Το ονειρό σου η ζωή μου...

Η οικονομική κρίση αποτελεί σύνηθες φαινόμενο στις μέρες μας  επηρεάζοντας πολλούς παράγοντες και πολλές παραμέτρους. Ένας τομέας ο  οποίος είναι άμεσα επηρεασμένος από την κρίση αυτή είναι το ποδόσφαιρο. Η κάθε ομάδα αποτελείται από το διοικητικό συμβούλιό της, το οποίο μπορεί να χαρακτηριστεί και σαν πυραμίδα, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο πρόεδρος ο οποίος είναι υπεύθυνος για τις σημαντικότερες αποφάσεις . Εκτός από αυτό είναι και η κύρια πηγή οικονομικού εφοδιασμού στους παίκτες. Όταν όμως η οικονομία δεν πάει έτσι όπως τα περιμένει και το εισόδημα  του είναι κατώτερο του αναμενόμενου, ή πολύ απλά δεν θέλει να ισοπεδωθεί οικονομικά για να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του απέναντι στους παίκτες , τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Ξεκινάει η καθυστέρηση της μισθοδοσίας , γίνεται μείωση των συμβολαίων , αρχίζουν οι περικοπές στο ανθρώπινο δυναμικό τόσο μέσα όσο και έξω από το γήπεδο και τέλος ο προϋπολογισμός της χρονιάς υποδιπλασιάζεται  για να ανασταλεί η ζημιά που δημιουργήθηκε από αλλού.

 Στη συνέχεια έχουμε την άλλη πλευρά του νομίσματος, τους ποδοσφαιριστές , οι οποίοι ανάλογα με το επίπεδο που αγωνίζονται έχουν και καλύτερες απολαβές. Οι περισσότεροι από τους αυτούς, έχουν γυρίσει όλη την Ελλάδα για να μπορέσουν να κάνουν και αυτοί μία συγκομιδή και να εξασφαλίσουν  τα απαραίτητα για τη ζωή τους στα επόμενα χρόνια . Όταν είσαι λοιπόν σε μια ομάδα χρειάζεσαι τα απαραίτητα για να ζήσεις, δηλαδή κατοικία , τροφή και ένα μεταφορικό μέσο. Αυτά όλα  όσο απαραίτητα και αν είναι, υπάρχει πάντα η υποχρέωση ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Όταν όμως έρχεται η μέρα της μισθοδοσίας και τα λεφτά δεν είναι απλώς λιγότερα αλλά μηδαμινά τότε αρχίζουν οι εκκρεμότητες και οι υποχρεώσεις να γίνονται ολοένα και περισσότερες . Φτάνοντας σε σημείο να μην μπορεί να αντεπεξέλθει κανείς και στη συνέχεια να μην κατέχει ούτε τα άκρως απαραίτητα , η πίεση μεγαλώνει όταν ο ποδοσφαιριστής έχει και  οικογένεια να περιθάλψει . Μετά μπαίνει και ο ψυχολογικός τομέας με το άγχος να έχει κυρίαρχο ρόλο και υπάρχει ένας πλήρης αποπροσανατολισμός στον στόχο του ποδοσφαιριστή γιατί αρχίζει και μπαίνει στο μυαλό του η επιβίωση χάνοντας οτιδήποτε άλλο.

Σε κάθε άνθρωπο οι οικονομικές απολαβές που παίρνει είναι το στήριγμά του , είναι η βάση και η αρχή κάθε ονείρου , προγράμματος ή οποιασδήποτε προσωπικής επιθυμίας. Όταν αυτό το στήριγμα χάνεται τότε δεν υπάρχει συνέχεια.

Όταν λοιπόν, ο κάθε πρόεδρος κάνει οικονομικές περικοπές η ανθρώπινου δυναμικού καλά θα κάνει να σκεφτεί ότι αυτός μπορεί να βγάζει περισσότερα λεφτά, αλλά καταστρέφει κάποιου άλλου το όνειρο για ζωή.... 

Δημήτρης Ασλανίδης

daslanidis@rouamat.com

Five Plus One Elements: To the Back to the Flip!

