαίνουν να μισείς, να φωνάζεις και να ζεις σε καθεστώς φασισμού. Οι μέρες ελευθερίας σου μπορεί να εξαρτώνται πραγματικά από τον τρόπο που θα κουμπώσεις το γιακά σου. Η δική μου απορία ήταν... "Ήταν χειρότερα από ότι τα περίμενες...?" γιατί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλοι έχουμε μια γενική εικόνα και τα περισσότερα μπορει να τα χουμε ακούσει, το να ζεις υπό τέτοιες συνθήκες έχει μεγάλες διαφορές στη φαντασία και στην εμπάθεια και άλλες στην καθημερινότητα και στα συναισθήματα. Η απάντηση νομίζω είναι αναμενόμενη - ήταν χειρότερα από οτιδήποτε έχεις φανταστεί για το στρατό.

 "Στο στρατό όλοι είναι ίσοι αλλά άλλοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους....!"

 Για τα βύσματα επίσης έχουμε ακούσει όλοι. Αυτό που δεν έχουμε ακούσει είναι το πόσα είναι και κάθε πόσο "αναλαμβάνουν δράση". Ο Α. αναφέρει ότι η λογική του βύσματος φαίνεται σε όλη τους τη συμπεριφορά και, ακόμη και έξω από το στρατό, δεν έχουν καταφέρει τίποτα και στη ζωή τους -που υποτίθεται ότι τους ενδιαφέρει. Οι ανώτεροί τους θεωρούν τους αυτούς τους "πλάστες πολιτών", τελευταίους διδάσκαλους της ζωής, αφού πιστεύουν ότι δίνουν στην κοινωνία ανθρώπους υπεύθυνους, ώριμους, πειθαρχημένους, ολοκληρωμένους πολίτες - μία ιδιότητα που μόνο ο θεσμός του στρατού μπορεί να διαμορφώσει. Με λίγα λόγια, θεωρούν ότι την καταπίεση αυτή τη χρειάζεται κάθε άντρας για να θεωρείται και να είναι κοινωνικά και ατομικά ολοκληρωμένους. Προσωπικά, νίπτω τας χείρας μου όσον αφορά ανθρώπους που με τη δουλεία και τη ζωή τους πρεσβεύουν αυτή τη στάση ως σωστή. Να κάτι άλλο που μας είναι δύσκολο να φανταστούμε : η εξέλιξη ενός απλού ανθρώπου που η μόνη του διέξοδος για μακρόχρονη οικονομική σιγουριά ήταν η στρατιωτική σταδιοδρομία, ο οποίος με τα χρόνια αποκτά εξουσία σε μια μικρή, απολυταρχική κοινωνία που δουλειά του είναι να δίνει διαταγές.

 Αυτό που μου κίνησε το ενδιαφέρον ήταν η στάση των ίδιων των φαντάρων, παιδιών από όλη την Ελλάδα με διαφορετικά background και διαφορετικές ψυχοσυνθέσεις. Τα παιδιά αυτά υποχρεούνται να απομακρυνθούν από οτιδήποτε οικείο και γνωστό και να συνεργστούν, να συμβιώσουν με πολλά διαφορετικά άτομα σε ένα περιβάλλον που οποιοδήποτε ίχνος προσωπικότητας πρέπει να εξαλείφεται. Τι κάνουν τα παιδιά αυτά ώστε να γίνουν ένα ομοιογενές σύνολο? Μπορείς υπό τέτοιες συνθήκες να είσαι απλά και ευθαρσώς ο εαυτός σου?

