ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ.

Και σ' αυτό προβληματικοί?!

Τι πήγε στραβά με μας? Γιατί άργησε ακόμη και η σεξουαλική επανάσταση στην Ελλάδα? Λέω να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή για να μπορέσουμε να μιλήσουμε εμπεριστατωμένα για το εδώ και τώρα, την Ελλάδα και το Σήμερα. Follow me!

Ο Alfred Kinsey, ο αφανής πυροδότης της σεξουαλικής επανάστασης ξεκίνησε τις μελέτες του από το 40 ακόμη, όπου ήταν και η πρώτη φορά που κλήθηκαν οι άνθρωποι να μιλήσουν ανοιχτά αλλά και με επιστημονική χροιά για τη σεξουαλική τους ζωή. Το τι χαμό δημιούργησε μπορούμε όλοι να το φανταστούμε...! Ο σοφός Kinsey λοιπόν είπε ότι για να καταλάβεις τη βαθιά κουλτούρα και μαζική ψυχοσύνθεση μιας χώρας, αρκεί να μελετήσεις την πορνογραφία της. Από το 60 και μετά το σεξ έπαψε -στην Αμερική και στην Ευρώπη τουλάχιστον- να είναι ταμπού και να παίρνει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαφήμιση, το μάρκετινγκ (προσωπικοτήτων κατά βάση) και την ψυχαγωγία. Φτάνουμε λοιπόν επιγραμματικά στο 2011 όπου η σεξουαλική μόδα τείνει στο "κατάλληλο-επιθυμητή η γονική συναίνεση" και στην -περιστασιακή- γυναικεία ομοφυλοφιλία.

Τι γίνεται όμως όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα? Υπάρχει πρόβλημα? Και αν υπάρχει, γιατί υπάρχει?

Νομίζω ότι ακόμη και οι νεώτεροι από μας αντιλαμβανόμαστε έστω τα απομεινάρια της πατριαρχικής ελληνικής κοινωνίας, άλλοι τα ζούμε ακόμη. Για τα τυπικά -και τους σκεπτικιστές!- ας δούμε λίγο το σεξουαλικό-κοινωνικό παρελθόν μας.

Πήγαινε πίιιιισω....!

Πίσω στις ταινίες της Βουγιουκλάκη, στο γάμο των γονιών και των παππούδων μας και στο θρυλικό πλέον "καμάκι" των Ελλήνων του '80 (το οποίο περιγράφεται εξαιρετικά στο ντοκιμαντέρ "κολοσσοί του έρωτα", το προτείνω!). Τότε που ο προορισμός της Ελληνίδας ήταν ο γάμος και του Έλληνα η εξουσία. Και να που τα πράγματα άλλαξαν εντελώς από το 90 και μετά, παρ' όλα αυτά η σημερινή μας σεξουαλική συμπεριφορά έχει ένα κατιτί ελληνικό!

Στους άντρες είναι σχετικά προφανές ότι έχει μείνει το κατάλοιπο στην εξουσία. Ο Έλληνας έχει την εξουσία να την πέσει σε όλες και όταν οι γυναίκες του πουν όχι στο 99%(και θα δούμε γιατί!) θα ρίξει το φταίξιμο οπουδήποτε αλλού εκτός από τη δικιά του μέθοδο και τρόπους. Αποζητά το ρόλο του κυνηγού  και στα πρώτα ραντεβού θα κάνει ότι περνάει από το χέρι του για κρατήσει το ρόλο του κύριου, του άντρα, το πάνω χέρι. Κάθε του σεξουαλική επιτυχία θα γίνει "πρωτοσέλιδο¨στους κύκλους του όπου θα σερβιριστεί με κάθε λεπτομέρεια (και λίγη παραπάνω). Υπάρχει η άποψη ότι ο Έλληνας άντρας αν κάνει σεξ και δεν το πει πουθενά είναι σαν να μην το έκανε καθόλου.