  BMX Plus, Μάρτιος 1985: ο Jose “DeCat” Yanez, 25 χρονών τότε και το νεότερο μέλος της ομάδας Hutch αφήνει άφωνο το κοινό στο φινάλε μιας επίδειξης εκτελώντας το πρώτο full backflip με bmx. “ Most incredible freestyle trick ever”...που να ξέραν τι θα ακολουθήσει μετά από χρόνια.

  Μάιος 1997 στο Ordinary Extraordinary show: Ο Καναδός Jay Miron, ένας από τους καλύτερους  bmx riders θα προσπαθήσει σε ζωντανό πρόγραμμα να κάνει το πρώτο double ramp to ramp back flip. Με την δεύτερη προσπάθεια το εκτελεί άψογα. Το διπλό backflip επιχειρούσε και ο Yanez χρόνια πριν, με τη διαφορά όμως ότι μετά την περιστροφή κατέληγε και αυτός αλλά και το ποδήλατο του στο νερό. Δείτε το video...

Και έρχεται τώρα 28 Μαίου εν έτη 2011... Ο Jed Mildon 24 χρονών με αγάπη από το Taupo στη Νέα Ζηλανδία! Μέτα από 3 μήνες επιτυχημένων προσπαθειών, προσγειώνει άψογα το πρώτο triple backflip στο Unit T3 Mindtricks BMX Jam, ενώπιον κριτών για να μπει στο βιβλίο των ρεκόρ Guinness. Δηλαδή μετά απο 15-20 χρόνια θα 'ρθεί πάλι ένας 25αρης και θα πει “δε δοκιμάζω ένα δεκαπλό backflip”...Δείτε το video

Γιάννης Βασσάρας

gvassaras@rouamat.com

The game is afoot: Ελιτισμός και ευρύ κοινό

Αν το 2010 και το 2011 μείνουν στην ιστορία των E-sport, θα μείνουν ως τα χρόνια που το φαινόμενο του να βλέπεις άλλους παίκτες να παίζουν video games άλλαξε από μια “παρακμιακή” nerdy συνήθεια σε μία τακτική nerdy συνήθεια.

Και ενώ σε χώρες όπως η Νότια Κορέα το φαινόμενο  αυτό έχει εδραιωθεί εδώ και 10 χρόνια με πρωταγωνιστή  το Starcraft, με την άφιξη του Starcraft 2 ο θεσμός του Spectator άνθισε και άρχισε να επηρεάζει το χώρο του PC gaming. Τουρνουά παγκόσμιας κλίμακας αλλά και local ανταμείβουν τους γνωστούς παίκτες με τεράστια χρηματικά ποσά ενώ ο σχολιασμός του streaming έχει γίνει τόσο δημοφιλής που επαγγελματίες σχολιαστές είναι συχνό φαινόμενο.

Όλο αυτό έχει αρχίσει να επεκτείνετε και έξω από τον κόσμο του Starcraft. Δεκάδες χιλιάδες άτομα μπαίνουν σε σελίδες όπως το Justin.tv (όχι αγαπητέ hater,καμία σχέση με τον Bieber) για να παρακολουθήσουν τουρνουά Street Fighter 4,Marvel vs Capcom 3 και Mortal Kombat 9 και όπως φαίνεται ακόμα και τα fighting games έχουν αρχίσει να αποκτούν το δικό τους κοινό. Αλλά και η κοινωνία φαίνεται πως είναι έτοιμη να δεχτεί τα E-sports ως μια αποδεκτή, ηδονοβλεπτική συνήθεια για να περνάς το χρόνο σου,όπως ακριβώς και τα κανονικά σπορ.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Αλλά γιατί να κάτσω να σου εξηγήσω; Δεν έχεις καν την δική σου στήλη ή το δικό σου Blog.

Τι σχέση έχει; Ακριβώς. Καμία. Αν όμως έχεις αφιερώσει χρόνο στο να μάθεις ένα παιχνίδι ώστε να φτάσεις σε ένα ανταγωνιστικό επίπεδο τότε σίγουρα θα έχεις δει σχόλια όπως αυτά.

“Το τάδε είναι overpowered” 
“Και γιατί νομίζεις ότι η γνώμη σου μετράει,@$#!%!& σκουπίδι. Ούτε καν Platinum Division δεν είσαι.”

