Editorial: Ακούσατε ακούσατε!

   Τέλος του Πάσχα λοιπόν και βάζουμε πλώρη για μία νέα αρχή, με την ελπίδα ότι σε αντίθεση με τις ευχές της Πρωτοχρονιάς, αυτές της Κυριακής θα πιάσουν τόπο. Κι όμως με τα κοινότυπα ευχετήρια των πολιτικών και τα μέτρα που βλέπουμε στον ορίζοντα, κάπου φαίνεται να αντιφάσκουμε...

  Κοινό στοιχείο των λόγων που έβγαλαν οι πολιτικοί μας από τους τόπους που πέρασαν τις διακοπές τους αποτελούσε η λέξη ελπίδα. Και κάπου εδώ θέλω να μείνω καθώς μπερδεύομαι λίγο. Ξεκινώντας από τον πρωταγωνιστή μας σε αυτό το θέατρο του παραλόγου, τον πρωθυπουργό κ. Παπανδρέου, έχω μερικές ενστάσεις. Στη δήλωση του μου έμειναν δύο βασικά πεδία. Πρώτον η φράση «...κάνουμε προσπάθειες, ώστε να είμαστε κάποια στιγμή περήφανοι για την πατρίδα μας...». Μα είναι δυνατόν ο αρχηγός μας, το πρώτο πρόσωπο και να ξεστομίζει τέτοιου είδους λόγια;! Όλοι γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε η καλύτερη, πιο αξιόπιστη και αξιέπαινη χώρα, πρώτος εγώ μάλιστα μας κατακρίνω για καθημερινά συμβάντα που μας τρελαίνουν σαν κοινωνία, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να δώσω δικαίωμα σε κανέναν να θεωρήσει την χώρα μου ντροπή, πρώτον και κύριον διότι προσβάλω εμένα... Βέβαια μην ξεχνάμε εγώ μεγάλωσα εδώ, όχι στην Σουηδία ή στην Αμερική... Το μοναδικό που έχω να πω εδώ είναι προσοχή στον κ. Παπανδρέου, διότι το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού! Η δήλωση σας στους FT το 2009 περί μίας διεφθαρμένης χώρας, σας και μας στοίχισε πολύ, και ξέρουμε όλοι ότι αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει! Το δεύτερο σημείο που μου κάθισε κάπως αποτελούσε η δήλωση ότι «μαζί θα περπατήσουμε αυτό τον δρόμο». Απορώ ποιος του γράφει τους λόγους, διότι αδυνατώ να καταλάβω πως μετά από ενάμιση χρόνο ταλαιπωρίας του Έλληνα πολίτη και μόνο αυτού, επιμένει η κυβέρνηση σε αυτές τις φράσεις. Ας πούμε τα πράγματα ως έχουν, το μοντέλο Κλεοπάτρα και σκλάβοι που χτίζουν πυραμίδες επέστρεψε. Τώρα βέβαια αυτοί είχαν και μία οπτασία να κοιτούν όταν τους μαστιγώνουν, εμείς με το Γκράουτσο Μαρξ στυλ απέναντι σε τι να ελπίζουμε;

  Η δήλωση του προέδρου της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Σαμαρά από την άλλη ότι είναι καιρός πλέον για χειροπιαστή ελπίδα και όχι αέρα, όσο να ναι κάπως με παραξένεψε. Ένα κόμμα που ελπίζει σε μείωση ποσοστού του αντίπαλου δέους και όχι σε αύξηση του δικού του, μάλλον παρουσιάζει μία πιο παθητική στάση. Το γεγονός ότι ο ρόλος της ΝΔ έχει παραμείνει στην αερολογία μέσα από τα ΜΜΕ και σε τίποτα παραπάνω από παιδιάστικες αντιδράσεις κοστίζει πολύ σε εμπιστοσύνη στο πρόσωπο της. Αν λοιπόν θέλουμε να μιλήσουμε ξανά για χειροπιαστές ελπίδες, θα περίμενα την αντιπολίτευση να παίξει τον ρόλο που της δόθηκε, παύσει την εμμονή του Μνημονίου, και να δράσει υπέρ του λαού που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται.

  Τέλος από τα μικρά κόμματα δεν έγινε κάποια ουσιαστική δήλωση, καθόλου πρωτοφανές βέβαια δεδομένης της πορείας του τον τελευταίο καιρό... Αν θα μπορούσα να αναφέρω μία τελευταία δήλωση αυτή θα ήταν αυτή του προέδρου της Δημοκρατίας, του κ. Παπούλια. Κατά τον πρόεδρο λοιπόν, ο Έλληνας έχει γερές αντοχές και θα υπερβεί τις δυσκολίες που του παρουσιάζονται. Εγώ αυτό που έχω να πω είναι αν δεν υπάρξει υποστήριξη εκ των έσω, ουδεμία αλλαγή δεν μπορεί να επέλθει...