Ο Έλληνας θεωρεί κατοχυρωμένο του δικαίωμα το απροκάλυπτο μάτι -"αφού δε σε βιάζω, δε σε προσβάλλω"- και δε θα κάνει τίποτα για να το κρύψει από κανένα. Το μάτι στην Ελλάδα είναι σαν αποδεικτικό στοιχείο ανδρισμού και καθιέρωσης alpha male.

Να ένα ζήτημα που απασχολεί τελικά περισσότερο τον άντρα στην Ελλάδα από την καθαυτή ευχαρίστηση του σεξ: Ο αγώνας για το alpha male. Ο Έλληνας έχει μεγαλώσει από μικρός σε ένα περιβάλλον όπου είναι βασιλιάς (Ελληνίδα μάνα το τεκμήριο μου!), πάντα στο επίκεντρο και με τη συνήθεια να γίνονται όλα με τον τρόπο του. Βγαίνοντας από το στενό οικογενειακό περιβάλλον αρχικά απαιτεί και μετά διεκδικεί από όλο του τον περίγυρο την ίδια συμπεριφορά. Αυτό που τους χαρακτηρίζει εν γένει είναι το σύμπλεγμα madonna whore (

http://en.wikipedia.org/wiki/Madonna%E2%80%93whore_complex)

. Η γυναίκα που έχουν δίπλα τους θέλουν να αναλαμβάνει μετά από κάποιο καιρό χρέη μάνας. Να τους μαλώνει, να τους προσέχει, να τους βάζει όρια  γιατί έτσι έχουν μάθει να τους συμπεριφέρονται οι γυναίκες του περιβάλλοντός τους.

 

Τι θα έλεγε ο Kinsey γι' αυτό?

Στην ελληνική πορνογραφία απεικονίζονται άντρες μεσήλικες, κλασσικές ελληνικές φιγούρες που -αν ρωτήσεις τις γυναίκες- δε θεωρούνται και "κελεπούρια" και γυναίκες νέες, όμορφες με τάση να εξευτελίζονται. Να σημειώσω εδώ ότι εξευτελισμό δε θεωρώ το γεγονός ότι κάνουν σεξ αλλά ότι κάνουν, από την πλευρά ευχαρίστησης της γυναίκας, άνισο σεξ. Δε δίνεται δηλαδή και ιδιαίτερη σημασία στο πως ο ταξιτζής θα ευχαριστήσει τη φοιτήτρια αλλά στο πώς η όμορφη φοιτήτρια στο one night stand της θα θέλει με κάθε τρόπο να ευχαριστήσει ανιδιοτελώς το "φίλο" που δε θα ξαναδεί.

Του λόγου το αληθές?

Και αν θεωρείτε αγόρια μου ότι σας έκρινα σκληρά, κάντε λίγη υπομονή για να δικαιωθείτε για το τρέξιμο που φάγατε τόσα χρόνια από τις Ελληνίδες, ξεκινώντας από τις συμμαθήτριές σας!

Για την Ελληνίδα το σεξ είναι ακόμη ταμπού. Αν κρυφακούσετε συζητήσεις γυναικών στα 20, θα τρομάξετε από τη στάση που έχουν με το σώμα τους(και δεν εννοώ την εικόνα τους) όταν το ίδιο το σώμα βάζει στην ηλικία αυτή προτεραιότητα το σεξ. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι οι Ελληνίδες δέχονται εώς και αποζητούν την ταπείνωση είτε στη σεξουαλική πράξη είτε στη σχέση τους: οι ίδιες έχουν τύψεις που απολαμβάνουν το σεξ και περιμένουν να τιμωρηθούν γι' αυτό από το σύντροφο ή από την ίδια την κοινωνία. Συνεπώς, τους είναι και δύσκολο να ανταποκριθούν στο φλερτ των αντρών με αποτέλεσμα να ζητούν επιβεβαιώσεις συνεχώς μέχρι να ανταποκριθούν εν τέλει και σεξουαλικά.