Ναι σίγουρα η γνώμη ενός ατόμου που δεν έχει ιδέα από last hit, ή κάποιου που δεν ξέρει ότι το MK9 έχει κουμπί για block δεν έχει μεγάλη βάση αλλά θα μπορούσαμε να γίνουμε πιο δεκτικοί και ευγενικοί. Αν με ρωτήσεις θα σου πω ότι ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να κερδίσεις και μόνο εκεί βρίσκω τη χαρά του παιχνιδιού. Αλλά μπορώ να καταλάβω κάποιον που είναι καινούργιος σε ένα game ή κάποιον που απλά να περάσει την ώρα μετά από την δουλειά.

Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να γίνεις επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ή μπασκετμπολίστας. Αλλά αυτό δεν αποτρέπει το κοινό από το να αγαπήσει το άθλημα. Ίσως γιατί δεν θα αξιολογήσει την γνώμη σου με το αν έχεις παίξει επαγγελματικά ή αν έπαιζες στην ομάδα του σχολείου σου. Ο μέσος οπαδός του ποδοσφαίρου δεν μπορεί να ρίξει μισό σουτ ή να δώσει μια σωστή πάσα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα πάει να παίξει μπάλα με τους φίλους του και ούτε θα τον κράξει κανένας γι' αυτό.

Αυτός είναι ο λόγος που η αντιμετώπιση της competitive community προς το casual κοινό πρέπει να αλλάξει εάν θέλουμε να αλλάξει η κοινωνικοπολιτική αντιμετώπιση του hobby μας.

Χαρίλαος Χυτάς

cchitas@rouamat.com

The Geek Limbo: Wii U!

Λίγο πριν το κλείσιμο της φετινής E3, η Nintendo έκλεψε την παράσταση παρουσιάζοντας τη νέα της κονσόλα με τίτλο Wii U κερδίζοντας έτσι όχι μόνο τις εντυπώσεις αλλά και το βραβείο για το πιο σαχλό όνομα κονσόλας όλων των εποχών (γουίουυυ!). Δείτε το βίντεο της παρουσίασης παρακάτω.

Η βασική απορία της πλειοψηφίας που είδαν το βίντεο είναι αν μιλάμε για μία νέα κονσόλα η απλά για ένα νέο controller καθώς δεν έγινε η αποσαφήνιση από την Nintendo και πολλοί βιάστηκαν να πουν ότι η Nintendo δεν κατάφερε να ικανοποιήσει τις προσδοκίες του κόσμου. Προφανώς και μιλάμε για μια νέα κονσόλα, απλώς έγινε η αρχική παρουσίαση του controller και των νέων δυνατοτήτων και τρόπων παιξίματος που προσφέρει. Η κυκλοφορία του Wii U έτσι και αλλιώς, δεν αναμένεται σε λιγότερο από ένα χρόνο οπότε το hardware του και τα games που θα το συνοδέψουν δεν είναι έτοιμα ακόμα. Τα χαρακτηριστικά του Wii U είναι τα εξής αν και μέχρι την κυκλοφορία του ενδέχεται να αλλάξουν:

Γραφικά: Ειδικά σχεδιασμένο chip AMD RV770 (WOLF) που λειτουργεί στα 766Mhz κατασκευασμένο με λιθογραφία 32nm process 1398 Gflops, εφοδιασμένο με 512ΜΒ μνήμης τύπου XDR2.

Επεξεργαστής: Ειδικά σχεδιασμένος IBM Power 6 (FOX) κατασκευασμένος με λιθογραφία στα 32nm. Διαθέτει 4 πυρήνες με καθένα να έχει δυο συμμετρικά hardware threads και η συχνότητα του επεξεργαστή να μπορεί να φτάσει στα 3,5GHz

Οπτικό μέσο: Ειδικά σχεδιασμένο τύπου δίσκοι (δεν είναι σίγουρο ακόμα άμα μιλάμε για Bluray drive) και συμβατότητα με δίσκους Wii.

Αποθηκευτικό χώρος: Δίσκος 2,5'' χωρητικότητας 250/320GB , επεκτάσιμος μέσω καρτών SD/SDHC

Χειριστήρια: 4 USB 2.0 θύρες και συμβατότητα με όλων των τύπων controllers του Wii.