  Σε όλες τις δηλώσεις άκουσα ένα παραλληλισμό Ιησού Χριστού και Γολγοθά – Έλληνα πολίτη και κρίσης. Πρώτον ο Χριστός πέρασε βασανιστήρια για 7 μέρες και εμείς βρισκόμαστε στις 430+ και ακόμα μετράμε. Δεύτερον ας μην είμαστε τόσο αλαζόνες ώστε να πιστεύουμε στην θεϊκή υπόσταση μας, σε σημείο να θεωρούμε ότι πρέπει να τραβήξουμε τόσα πολλά ώστε να αναστηθούμε, πολύ παραπάνω δε να θεωρούμε δεδομένο ότι θα υπάρξει Ανάσταση.

Χρόνια Πολλά σε όλους τους Γιώργους και Γεωργίες και να έχουμε μία καλή εβδομάδα!

Κωνσταντίνος Μουράτης

kmouratis@rouamat.com

Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα...

Με κομμένη την ανάσα παρακολουθήσαμε όλοι την προηγούμενη Τετάρτη τον τελικό του Ισπανικού κυπέλλου εν ονόματι Copa Del Rey, που βρήκε αντιμέτωπες δυο παλιές γνώριμες ομάδες γνωστές για τα καυτά ντέρμπι τους.  Δεν θα μπορούσαν να είναι άλλες από της δύο πρωταγωνίστριες της Primera Division.  Από τη μια μεριά έχουμε τη βασίλισσα της Μαδρίτης Real Madrid και από την άλλη έχουμε την Βarcelona κάτοχο του περσινού πρωταθλήματος. Οι δυο αυτές ομάδες ήταν αντιμέτωπες την προηγούμενη εβδομάδα στο πρωτάθλημα και ήρθαν ισόπαλες μέσα στο Santiago Bernabeu στη Μαδρίτη. Διατηρώντας έτσι το προβάδισμα της Μπάρτσα η οποία απ' ότι φαίνεται θα κατακτήσει ακόμα ένα πρωτάθλημα για δεύτερη συνεχόμενη φορά. Οι μερενχες (Ρεάλ Μαδρίτης) ουσιαστικά έπαιζαν με την πλάτη στον τοίχο καθώς ο πρωταρχικός τους στόχος ήταν το πρωτάθλημα, πράγμα που μοιάζει άπιαστο όνειρο πια. Παρ' όλα αυτά  το να είσαι πρωταθλητής δεν είναι ένας απλός τίτλος είναι τρόπος ζωής, έστω και αν έχεις να υπερνικήσεις έναν αντίπαλο που τον έχουν αποκαλέσει την καλύτερη ομάδα όλων των εποχών. Ο πήχης ανέβηκε αρκετά ψηλά και αγώνας ήταν αναμενόμενο να σπάσει κυριολεκτικά νεύρα.

     Ένα ματς με γερές δόσεις άγχους για τους φιλάθλους των δύο ομάδων, με γρήγορο ρυθμό και