Ένα άλλο γνώρισμα της Ελληνίδας είναι η ανάγκη της να δικαιολογείται, άλλη μια απόρροια των τύψεών της. Θα αποδώσει τη φυσιολογική σεξουαλική συμπεριφορά της στο αλκοόλ, στην πεσμένη της αυτοπεποίθηση, στους γονείς της, σε πρώην συντρόφους της. Το θλιβερότερο είναι ότι μια τέτοια δικαιολογία περιμένει και ο περίγυρος της αν αρχίσει να δραστηριοποιείται περισσότερο στο σεξουαλικό τομέα. 

Επίσης, η Ελληνίδα συμφωνεί κοινωνικά με τη λογική του νυφοπάζαρου. Η εμφάνιση της Ελληνίδας κραυγάζει σεξ, προκαλεί και η ίδια επιλέγει μέρη που αυτή της η εικόνα θα φανεί όσο περισσότερο και σε όσους περισσότερους γίνεται(βλ. μπουζούκια!).

Παρ' όλα αυτά, αυτή της η εικόνα δίνει το εντελώς αντίθετο μήνυμα από αυτό που θέλει να στείλει. Οι περισσότερες γυναίκες στην Ελλάδα, όταν ψάχνουν για παρτενέρ, στοχεύουν στο "έτερον τους ήμισυ¨ και όχι στην ευχαρίστηση του σεξ. Ωστόσο, πολλές φορές θα το επιλέξουν έχοντας άλλο απώτερο σκοπό  από την ¨ελεύθερη¨ κατάσταση που -ξεκάθαρα- προσφέρει ο παρτενέρ τους. Καταλήγουμε έτσι να έχουμε δύο ανθρώπους που με το ίδιο μέσο αποσκοπούν σε ένα διαφορετικό αποτέλεσμα, κατάσταση η οποία κατά τη γνώμη μου καταλήγει πολύ άδικα και απογοητευτικά και για τους δύο.

Έτσι καταλήγει ο Έλληνας άντρας να μην καταλαβαίνει τι θέλουν οι γυναίκες! ....Και τον δικαιώνω αφού, ο ίδιος τουλάχιστον θεωρώ ότι είναι πολύ ξεκάθαρος από την πλευρά του.

Τι θα έλεγε ο Kinsey γι'αυτό?

Δύσκολη απόφαση αφού κανενός τύπου ελληνικής παραγωγής πορνογραφία δεν απευθύνεται σε γυναίκες. Ωστόσο, ακόμη και η εθνική μας πορνοσταρ προσπαθεί να δικαιολογήσει με όλους τους πιθανούς τρόπους τις δουλειές της: κακοί γονείς, κακοί μάνατζερ, κακοί καμεραμέν που την οδήγησαν στο "βούρκο¨ αποποιούμενη έτσι όλες της τις επιλογές και τις ευθύνες που αυτές πυροδοτούν. Βλέποντας όμως τη στάση των γυναικών που συμμετέχουν καταλήγω και πάλι στο συμπέρασμα ότι η σεξουαλική "ταπείνωση¨ κρατά την πρωτιά.

Η σεξουαλικότητα είναι ένας κοινωνικός ,αφού μιλούμε για αλληλεπίδραση ατόμων, τομέας στον οποίο η ελληνική κοινωνία δεν κατάφερε ακόμη να ωριμάσει καθώς από την απόλυτη πατριαρχική κοινωνία του '80 πηδήξαμε στην απόλυτα φιλελεύθερη κοινωνία του '00 και 20 χρόνια πραγματικά δεν είναι πολλά για τη ριζική αλλαγή μιας νοοτροπίας και κατά συνέπεια μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Ρε μπαμπά.... γιατί σε μας όλα τα δύσκολα?!

Σοφία Πυργιώτη

Η ντεμέκ μουσική γωνιά: Wasting Light.

ΚΟΣΜΕ! HE’S BACK!