 "Όλοι στο στρατό θυμούνται ότι είναι αναρχικοί"

 Ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις τους, όλοι αναγνωρίζουν τη φασιστική χροιά του θεσμού και θυμώνουν με αυτό παίρνοντας έτσι προσωρινά μια ακραία θέση που φυσικά μετά την απόλυσή τους θα ξεχάσουν. Αιφνιδιάστηκα επίσης όταν άκουσα ότι ο -αντρικός- κοινωνικός του περίγυρος βάζει τις γυναίκες πολύ χαμηλά και, όταν τον ρώτησα αν όντως πιστεύουν αυτά που λένε, μου είπε ότι είναι αυτή απλά η κοινωνική στάση που σε κάνει αποδεκτό. ΄Οχι ότι το ζήτημα της ελληνικής αντρικής σεξουαλικότητας και του στάτους δεν το χουμε αναλύσει, αλλά και πάλι σοκαρίστηκα από το πόσο πολλοί είναι.... "Όλοι!".

Τελικά, είναι τρομακτικό το πώς λειτουργεί ένας άνθρωπος σε ένα ακραίο κοινωνικά και ψυχολογικά περιβάλλον. Σε όλους τους ¨άρρενες¨αυτού του μίζερου τόπου έχω να πω ένα πράγμα:"Μην αλλάξετε"

Και να θυμίσω ότι αυτή η κατάσταση είναι υποχρεωτική...!

Σοφία Πυργιώτη

Η ντεμέκ μουσική γωνιά: Guess what!

Ναι καλά το μαντέψατε! Έρχεται καλοκαίρι! Καλοκαίρι στην Ελλάδα σημαίνει ήλιος, παράλια, φραπές (ή μπύρα ή και mojito τα τελευταία χρόνια), τάβλι ρακέτες, badminton, snowboard (ωπα ξέφυγα) κ.λπ. Για εμάς τους “μουσικόφιλους” έχει μια ακόμα σημασία. That’s right. Festivals!

Ας ρίξουμε μια ματιά λοιπόν στα φεστιβάλ που θα γίνουν φέτος το καλοκαίρι, κυρίως στην Ελλάδα αλλά και στις γειτονικές μας χώρες.

Αρχίζω φυσικά με το μεγαλύτερο φεστιβάλ των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα, το Rockwave Festival. Από την ίδρυση του  το 1996, έχουν έρθει πολλά μεγάλα ονόματα από πολλά μουσικά είδη στη χώρα μας (Black Eyed Peas, Fatboy Slim, Massive Attack, Placebo, The Killers, Motley Crue, Slipknot, The Offspring, Judas Priest, Manu Chao,Robert Plant, Heaven and Hell, Metallica, Guns n Roses, Franz Ferdinand και Twisted Sister ήταν μόνο οι headliners τα τελευταία 5 χρόνια.) Φέτος το φεστιβάλ θα διεξαχθεί 1 με 3 Ιουλίου, στο Terravibe της Μαλακάσας,  όπου γίνεται από το 2004. Το line-up θα είναι διαμορφωμένο ως εξής: 1^η μέρα και 1^η Ιουλίου 2011, το φεστιβάλ ξεκινά σε alternative ρυθμούς, με τους Vassilikos,The Inspector Cluzo και Παύλος Παυλίδης & the B-Movies να ανοίγουν το φεστιβάλ στο γνωστό μας “Vibe Stage”, η όποια είναι η μικρή σκηνή του φεστιβάλ, και τους Silvert Hoyem να ανοίγουν το δρόμο στο “Terra Stage” για τους The Stranglers, τους Cake και τους Editors (yaaaay!).