αρκετές φάσεις σε σχέση με τον El Clasico της περασμένης ομάδας, τους απλούς λάτρεις της στρογγυλής θεας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το παιχνίδι ήταν μοιρασμένο, αφού η κάθε ομάδα επικράτησε από ένα ημίχρονο, με πρώτη την Ρεάλ η οποία ξεκίνησε πιο δυναμικά πιέζοντας περισσότερο και έχοντας τον πρώτο λόγο στις φάσεις και με τελικό εκφραστή της τον Pepe να πετυχαίνει το δοκάρι λίγα λεπτά πριν το τέλος του ημιχρόνου. Στο δεύτερο ημίχρονο τον κύριο λόγο είχε η Μπαρτσελόνα η οποία ανέβασε την απόδοση της παίζοντας αυτό το απίστευτο passing game και δημιουργώντας  έτσι και αυτή με τη σειρά της, φάσεις για γκολ. Έφτασε ακόμα να σκοράρει με τον Pedro στο δεύτερο ημίωρο της ανάπαυλας αλλά ο επόπτης τον σημείωσε σε θέση off side, αναστέλλοντας έτσι την προσπάθεια του να δώσει το προβάδισμα στην Μπαρτσελόνα. Η κανονική διάρκεια του αγώνα έληξε ισόπαλη και ετσι συνέχισαν το ματς στην παράταση. Η κόπωση και από τις δύο πλευρές ήταν λογική και στο σημείο αυτό η νίκη απαιτούσε φοβερές ψυχικές δυνάμεις. Το πολυπόθητο γκολ ήρθε στο εκατοστό λεπτό από τον πανταχού παρών C.Ronaldo ο οποίος μετά από σέντρα του Di Maria σε πρώτο χρόνο εκτέλεσε τον τερματοφύλακα με κεφαλιά στην αντίθετη γωνία και χάρισε τον πρώτο τίτλο στη βασίλισσα για τη φετινή σεζόν. Η γενική άποψη είναι οτι τέτοια ματς αποτελούν χαρά για το ποδόσφαιρο, η δική μου είναι ότι ακόμα και όταν παίζεις με εναν αντίπαλο που φαινομενικά είναι καλύτερος από σένα δείχνοντας τέτοιο πάθος και τέτοια θέληση, όλα τα εμπόδια μπορούν να παρακαμφθούν, όσοι είδατε το ματς ξέρετε για τι πράγμα μιλάω οι υπόλοιποι θα μείνουν στα highlights...

Δημήτρης Ασλανίδης

One Gear, No Brakes...

Τι είναι το fix gear bike?

Ο πιο απλός τύπος ποδηλάτου και ο πιο παλιός λέγεται fix gear bike. Είναι ευρέως γνωστό στην Αμερική (ε ! που αλλού ) και στις μεγάλες πανεπιστημιουπόλεις ανά τον κόσμο. Το χρησιμοποιούν συχνά για delivery και δεν εννοώ πίτσες κτλ, εννοώ οικονομικά, δικηγορικά χαρτιά και έγγραφα μεγάλων εταιριών οι οποίες προσλαμβάνουν πορωμένους τυπάδες με ποδήλατα για γρήγορη μεταφορά. Το ποδήλατο αυτό έχει μόνο μια ταχύτητα “single speed” χωρίς ελεύθερο πεντάλ, δηλαδή κάθε φορά που κινείται το ποδήλατο κινούνται και τα πεντάλ. Αν βάλεις κόντρα θα κοκαλώσει η πίσω ρόδα! Αυτό στην αρχή έχει περίεργο feeling γιατί όλη έχουμε λίγο πολύ τη συνήθεια να μη κάνουμε πεντάλ σε μια κατηφόρα, όμως μετά από καιρό practice έχεις καλύτερο έλεγχο του ποδήλατου. Το ίδιο σύστημα έχουν και στη ποδηλασία, τα ποδήλατα στους αγώνες πίστας. Θα χρειαστεί 1-2 εβδομάδες μέχρι να εξοικειωθεί κάνεις πάνω σε ένα fixaki, τότε όμως θα έχει μια διαφορετική ποδηλατική εμπειρία.


Γιατί θα θέλατε ένα τόσο πολύ...?!

Fun, Joy, Fitness, Form, Art, Freedom είναι λέξεις που χαρακτηρίζουν την φάση fix bike. Πως; Είναι σχετικά απλό!
Είχε ο πάππους, ο μπαμπάς, ο θείος ή ο γείτονας ποδήλατο από τα νιάτα του; Το έχει στην αποθήκη ή στην αυλή και το τρώει ο ήλιος, η υγρασία και το βλέπεις σχεδόν καθημερινά και ούτε που του δίνεις σημασία; Μπροστά σου έχεις ένα τέλειο fix. Είτε είναι κουρσάκι είτε messenger δεν έχει σημασία. Από τη στιγμή που θα το πάρεις με λίγο μεράκι μπορείς να κάνεις το δικό σου fixaki όπως εσύ το θες. Το αποσυναρμολογείς σε πρώτη φάση ( ρόδες, σέλλες, παλουκόσελλα, λαιμοί, κτλ) και κρατάς μόνο το σκελετό “frame”. Ένα χέρι τρίψιμο, ένα χέρι αστάρι, βερνίκι και το χρώμα που σου αρέσει! Το μόνο που θέλεις είναι μεράκι και από λεφτά είναι σχετικά πολύ πιο οικονομική η όλη διαδικασία από το να αγοράσεις ένα καινούριο! Βεβαία το κόστος ανεβαίνει όσο του προσθέτεις καινούρια ανταλλακτικά! Αν κάποια ανταλλακτικά είναι κατεστραμμένα θα αλλαχτούν ( κασέτες, πεντάλ κτλ). Φρένα; Μπα! Στα fix το φρένο δεν είναι απαραίτητο καθώς το “brake less” δίνει το κάτι παραπάνω στο extreme feeling και κάτι λιγότερο στο συνολικό βάρος.