H Nintendo κατά τη γνώμη μου απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι το gaming δεν είναι θέμα γραφικών αλλά νέων εμπειριών. Σίγουρα η Sony και η Microsoft θα κυκλοφορήσουν κονσόλες που θα ξεπεράσουν σε ισχύ το Wii U αλλά από τη στιγμή που το Wii U θα έχει υποστήριξη και από άλλα studio ανάπτυξης παιχνιδιών (πράγμα που συμβαίνει πρώτη φορά), θα δούμε τίτλους που βλέπουμε μόνο σε Xbox και Playstation να προσαρμόζονται στο τρόπο παιξίματος του Wii U προσφέροντας έτσι στους gamers νέες εμπειρίες και όχι μόνο σε πιο family-friendly τίτλους που έχουμε συνηθίσει από το Wii.

Βαγγέλης Σωφρονάς

vsofronas@rouamat.com

Η κουτσομπόλα μέσα μου: Μορφές...

2011 όσο πάμε και χειρότερα! Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος πραγματοποιήθηκε ο διαγωνισμός   playmate. Η διαφήμιση έλεγε συντονιστείτε την Τετάρτη για να δείτε τις 12 κουκλάρες-θεές-εξωτικάά πλάσματα και όλοι περιμέναμε να δούμε κάτι που δεν έχουν ξαναδεί τα μάτια μας. Η περιέργεια μας ήταν μεγάλη δεν μπορώ να πω αλλά μόλις ανοίξαμε την τηλεόραση πάθαμε σοκ. Τι ήταν όλες αυτές? Εξωτικά πλάσματα σίγουρα. Με ράμφη και περίεργες φάτσες. Κρίση περνάνε και τα playmate. Που πήγαν οι ωραίες γυναίκες, οέο! Μήπως ωρίμασαν και σκέφτηκαν ότι δεν αξίζει να χάνουν την ώρα τους στον διαγωνισμό? Μπορεί, αλλά αυτό που είδαμε ήταν λίγο τρομακτικό και αντί να μας προειδοποιήσουν μας έκαναν να νομίζουμε ότι θα δούμε κάτι καλό. Κάθε χρόνο και πιο χάλια. Μάλλον εξαφανίστηκαν οι ωραίες. Αλλά και τα φαβορί του διαγωνισμού πάλι δεν βγήκαν. Κάτι σαν στημένο μυρίζει. Δεν θα γίνουν και τα καλλιστεία φέτος και υποτίθεται ότι θα μαζευόταν πολλές ωραίες κοπέλες. Έπιασε πάτο ο διαγωνισμός φέτος. Και πάλι βγήκε μία κοπέλα που θα κάνει δυο τρεις φωτογραφίσεις και αυτό ήταν... Του χρόνου μακάρι να στρώσουν τα πράγματα!

Πηνελόπη

penelope@rouamat.com

PEEPING TOM: Αγανακτισμένοι, κάθε αρχή και δύσκολη!

Τα ΜΜΕ  της χώρας –τα διαδικτυακά τουλάχιστον- έχουν ασχοληθεί εκτενέστατα με το κίνημα των αγανακτισμένων και έχουν ακουστεί όλες οι απόψεις και όλες οι πλευρές, γεγονός που έχει δημιουργήσει από μόνο του σύγχυση. Ωστόσο, υπάρχει σοβαρότατος λόγος ακόμη και γι αυτό. Ο καθένας προσπαθεί να ερμηνεύσει με το δικό του τρόπο μία πλήρη αοριστία η οποία, όπως και οτιδήποτε στον κόσμο αυτό έχει τα θετικά του και τα αρνητικά του.

                

Προφανώς και όλοι χαιρόμαστε που, έστω και με τον τρόπο αυτό ο Έλληνας σήκωσε κεφάλι και πρέπει να σκεφτούμε ότι καμία αρχή δεν είναι ολοκληρωμένη. Για τον Έλληνα γαρ η αντίδραση κατά πρόσωπο είναι κάτι πολύ καινούργιο, όπως είναι και η ομαδικότητα. Παρ’ όλα αυτά καινούργια για τον Έλληνα δεν είναι ούτε η κριτική ούτε η απόλυτη στάση ούτε οι υψηλότατες απαιτήσεις, σκοπιές που αντανακλώνται σε οποιαδήποτε «δημοσιογραφική» και μη κριτική του κινήματος. Επίσης, το γεγονός ότι το κίνημα δεν είναι προσανατολισμένο κομματικά και πολιτικά με τη στενή έννοια είναι δείγμα μιας ενότητας που οι Έλληνες δείχνουν σπάνια και κατά κανόνα σε κρισιμότατες καταστάσεις.