 Για τη δεύτερη μέρα οι παράγοντες  του φεστιβάλ αποφάσισαν να γυρίσουν σε old-school σκηνικά και να δημιουργήσουν μια all-Greek μέρα. Όποτε λοιπόν, “ο Γιάννης Αγγελάκας σας καλεί στο (drumroll please) All together now party”. Η All together now είναι η δισκογραφική εταιρία του Αγγελακα με το χειρότερο website που έχει σχεδιαστεί EVER. Αν δεν με πιστεύετε δείτε και μόνοι σας  www.alltogethernow.gr .  ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΚΟΥΜΠΙ ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΠΑΙΞΕΙ Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ! Μια φορά μου έφτασε ευχαριστώ. Πρώτα από όλα συγχαρητήρια για το χειρότερο όνομα event στην ιστορία του κόσμου. “Κρουασάν και πάπιες party” ίσως να ταίριαζε περισσότερο. Αλλά πίσω στο θέμα μας. Ναι. Το line-up. Δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα αν θα υπάρχει και εδώ δεύτερη σκηνή για την ημέρα, οπότε θα σας πω τα ονόματα που υπάρχουν με την εξής σειρά.  Ξεκινάμε με το Πολυφωνικό Σχήμα “Διώνη”, Λοζιος και Ανακατωσια, Vlastur, και Lost Bodies.  Από κει και πέρα η μέρα θα εξελιχτεί σε ένα τεράστιο πάρτι του Αγγελακα και των φίλων του (κυρίως Ψαράδες). Ντίνος Σαδίκης (& his band), Ψαρογιώργης, Λύκοι Λάιτ (Αγγελάκας και Βελιώτης), Ψαραντώνης και headliner φυσικά ο Γιάννης Αγγελάκας με τους Γιαννης Αγγελάκας 3. See a pattern here people?

3η και τελευταία μέρα για φέτος το φεστιβάλ θα έχει μια πιο rock ατμόσφαιρα καθώς στο vibe stage θα έχουμε τους Dept, Viza , Marky Ramones Blitzkrieg και Therapy? Να ζεσταίνουν το κοινό (πιο πολύ ζέστη, θα μου πείτε, καλοκαιριάτικα, τι να την κάνουμε?) και στο terra stage τους  Flogging Molly, Monster Magnet, Kyuss Lives! και Gogol Bordelo  να μας ετοιμάζουν για τον πανικό που σπέρνουν οι  θεοί The Prodigy στα live τους.

Το τριήμερο εισιτήριο με δωρεάν κάμπινγκ θα κοστίζει 65 ευρώ ενώ, αν δεν θέλετε να παρακολουθήσετε όλες τις μέρες,  τα εισιτήρια για την πρώτη και τρίτη μέρα έχουν από 28 ευρώ, ενώ το εισιτήριο της δεύτερης μέρας έχει μόνο 12 ευρώ.

Σειρά έχει το Ejekt Festival. Φέτος, ευτυχώς, το φεστιβαλ δεν “στεγαζεται” όπως τα προηγουμενα χρόνια, αλλά διεξάγεται σε ανοιχτό χώρο, και συγκεκριμένα στην πλατεία νερού του Ολυμπιακού πόλου Φαλήρου, στην Αθήνα.

 Πριν από μήνες ξεκινήσαμε να ακούμε φήμες για Moby, οι οποίες τελικά επιβεβαιώθηκαν και με το παραπάνω, αφού μαζί ανακοινώθηκε ότι θα μας τιμήσει με την παρουσία της και η Amy Winehouse.

 Στις 22 Ιουνίου 2011 λοιπόν, The Vaccines, Moby και Amy Winehouse. To line-up φυσικά δεν σταματά εκεί, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουν ανακοινωθεί περισσότερα ονόματα. Μακάρι να γίνει διήμερο όπως είχε γίνει πριν από μερικά χρόνια, μπας και δούμε τίποτα και φέτος. Τέλος, τα εισιτήρια θα τα βρείτε στα 50 ευρώ προπώληση. Ίσως να συμφέρει να αγοράσετε ένα φουσκωτό καλύτερα, και να δείτε το φεστιβάλ από τη θάλασσα μιας και η πλατεία νερού είναι δίπλα στην παραλία.

Ανεβαίνουμε στη Θεσσαλονίκη για λίγο, και φέτος η εταιρία που μας φέρνει το Ejekt Festival, ξεκινά έναν καινούργιο θεσμό στη συμπρωτεύουσα, το 2310 Festival. Εδώ είναι που όλοι οι θεσσαλονικείς φωνάζουμε ΕΠΙΤΕΛΛΛΟΥΣ. Το φεστιβάλ θα διεξαχθεί στο Καυταντζόγλειο στάδιο (α ρε ηρακλάρα) και τα εισιτήρια θα κοστίζουν 45 ευρώ για την ημέρα και 80 ευρώ για το διήμερο.