ΠΟΙΟΣ?

ΑΥΤΟΣ!

Ο κύριος στην εικόνα, για όσους από εσάς δεν γνωρίζετε, είναι ο Dave Grohl. Έγινε διεθνώς γνωστός την περίοδο των 90s ως ο drummer των Nirvana. Στις μέρες μας είναι γνωστός ως ο τραγουδιστής,  ρυθμικός κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος των Foo Fighters.

Πολλά έχουν συμβεί  από την κυκλοφορία του πρώτου τους album “Foo Fighters” το 1995. Καταρχάς, όλα τους τα album έχουν γίνει πλατινένια ή  χρυσά, αρκετές φορές σε διαφορές χώρες, (το “In your Honor” του 2005 έγινε πλατινένιο στην Αμερική, διπλά πλατινένιο στην Αγγλία και Ιρλανδία, τριπλά πλατινένιο στην Αυστραλία και τον Καναδά, και χρυσό  στη Σουηδία(?). Όχι και άσχημα έτσι? Ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα της μπάντας όμως  είναι η συναυλία που έδωσε στο Wembley Stadium του Λονδίνου  τον Ιούνιο του 2007 όπου, εμφανίστηκαν για δυο συνεχόμενες ήμερες, μπροστά σε 90.000 άτομα την κάθε μέρα, που είχαν εξαφανίσει τα εισιτήρια της συναυλίας 24 ώρες μετά την κυκλοφορία τους. Με λίγα λόγια έγινε αυτό: 

Πανικός.

Μετά από αυτή τη συναυλία, την όποια ο Dave Grohl χαρακτηρίζει ως “ Η στιγμή που σταμάτησε να είναι ο πρώην drummer των Nirvana και ξέφυγε πλέον από τη σκιά του Kurt Cobain”, η μπάντα έπαθε ένα γενικό τραλαλά και αποφάσισε να επιστρέψει στις ρίζες της. Αρχικά επανένταξε τον πρώην κιθαρίστα τους, Pat Smear, ο όποιος είχε φύγει το 1997 μετά το δεύτερο τους album. Έπειτα αποφάσισαν ότι δεν θέλουν να συνεχίσουν να ηχογραφούν με τα σύγχρονα, ψηφιακά μηχανήματα, όποτε τα βάλανο στην άκρη, βγάλανε τον παλιό τους εξοπλισμό και ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις στο γκαράζ του Grohl. Βαλε και την επιλογή του παραγωγού Butch Vig, ο όποιος διετέλεσε παραγωγός σε album των Garbage, Nirvana, Sonic Youth, L7, The Smashing Pumpkins, The Subways, Muse και Green Day μεταξύ άλλων, και το αποτέλεσμα είναι το Wasting Light.

Η αλήθεια είναι ότι είχα παρά πολύ καιρό να ενθουσιαστώ τόσο με μια καινούργια κυκλοφορία και στις 17 Ιανουαρίου, όπου η μπάντα ανέβασε ένα teaser 30 δευτερολέπτων στην σελίδα της, έκανα σαν 6χρονο που μόλις άνοιξε το Χριστουγεννιάτικο του δώρο και βρήκε ένα PlayStation 3 και 8 παιχνίδια. Στις 12 Φεβρουαρίου βγήκε ένα καινούργιο video clip για το “White Limo” με συμμέτοχη του Lemmy από Motorhead (συμμετέχει μόνο στο video clip, δεν παίζει στο τραγούδι). Σειρά είχε το φανταστικό “Rope” που κυκλοφόρησε ως single στις 23 Φεβρουαρίου. Στις 11 Απριλίου, μετά από μια ζωντανή εμφάνιση στο The Daily Show για την παρουσίαση του δίσκου, το Wasting Light κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο και την επομένη ημέρα ήταν διαθέσιμο στα δισκοπωλεία. Ανακοινώθηκε επίσης, ότι η μπάντα διέλυσε την αυθεντική, αναλογική ηχογράφηση και έκρυψε κομμάτια της μέσα στις θήκες του καινούργιου cd.