 Γιατί; Γιατί έτσι...! Κάθε fix bike είναι διαφορετικό και είναι μια προέκταση του εαυτού! Είναι ανάγκη προσωπικής έκφρασης πάνω στο ποδήλατο και ελευθερίας! Ότι χρώμα θες, ότι ζάντες θες (είτε 36 άρες είτε 18 είτε κοκάλινες ), ότι τιμόνι θες ( ταυράκι ή ισχίο ) και το “τσουλάς” όπως θες. Για αρχή αρκούν η άπλες βόλτες με το καινούριο σου fixaki μέχρι να εξοικειωθείς. Από τη στιγμή που δε σου φτάνουν η βόλτες... Χάχα!!! Eκεί αρχίζει το riding urban madness.

Τα tricks με το fix μοιάζουν πολύ με αυτά του bmx και trial! Είναι μια μίξη και των δυο που συνδυάζει τη δεξιοτεχνία των bmxαδων και την ισορροπία του trial. Πέρα από τα tricks οι ταχύτητες που φτάνει κανείς με ένα τέτοιο ποδήλατο είναι αρκετά μεγάλες σε σχέση με ένα mtb ένα bmx ή ένα dirt bike που το κάνει ακόμα πιο πορωτικό!  Βέβαια με τα ελληνικά δεδομένα, για τους streetaδες είναι κάπως δύσκολο και επικινδύνο εγχείρημα, έως αρκετά χωρίς ποδηλατόδρομους και τόσο μποτιλιάρισμα με ότι συνεπάγεται αυτό! 'Ομως μετά από λίγο καιρό θα βρεις το “δρόμο” σου και ένα  spot στο οποίο μπορείς να κάνεις practice με την παρέα ώρες ατελείωτες.

Το fix είναι άθληση, τέχνη, οικολογία, χαρά, ευχαρίστηση, ελευθερία! Ο John Balzar το 2005 έγγραψε για τους fixαδες στους TIMES Los Angeles “Call them maniacs, and chances are they will swell with pride.”...”Tell them that you just don't understand what the devil they're doing, and they'll talk your helmet right off.”

Ορίστε και ένα δείγμα για να πάρετε μία γεύση

Καλές γιορτές! Ride safe...!

Γιάννης Βασσάρας

The game is afoot: Βουλευτές – Κοινή Λογική : 2-0

Αυτή τη βδομάδα αποφάσισα να μην γράψω για games ή για τουρνουά αλλά για ένα νομοσχέδιο που όπως φαίνεται θα κάνει  τη χώρα μας αρνητικό πρωταγωνιστή σε όλα τα media που ασχολούνται με την τεχνολογία,σε όλα τα gaming communities και αρκετά ξένα πρακτορεία (http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/3744016.stm).

Όσοι είναι θαμώνες σε ένα internet cafe θα γνωρίζουν για εκείνον το νόμο  που απαγόρευε την εγκατάσταση και την λειτουργία ηλεκτρονικών παιχνιδιών σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους. Σύμφωνα με τον νόμο εκείνο, όλοι, από τον κάθε πιτσιρικά που κατείχε ένα Game Boy μέχρι τους ίδιους που ψήφισαν τον νόμο, ήταν εν δυνάμει παράνομοι επειδή είχαν προεγκατεστημένα παιχνίδια στον υπολογιστή τους. Τελικά κάτι η Ευρωπαϊκή Ένωση που μας τράβηξε το αυτί κάτι οι προσπάθειες των Ελλήνων gamers μαζί με τους ιδιοκτήτες Net-cafe έπεισαν τους δικαστικούς και ο νόμος 3037/2002 κρίθηκε αντισυνταγματικός.

Φαίνεται όμως ότι το πάθημα δεν έγινε μάθημα και τώρα η κυβέρνηση θέλει να απαγορεύσει την εγκατάσταση και χρήση ηλεκτρονικών παιχνιδιών στα internet cafe. Γιατί στα internet cafe; Επειδή όλα τα παράνομα μαγαζιά,τα “φρουτάκια” δηλαδή,για να λειτουργήσουν βγάζουν άδεια ως καταστήματα παροχής Ίντερνετ.