Στις 6 Ιουλίου το φεστιβάλ ξεκινά με μεταλ ρυθμούς, με τους Firewind να ανοίγουν για τους θρυλικούς  Whitesnake, οι οποίοι με τη σειρά τους ανοίγουν στους Judas Priest (μείον έναν κιθαρίστα).

Την επόμενη μέρα, με την τσίμπλα στο μάτι και μετά από συναυλία Judas Priest, το κοινό θα έχει την ευχαρίστηση(?) να ακούσει τους My Excuse να ανοίγουν τη σκηνή για τους James (πάλι?) οι οποίοι μας είχαν ξανά επισκεφτεί προ διετίας στο Θέατρο Γης.

Αναμένουμε τα  υπόλοιπα ονόματα λοιπόν και ελπίζουμε το φεστιβάλ να πάει καλά έτσι ώστε να μπορούμε και εμείς οι καημένοι να πάμε σε κανένα φεστιβάλ χωρίς να πρέπει να ταξιδεύουμε 352 ώρες.

Ξανακατεβαίνουμε στην Μαλακάσα, αυτή τη φορά για τους μέταλ φίλους μας. Στις 17 Ιουνίου το sonisphere festival επιστρέφει για δεύτερη φορά στη χώρα μας. Μετά τα περσινά μεταλλαδικα Χριστούγεννα του big four (Slayer, Anthrax, Megadeth, Metallica) το φεστιβάλ επιστρέφει για άλλη μια φορά με κορυφαία ονόματα της μεταλ σκηνής.

Η μέρα ανοίγει με τους Virus από τη Νορβηγία. Περίεργη επιλογή για support μπάντα σε καλοκαιρινό φεστιβάλ. Τους λυπάμαι τους καημένους. Θα λιώσουν. ΣΥΝΕΧΙΖΩ! Σειρά έχουν οι Γάλλοι Gojira να ετοιμάσουν το κοινό για το υπερθέαμα που λέγεται Mastodon. Τα πράγματα δεν τελειώνουν εκεί όμως.

Αμέσως μετά, έρχονται για άλλη μια φορά οι Slipknot, με μνήμες από την συναυλία στον ίδιο χώρο, πριν από 2 χρόνια.
Και αμέσως μετά και, ίσως από τις τελευταίες ευκαιρίες να τους δείτε, παίζουν οι Iron Maiden οι οποίοι έρχονται για το τελειωτικό χτύπημα στα κεφάλια και τις καρδιές των μεταλλαδων.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα φεστιβάλ τον τελευταίο καιρό είναι το Spirit of Burgas που διεξάγεται στις παράλιες της Βουλγαρίας και συγκεκριμένα στο Burgas (ναι καλά το μαντέψατε). Πέρσι το φεστιβάλ είχε ονόματα όπως, The Prodigy,Unkle, Serj Tankian και άλλα πολλά, καθιστώντας το μια πολύ καλή επιλογή.

Για φέτος έχουν ανακοινωθεί μόνο 3 από τις μπάντες του 3ημερου 12-14 Αυγούστου και αυτές είναι: Moby (ναι παίζει ΚΑΙ εδώ) Skunk Anansie και Deftones.

Εισιτήρια? 50 ευρώ το τριήμερο για τα 1000 πρωτα εισιτήρια, και 15 ευρώ για το τριήμερο κάμπινγκ. αυτές είναι τιμές ρε παιδιά. Και μην ανησυχείτε. Άμα χάσετε τα 1000 πρώτα από εκεί και πέρα το τριήμερο θα κοστολογείται στα 60 ευρώ ενώ τα εισιτήρια ημέρας θα κοστίζουν 25 ευρώ.