                

Ωστόσο, χαρακτηριστικό του Έλληνα είναι και η «μπακαλιά», το άρπα κόλα το χειριζόμαστε στα δάχτυλα. Πρωταρχικές έννοιες στον ανθρώπινο συλλογισμό είναι –ή θα έπρεπε να είναι- ο σκοπός και η αιτία. Αποδεδειγμένα, για κάποια πράγματα, και ιδιαίτερα όταν μιλούμε για συναισθήματα -όπως είναι και η αγανάκτηση, δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε την αιτία και πολλές φορές δεν έχει και νόημα, δεν έχει σκοπό θα έλεγε κανείς! Αντίθετα όμως, ο σκοπός πάντα θα έπρεπε να είναι προσδιορισμένος καθαρά από συμφεροντολογική και εγωιστική άποψη, ιδιότητες που είναι ανόητο να αρνηθούμε.

Πιο εστιασμένα λοιπόν, όσον αφορά το κίνημα των αγανακτισμένων, προσωπικά κατανοώ πλήρως το γεγονός ότι δεν μπορούν να προσδιορίσουν το λόγο της αγανάκτησής τους η οποία είναι συνισταμένη πολλών παραγόντων, το 80% των οποίων μας κρύβουνε. Συνεπώς, είναι μάταιο να κατηγορούμε τους ξεσηκωμένους που δεν ξέρουν ακριβώς γιατί είναι εκεί γιατί, για ακόμη μία φορά το φταίξιμο δεν είναι δικό τους. Και στην τελική, δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω γιατί μία πράξη που υποκινείται από το συναίσθημα και όχι από τη λογική είναι κατακριτέα.

                

Παρ’ όλα αυτά οι ίδιοι οι αγανακτισμένοι θα έπρεπε να προσδιορίσουν τι θέλουν να πετύχουν, από το πιο ακραίο πράγμα όπως είναι η κατάρριψη του πολιτικού συστήματος όπως το ξέρουμε, μέχρι το πιο απλό, όπως πρόωρες εκλογές ή ακόμη και πιο συγκεκριμένες λύσεις, όπως φορολόγηση της εκκλησίας –που θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα ζητούσα προσωπικά-. Εν πάση περιπτώσει, η πρόταση αυτή δε γίνεται για να κριτικάρω το κίνημα ούτε για να υποδείξω τι λείπει, είναι απλά μια ιδέα για το να πετύχει το κίνημα αυτό που θέλει: Κάτι! Οτιδήποτε!

ΥΓ. ή αλλιώς «ήρθε η ώρα για την ΄΄άποψη΄΄ της Σοφίας!»: Το ΚΚΕ κράτησε τη χειρότερη στάση απέναντι στους αγανακτισμένους. Φέρθηκαν σα μικρά παιδιά που τους πήραν κάτι. Η επανάσταση, οποιασδήποτε μορφής, δεν είναι ίδιον ενός κόμματος ούτε «κτήμα» της.

                                                                                                

Σοφία Πυργιώτη
spyrgioti@rouamat.com

Η ντεμέκ μουσική γωνιά: Από μικροί στα κόλπα...

Τι γίνεται άραγε όταν δώσεις σε ένα μικρό παιδί, ένα μουσικό όργανο;  Ε, μερικές φορές τίποτα απολύτως. Άλλες φορές πάλι, ο κόσμος γυρνά ανάποδα.

Όλα τα μωρά στην πιστά. Ο τυπάκος με το μπάντζο είναι 8 χρονών! 8!

Πιο μικρός δε γίνεται.

Όσο μεγαλώνουν, τόσο ξεφεύγουν.

Αυτός έχει βάλει cheat, δεν εξηγείται αλλιώς.

Δεν έχω λόγια.

Άμα ζεις στο Nashville, έτσι είναι.

Αυτά για σήμερα. Και μια και μπήκε ο Ιούνιος, καλό μας καλοκαίρι!

Τα λέμε σε μια βδομάδα...

Άρης Μανωλίδης

amanolidis@rouamat.com