Δεν έχω internet cafe και ούτε προσπαθώ να υπερασπιστώ τους ιδιοκτήτες τους. Είμαι σίγουρος ότι το σωματείο τους και οι νομικοί τους ξέρουν καλύτερα πως να ενεργήσουν. Επίσης δεν θέλω να θεωρούνται παράνομοι οι gamers γιατί περνούν το χρόνο τους σε ένα χώρο που μπορεί να υποστηρίξει το hobby τους. Για τους gamers τα Ίντερνετ Cafe αποτελούν ότι για τους ποδοσφαιρόφιλους το γήπεδο και sports cafe μαζί. Φανταστείτε να απαγορευόταν η διεξαγωγή αγώνων στα γήπεδα ή προβολή αγώνων στα cafe/καφενεία επειδή υπάρχει ένας κύκλος παρανόμου στοιχήματος βασισμένος στο ποδόσφαιρο ή οποιοδήποτε άλλο άθλημα. Τέλος θέλω τα video games να πάψουν να θεωρούνται ως κάτι αξιόμεμπτο την στιγμή που άλλες χώρες όπως η Κίνα τα έχουν αναγνωρίσει ως επίσημα sport.

Χαρίλαος Χυτάς

cchitas@rouamat.com

The Geek Limbo: Batman Live? Really?

Ήλπιζα ότι μετά την παταγώδη επιτυχία της μεταφοράς του Spiderman στο σανίδι του Broadway σε μορφή musical οι παραγωγοί να αποθαρρυνθούν από το να επαναλάβουν ένα τέτοιο εγχείρημα. Αλλά όχι. Δεν άντεξαν. Σειρά έχει ποιος άλλος…

Θεέ δώσε μου δύναμη!

Δεν αμφιβάλλω ότι μετά τις ταινίες Batman του Christopher Nolan με την πιο ρεαλιστική προσέγγιση είναι αναπόφευκτο να ξαναδούμε μια πιο χρωματιστή live-action εκδοχή του Batman. Αλλά μία ζωντανή περιοδεύουσα παράσταση δε πιστεύω πως είναι η καλύτερη απάντηση. Βέβαια χωρίς να δούμε δείγμα του δεν είμαστε σε θέση να μιλήσουμε…

…αλλά come on!

Το σενάριο του θα περιέχει ιστορίες όπως η προέλευση του Robin και συμπλοκές με γνωστούς εχθρούς του Batman όπως ο Joker, η Poison Ivy, η Catwoman, ο Riddler και ο Penguin. Το Batman Live ξεκινάει παραστάσεις τον Ιούλιο με αφετηρία το Manchester και μετά τη Βρετανική περιοδεία σειρά έχουν οι ΗΠΑ. Σχέδια για Ελλάδα δεν υπάρχουν και για να πω την αλήθεια, αυτό με ανακουφίζει λίγο...