Και για να τελειώσουμε, μένουμε λίγο στη Βουλγαρία όπου, τον τελευταίο μηνά έχει αρχίσει και ακούγεται ένα ακόμα φεστιβάλ, εν ονόματι Elevation Festival. Το φεστιβάλ διεξάγεται στο Razlog Valley της Βουλγαρίας (200 χιλιόμετρα από Θεσσαλονίκη και λίγο μετά το Bansko) στις 24 και 25 Ιουνίου. Η είσοδος θα είναι 36 ευρώ για την μια ημέρα και 62 και για τις 2.

ΚΑΙ. Εδώ είναι που είμαι λίγο σκεπτικός. Μεταξύ των ονομάτων που εμφανίζονται στο line-up βρίσκονται και αυτά των: Jamiroquai, 30 Seconds to Mars, Cypress Hill,(σημειώστε ότι οι δύο προηγούμενοι παίζουν ο ένας μετά τον άλλο) Parov Stelar Band, Stereo MCs και Delinquent Habits. Αν είναι αληθεια είναι από τις πρώτες μου επιλογές για φέτος το καλοκαίρι. Έκανα ένα μικρό research και κάποιες από τις μπάντες το έχουν προσθέσει στα ημερολόγια τους ήδη. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε.

Αρκετά για σήμερα.

Until next time!   

Άρης Μανωλίδης

Editorial: Ακούσατε ακούσατε!

   Τέλος του Πάσχα λοιπόν και βάζουμε πλώρη για μία νέα αρχή, με την ελπίδα ότι σε αντίθεση με τις ευχές της Πρωτοχρονιάς, αυτές της Κυριακής θα πιάσουν τόπο. Κι όμως με τα κοινότυπα ευχετήρια των πολιτικών και τα μέτρα που βλέπουμε στον ορίζοντα, κάπου φαίνεται να αντιφάσκουμε...

  Κοινό στοιχείο των λόγων που έβγαλαν οι πολιτικοί μας από τους τόπους που πέρασαν τις διακοπές τους αποτελούσε η λέξη ελπίδα. Και κάπου εδώ θέλω να μείνω καθώς μπερδεύομαι λίγο. Ξεκινώντας από τον πρωταγωνιστή μας σε αυτό το θέατρο του παραλόγου, τον πρωθυπουργό κ. Παπανδρέου, έχω μερικές ενστάσεις. Στη δήλωση του μου έμειναν δύο βασικά πεδία. Πρώτον η φράση «...κάνουμε προσπάθειες, ώστε να είμαστε κάποια στιγμή περήφανοι για την πατρίδα μας...». Μα είναι δυνατόν ο αρχηγός μας, το πρώτο πρόσωπο και να ξεστομίζει τέτοιου είδους λόγια;! Όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε η καλύτερη, πιο αξιόπιστη και αξιέπαινη χώρα, πρώτος εγώ μάλιστα μας κατακρίνω για καθημερινά συμβάντα που μας τρελαίνουν σαν κοινωνία, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να δώσω δικαίωμα σε κανέναν να θεωρήσει την χώρα μου ντροπή, πρώτον και κύριον διότι προσβάλω εμένα... Βέβαια μην ξεχνάμε εγώ μεγάλωσα εδώ, όχι στην Σουηδία ή στην Αμερική... Το μοναδικό που έχω να πω εδώ είναι προσοχή στον κ. Παπανδρέου, διότι το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού! Η δήλωση σας στους FT το 2009 περί μίας διεφθαρμένης χώρας, σας και μας στοίχισε πολύ, και ξέρουμε όλοι ότι αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει! Το δεύτερο σημείο που μου κάθισε κάπως αποτελούσε η δήλωση ότι «μαζί θα περπατήσουμε αυτό τον δρόμο». Απορώ ποιος του γράφει τους λόγους, διότι αδυνατώ να καταλάβω πως μετά από ενάμιση χρόνο ταλαιπωρίας του Έλληνα πολίτη και μόνο αυτού, επιμένει η κυβέρνηση σε αυτές τις φράσεις. Ας πούμε τα πράγματα ως έχουν, το μοντέλο Κλεοπάτρα και σκλάβοι που χτίζουν πυραμίδες επέστρεψε. Τώρα βέβαια αυτοί είχαν και μία οπτασία να κοιτούν όταν τους μαστιγώνουν, εμείς με το Γκράουτσο Μαρξ στυλ απέναντι σε τι να ελπίζουμε;