Βαγγέλης Σωφρονάς

vsofronas@rouamat.com

Γεννητούρια

 Ένα μικρό τερατάκι 3,2 κιλών και 50 εκατοστών γεννήθηκε την Τρίτη το μεσημέρι. Το μικρό αυτό αγοράκι ναι μεν ήρθε στον κόσμο σε μια εποχή κρίσης, αλλά οι γονείς του έχουν αρκετά λεφτά για να μην το καταλάβει ούτε δευτερόλεπτο. Μιλάω για το παιδάκι της Φαίη Σκορδά και του Γιώργου Λιάγκα. Μπορεί όντως να μην νιώσει τίποτα από οικονομική κρίση αλλά από κρίση προσωπικότητας δεν ξέρουμε, κι αυτό γιατί με τέτοια μορφή μπαμπά δεν πας και πολύ μπροστά. Ακούγομαι κακιά αλλά ο ίδιος έχει αναφερθεί σε πολλούς συναδέλφους του με κακία και έχουν γίνει αρκετά σκηνικά με πολλούς διάσημους. Από την άλλη η μαμά Φαίη είναι πολύ ήσυχη, ένα απλό κορίτσι από το Κιλκίς, που ανέβηκε σιγά σιγά στην τηλεόραση και έχει φτάσει σε σημείο να κάνει φοβερή δουλειά αφού κάθε πρωί μαζεύει η καημένη ότι μπορεί από τα λογάκια που φεύγουν από το στόμα του άντρα της. Με λίγα λόγια έγιναν για πρώτη φορά γονείς και όπως ανέφερε ο γιατρός της Φαίης ήταν και οι δύο πολύ ψύχραιμοι. Βρισκόταν και ο σύζυγος μέσα στο χειρουργείο και μάλιστα μια άκρως ανατριχιαστική λεπτομέρεια έκοψε και τον ομφάλιο λώρο, ιου! Επίσης ανέφερε ότι η συγκίνηση που είδε στα πρόσωπά τους δεν εκφράζεται με τίποτα, και μου φαίνεται απολύτως λογικό. Τους τελευταίους δύο μήνες  ακούστηκε πως στο πλευρό της Φαίης ήταν και οι γονείς της που είχαν κατέβει στην Αθήνα από το Κιλκίς για να την βοηθάνε σε ότι χρειαστεί. Όπως και στο μαιευτήριο την επισκέφτηκαν συγγενείς, φίλοι και συνεργάτες όπως ο Ουγγαρέζος που ήταν εκεί για ότι ζητήσει. Εδώ και μέρες φαινόταν πως είναι έτοιμη να γεννήσει και να σας πω την αλήθεια είχα πειστεί ότι δεν θα γεννήσει ποτέ τελικά, αφού κάθε μέρα έλεγε ότι έχει μπει στον ένατο μήνα και το μωρό δεν το βλέπαμε. Για να δυσκολεύτηκε τόσο πολύ να βγει το μωρό κάτι είχε καταλάβει μάλλον για τον πατέρα του, δεν εξηγείται αλλιώς. Ξέρω στάζω μέλι αλλά τώρα θα φανεί η αξία του, που θα λείπει η Φαίη από την εκπομπή. Τι θα κάνει τώρα που δεν θα μπορεί να χαλαρώνει στον καναπέ όταν θα λένε τα ζώδια, που θα φοβάται για ότι κι αν πει γιατί κανείς δεν θα είναι εκεί να τα μαζέψει! Το μόνο καλό θα είναι που θα δοκιμάζει (τρώει) όλα τα φαγητά που μαγειρεύουν χωρίς να τον κράζουν, τουλάχιστον όχι στον αέρα. Κρίμα πάντως που γεννήθηκε τώρα που δεν έχουν εκπομπές λόγω της μεγάλης εβδομάδας γιατί ανυπομονώ να τον δω να βγάζει όλη την εκπομπή μόνος του. Να τους ζήσει και να 'ναι πάντα γερό και καλή Ανάσταση σε όλους μας!

Πηνελόπη

penelope@rouamat.com

Κουβέντες του στροφαλοθαλάμου: Η επιστροφή του θρύλου!

“It’s much easier to drive without having any accidents.”

-         Sir, Alec Issigonis

Εν αρχη ητο ο Ελληνας... Πισω στα παλια, πριν βγαλουμε μαλλια και πολυ πριν γεννηθουμε, υπηρχε μια ελληνικης καταγωγης οικογενεια στη Σμυρνη της Μικρας Ασιας, που συνεργαστηκε με το Βρετανικο κρατος για την κατασκευη του Τουρκικου σιδηροδρομου. Η τεχνογνωσια και ο πλουτος που αποκτηθηκε απο αυτη την «κολλεγια», χρησιμοποιηθηκε για να ανατραφει σωστα η επομενη γενια, να ξενοσπουδασει στις Αγγλιες και να παραγει ακομη μια γενια. Η τελευταια ειναι και η πιο σημαντικη, αφενος γιατι εφυγε απαξ και δια παντος απο τη Μεσογειο μετα την καταστροφη της Σμυρνης και αφετερου επειδη η ιδιατερη αγαπη της για τη μηχανολογια και τη βασιλισσα παρηγαγε μερικα απο τα πιο δημοφιλη και τεχνολογικα εξελιγμενα βρετανικα αυτοκινητα. Το ονομα της αυτου μεγαλειοτη ηταν Alexander Arnold Constantine Issigonis.

Mini symbol… Ο εν λογω κυριος περα απο γ@μ* τα παιδια, ηταν λατρης των lightweight κατασκευων, των πειραματισμων με νεες τεχνολογιες (ενα Austin Seven με αρκετες «προσωπικες πινελιες» απο τον Ισηγονη και καμποσες νικες σε αγωνες ηταν ο λογος που πρωτοπροσληφθηκε στην Austin), των μικρων και οικονομικων κινητηρων, της πληρους εκμεταλλευσης του διαθεσιμου χωρου και γενικοτερα οπαδος του ολου efficiency εφιαλτη του σημερα. Στα 50’s και εν μεσω μιας ακομη πετρελαϊκης κρισης, του ζητηθηκε απο την British Motor Company, στην οποια εργαζοταν εκεινη την εποχη, να κατασκευασει ενα μικρο, μη-ενεργοβορο οχημα μεταφορας εως και 5 ενηλικων (newsflash, δεν ειναι το μεγεθος που μετραει αλλα το πως το εκμεταλλευεσαι) για τις μαζες και fiat…Mini («fiat lux» ειναι το αντιστοιχο του δικου μας «γενηθητω φως»). Η αποδοχη του Mini απο τον κοσμο ηταν τετοια, που στα σχεδον 40 χρονια παραγωγης του πουληθηκαν σχεδον 5.3 εκατομμυρια αυτοκινητα, ενω σημαδεψε ανεξητιλα τα 60’s, γινομενο το βρετανικο αντιστοιχο του VW Beetle. Μικρο, οικονομικο, στυλατο, trendy, καταφερε να κερδισει ατομα ολων των ηλικιων και απο ολες τις ταξεις (ενα Austin Mini - Minor ηταν το δωρο γενεθλιων του Peter Sellers, απο τη συζυγο του) ενω εξυπηρετησε και με το παραπανω, τους σκοπους για τους οποιους δημιουργηθηκε, αφου πραγματι καλυπτε ολες τις αναγκες μεταφορας μιας οικογενειας, χωρις να ζηταει κατι περισσοτερο απο τα καθιερωμενα. Αλλα το χαρακτηριστικο που εβαλε το συγκεκριμενο αυτοκινητο βαθια στις καρδιες των απανταχου petrolheads, ηταν η μαγικη του ικανοτητα να στριβει χωρις αυριο και να νικα κατα κρατος οποιαδηποτε κατασκευη ακομα και απο το Zuffenhausen. Καταφερε να κερδισει 3 χρονιες το Rally Monte Carlo, να διακριθει στο RAC, αλλα και να κερδισει αναριθμητες διοργανωσεις ανα τον κοσμο.

BMW era… Η BMC ακολουθοντας το παραδειγμα της υπολοιπης, αλλωτε κραταιας, Βρετανικης αυτοκινητοβιομηαχανιας, (ξε)πουλησε στα 90’s οριστικα τα διακαιωματα και  μεσα παραγωγης της, για να διασωθει η οικονομια του Ηνωμενου Βασιλειου. Ευτυχως και σε αντιθεση με τις υπολοιπες βιομηχανιες που αγοραστηκαν απο Ασιατικα συμφεροντα, τα διακαιωματα του MINI περιηλθαν στην κατοχη της BMW, που εκεινη την εποχη εκανε shopping therapy και αγοραζε whatever it laid its eyes upon. Το 2001, παρουσιαστηκε η νεα γενια MINI και μεταξυ αλλων δραστικων αλλαγων, οπως οτι πλεον η επωνυμια ηταν γραμμενη με κεφαλαια γραμματα, το νεο μοντελο συνδυαζε τη ρετρο φινετσα της  βρετανικης μοδας του ’60, με τη νεα, τοτε, γενια κινητηρων Tritec με τις δεκαεξαβαλβιδες κυλινδροκεφαλες τους και τον ιδιομορφο μονο επι κεφαλης εκκεντροφορο, σε ατμοσφαιρικες και υπερτροφοδοτουμενες εκδοσεις (Prince λεγοτανε οι τελευταιες, αλλα μην προσπαθησετε ποτε να ψυχολογησετε τις ονομασιες που δινουν οι μηχανικοι στα δημιουργηματα τους), ενα αρκετα ακαμπτο πλαισιο (ερμαιο ομως των σκληρων αναρτησεων που το «μαλακωναν» μετα απο μερικες δεκαδες χιλιαδες χιλιομετρα) και την, κλεμμενη απο την E36, πισω Z-axle αναρτηση πολλαπλων συνδεσμων. Το αυτοκινητο αγαπηθηκε απειρως απο τους «γρηγορους» για την κοφτερη συμπεριφορα του στις στροφες και την απειρη βελτιωσιμοτητα του αλλα τα ραλλυ δεν ηρθαν ποτε και το πλαισιο και η ψαγμενη αναρτηση εμειναν καθαρα για χρηση σε mainstream, σχεδον ιδιωτικες διοργανωσεις και στο δρομο.