  Η δήλωση του προέδρου της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Σαμαρά από την άλλη ότι είναι καιρός πλέον για χειροπιαστή ελπίδα και όχι αέρα, όσο να ναι κάπως με παραξένεψε. Ένα κόμμα που ελπίζει σε μείωση ποσοστού του αντίπαλου δέους και όχι σε αύξηση του δικού του, μάλλον παρουσιάζει μία πιο παθητική στάση. Το γεγονός ότι ο ρόλος της ΝΔ έχει παραμείνει στην αερολογία μέσα από τα ΜΜΕ και σε τίποτα παραπάνω από παιδιάστικες αντιδράσεις κοστίζει πολύ σε εμπιστοσύνη στο πρόσωπο της. Αν λοιπόν θέλουμε να μιλήσουμε ξανά για χειροπιαστές ελπίδες, θα περίμενα την αντιπολίτευση να παίξει τον ρόλο που της δόθηκε, παύσει την εμμονή του Μνημονίου, και να δράσει υπέρ του λαού που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται.

  Τέλος από τα μικρά κόμματα δεν έγινε κάποια ουσιαστική δήλωση, καθόλου πρωτοφανές βέβαια δεδομένης της πορείας του τον τελευταίο καιρό... Αν θα μπορούσα να αναφέρω μία τελευταία δήλωση αυτή θα ήταν αυτή του προέδρου της Δημοκρατίας, του κ. Παπούλια. Κατά τον πρόεδρο λοιπόν, ο Έλληνας έχει γερές αντοχές και θα υπερβεί τις δυσκολίες που του παρουσιάζονται. Εγώ αυτό που έχω να πω είναι αν δεν υπάρξει υποστήριξη εκ των έσω, ουδεμία αλλαγή δεν μπορεί να επέλθει...

  Σε όλες τις δηλώσεις άκουσα ένα παραλληλισμό Ιησού Χριστού και Γολγοθά – Έλληνα πολίτη και κρίσης. Πρώτον ο Χριστός πέρασε βασανιστήρια για 7 μέρες και εμείς βρισκόμαστε στις 430+ και ακόμα μετράμε. Δεύτερον ας μην είμαστε τόσο αλαζόνες ώστε να πιστεύουμε στην θεϊκή υπόσταση μας, σε σημείο να θεωρούμε ότι πρέπει να τραβήξουμε τόσα πολλά ώστε να αναστηθούμε, πολύ παραπάνω δε να θεωρούμε δεδομένο ότι θα υπάρξει Ανάσταση.

Χρόνια Πολλά σε όλους τους Γιώργους και Γεωργίες και να έχουμε μία καλή εβδομάδα!

Κωνσταντίνος Μουράτης

kmouratis@rouamat.com

Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα...

Με κομμένη την ανάσα παρακολουθήσαμε όλοι την προηγούμενη Τετάρτη τον τελικό του Ισπανικού κυπέλλου εν ονόματι Copa Del Rey, που βρήκε αντιμέτωπες δυο παλιές γνώριμες ομάδες γνωστές για τα καυτά ντέρμπι τους.  Δεν θα μπορούσαν να είναι άλλες από της δύο πρωταγωνίστριες της Primera Division.  Από τη μια μεριά έχουμε τη βασίλισσα της Μαδρίτης Real Madrid και από την άλλη έχουμε την Βarcelona κάτοχο του περσινού πρωταθλήματος. Οι δυο αυτές ομάδες ήταν αντιμέτωπες την προηγούμενη εβδομάδα στο πρωτάθλημα και ήρθαν ισόπαλες μέσα στο Santiago Bernabeu στη Μαδρίτη. Διατηρώντας έτσι το προβάδισμα της Μπάρτσα η οποία απ' ότι φαίνεται θα κατακτήσει ακόμα ένα πρωτάθλημα για δεύτερη συνεχόμενη φορά. Οι μερενχες (Ρεάλ Μαδρίτης) ουσιαστικά έπαιζαν με την πλάτη στον τοίχο καθώς ο πρωταρχικός τους στόχος ήταν το πρωτάθλημα, πράγμα που μοιάζει άπιαστο όνειρο πια. Παρ' όλα αυτά  το να είσαι πρωταθλητής δεν είναι ένας απλός τίτλος είναι τρόπος ζωής, έστω και αν έχεις να υπερνικήσεις έναν αντίπαλο που τον έχουν αποκαλέσει την καλύτερη ομάδα όλων των εποχών. Ο πήχης ανέβηκε αρκετά ψηλά και αγώνας ήταν αναμενόμενο να σπάσει κυριολεκτικά νεύρα.

     Ένα ματς με γερές δόσεις άγχους για τους φιλάθλους των δύο ομάδων, με γρήγορο ρυθμό και

αρκετές φάσεις σε σχέση με τον El Clasico της περασμένης ομάδας, τους απλούς λάτρεις της στρογγυλής θεας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το παιχνίδι ήταν μοιρασμένο, αφού η κάθε ομάδα επικράτησε από ένα ημίχρονο, με πρώτη την Ρεάλ η οποία ξεκίνησε πιο δυναμικά πιέζοντας περισσότερο και έχοντας τον πρώτο λόγο στις φάσεις και με τελικό εκφραστή της τον Pepe να πετυχαίνει το δοκάρι λίγα λεπτά πριν το τέλος του ημιχρόνου. Στο δεύτερο ημίχρονο τον κύριο λόγο είχε η Μπαρτσελόνα η οποία ανέβασε την απόδοση της παίζοντας αυτό το απίστευτο passing game και δημιουργώντας  έτσι και αυτή με τη σειρά της, φάσεις για γκολ. Έφτασε ακόμα να σκοράρει με τον Pedro στο δεύτερο ημίωρο της ανάπαυλας αλλά ο επόπτης τον σημείωσε σε θέση off side, αναστέλλοντας έτσι την προσπάθεια του να δώσει το προβάδισμα στην Μπαρτσελόνα. Η κανονική διάρκεια του αγώνα έληξε ισόπαλη και ετσι συνέχισαν το ματς στην παράταση. Η κόπωση και από τις δύο πλευρές ήταν λογική και στο σημείο αυτό η νίκη απαιτούσε φοβερές ψυχικές δυνάμεις. Το πολυπόθητο γκολ ήρθε στο εκατοστό λεπτό από τον πανταχού παρών C.Ronaldo ο οποίος μετά από σέντρα του Di Maria σε πρώτο χρόνο εκτέλεσε τον τερματοφύλακα με κεφαλιά στην αντίθετη γωνία και χάρισε τον πρώτο τίτλο στη βασίλισσα για τη φετινή σεζόν. Η γενική άποψη είναι οτι τέτοια ματς αποτελούν χαρά για το ποδόσφαιρο, η δική μου είναι ότι ακόμα και όταν παίζεις με εναν αντίπαλο που φαινομενικά είναι καλύτερος από σένα δείχνοντας τέτοιο πάθος και τέτοια θέληση, όλα τα εμπόδια μπορούν να παρακαμφθούν, όσοι είδατε το ματς ξέρετε για τι πράγμα μιλάω οι υπόλοιποι θα μείνουν στα highlights...

Δημήτρης Ασλανίδης