Rally Legend Revisited… Προ διετιας η MINI ανακοινωσε την προθεση της να επεκτεινει τη γκαμα μοντελων της, αναβιωνοντας το Countryman, μια επιμηκυμενη εκδοση του hatchback με 5 αντι για 3 πορτες, μεγαλυτερο χωρο αποσκευων και καποιες εκτος δρομου ικανοτητες, συνεπικουρουμενη απο την τετρακινηση. Αυτο, ομως, που δεν μας ειπε ποτε η MINI, ηταν το γεγονος οτι στο πισω μερος του κεφαλιου τους ειχαν τη δημιουργια μιας αγωνιστικης εκδοσης, βασισμενης στην Countryman (εξ’ου και το πλαισιο με χωρο για τετρακινηση), για να τρεξει στην κατηγορια WRC...του WRC (μπερδεμα οταν η main attraction και μεγαλη κατηγορια του πρωταθληματος εχει το ιδιο ονομα με το πρωταθλημα). Και ενω το πρωτο Mini ηθελε τον John Cooper του για να αποκτησει τη χαμενη δυναμη απεναντι στον ανταγωνισμο, η σημερινη εκδοχη του rally spec ΜΙΝΙ ειναι προετοιμασμενη απο την Prodrive (μια βρετανικη αγωνιστικη ομαδα που εχει εδρα το, γειτονικο στο Cowley, την ιστορικη εδρα της Mini, Banbury και αναριθμητες νικες σε καθε λογης διοργανωσεις, συμπεριλαμβανομενου του WRC με την Subaru) και ειναι πληρως συμφωνη με τους πολυαναμενομενους νεους κανονες της FIA για την κατηγορια, δηλαδη ελαχιστο βαρος με πληρωμα και υγρα τα 1240 kg, υπερτροφοδοτουμενο, αμεσου ψεκασμου κινητηρα 1,6 λιτρων, μηχανικη τετρακινηση με τρια διαφορικα και χειροκινητο σειριακο εξαρι κιβωτιο. Τα πληρωματα των δυο εργοστασιακων MINI Countryman JCW WRC (βαλτε και κανα αρτικολεξο παραπανω, μικρο βγηκε το ονομα) θα διαγωνιστουν για πρωτη φορα στο ραλλυ Σαρδηνιας, στην Ιταλια, που θα πραγματοποιηθει στις 5 - 8 Μαϊου 2011. Οι οδηγοι που επιλεχθηκαν για το ντεμπουτο (λεμε τωρα, αλλα ασχολιαστο) της MINI στο WRC, ειναι οι Dani Sordo και Kris Meeke, ισπανικης και βρετανικης καταγωγης αντιστοιχα, με καμποση εμπειρια στα ραλλυ αλλα οχι και εθνικες υπερπαραγωγες οπως οι προκατοχοι-οδηγοι του Mini Cooper S, Timo Makinen, Rauno Aaltonen, Paddy Hopkirk κτλ. Σημαντικο, βεβαια, για μενα, ειναι το γεγονος οτι περα απο τον μικρο σπανιολο, συμμετεχει ο Ιρλανδος Meeke, που περαν του οτι ξεκινησε σαν σχεδιαστης για την M-Sport (αγωνιστικη ομαδα που υποστηριζει τη Ford στο WRC), ειχε σαν μεντορα το θρυλικο Colin McRae, που περα απο μερικες δεκαδες κατεστραμενα αγωνιστικα των 600.000+€, προσεφερε απειρο θεαμα και οδηγηση που σε γυρνουσε χρονια πισω.

Mission Accomplished? Θα δειξει... Παντως η MINI εκμεταλλευομενη τα τεραστια κεφαλαια της γερμανικης αγκαλιας, την ορεξη των Αγγλων για επανοδο στους αγωνες, τους cheap-friendly κανονισμους της FIA αλλα και την πολυ καλη βαση του νεου MINI, φαινεται να εχει ολα τα εχεγγυα για να συνεχισει την πορεια που χαραξε ο Ισηγονης με το αρχικο Mini και να μεγαλουργησει για ακομη μια φορα, δειχνοντας στον ανταγωνισμο τι σημαινει British Motorsport. Καλο Πασχα, καλες γιορτες και προσοχη στα γελαδερα που βγαινουν στο δρομο αυτες τις μερες.

Featherweight (featherweight@rouamat.com)

Υ.Γ.: To αρχικο Mini θα κερδιζε για 4 συνεχομενες χρονιες το Monte Carlo, αλλα το 1966, τα Mini που διαγωνιστηκαν δεν περασαν τα qualifications της FIA και ετσι η νικη δοθηκε στη Citroen. Φετος, η MINI εχει την ευκαιρια να «παρει το αιμα της πισω» απο τους Γαλλους που πηραν ακομη μια νικη στα χαρτια, μεσα απο τα χερια των Βρετανων.