Ας δούμε λοιπόν τι έχουν να μας πουν οι Foo Fighters με αυτή την καινούργια κυκλοφορία τους.

Bridge Burning: “These are my famous last words” φωνάζει ο Grohl και ξεκάνει ζεστά το έβδομο studio album των Foo Fighters.  Στο συγκεκριμένο κομμάτι φαίνεται ότι η μπάντα αποφάσισε να πειραματιστεί με πιο “heavy” ήχους. Δυνατή εισαγωγή και κουλέ, μελωδικό αλλά δυνατό ρεφρέν. Η προσθήκη τρίτης κιθάρας φαίνεται ότι συμβάλλει πολύ στον ήχο της μπάντας.

Rope: Ένα ακόμα original τραγούδι για τα δεδομένα της μπάντας. Εισαγωγή και κουλέ που θυμίζουν το “Light Grenades” των Incubus, το rhythm section σπάει κόκαλα με το groove του, ρεφρέν άκρως μελωδικό και ένα σόλο, (που δεν συνηθίζεται από τη μπάντα), απλό και όμορφο. Σε γενικές γραμμές από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου.

Dear Rosemary: Άλλο ένα κομμάτι γεμάτο groove-ατές μελωδίες, αυτή τη φορά με την προσθήκη του Bob Mould στα φωνητικά και τις κιθάρες. Θα τολμούσα να πω ότι το κομμάτι πλησιάζει, μουσικά, τον alternative ήχο από μπάντες σαν τους Arctic Monkeys σε κάποια σημεία αλλά καταφέρνει να κρατήσει τον χαρακτήρα των Foo Fighters.

White Limo: Τι να πω για αυτό το κομμάτι? Από την αρχή μέχρι το τέλος το κομμάτι αγγίζει απάτητα, για την μπάντα, μουσικά πεδία. Παραμορφωμένα, σχεδόν punk φωνητικά, κραυγές, δυνατές κιθάρες και γενικά πολύ “rock star” ύφος. Προσωπικά το λάτρεψα. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Alandria:  Ίσως το αγαπημένο μου κομμάτι από αυτόν τον δίσκο. Ο Grohl σβήνει προσωρινά το Caps Lock στη φωνή του και γραφεί ένα κομμάτι μελωδικό και groove-ατό σε κλασσικό rock μοτίβο. Ύμνος. Και ίσως το επόμενο single του cd.

These Days: Παρόμοιο κομμάτι με το Alandria. Ήρεμη εισαγωγή, όμορφες φωνητικές γραμμές, και ξαφνικά.. CAPS LOCK. Μου θύμισε εποχές  “In your Honor” και συγκεκριμένα μου ήρθε στο μυαλό το “Resolve”.  Ακουστέ το ρεφρέν και θα με καταλάβετε.

Back & Forth: Και αυτό μου θύμισε τα παλιά, αυτή τη φορά την “There is Nothing Left to Lose” εποχή. Δυνατό, χαρούμενο rock κομμάτι, όπως μας είχαν συνηθίσει. Επίσης ο τίτλος του τραγουδιού θα χρησιμοποιηθεί και για το ντοκιμαντέρ με θέμα την καριέρα τους, που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες.

A matter of Time: Όσο πειραματικά ήταν τα 4-5 πρώτα κομμάτια του δίσκου, άλλο τόσο νιώθω ότι με τα τελευταία γυρνάνε στον κλασσικό τους ήχο. Κλασσικές μελωδίες, ίσως το πιο μέτριο κομμάτι στον δίσκο.

Miss the Misery: Άλλο ένα πολύ ωραίο κομμάτι γραμμένο για live.  Άδω κυριαρχούν αποκλειστικά οι μελωδίες, και όχι ο δυναμισμός, αλλά καταφέρνει να γραπώσει τον ακροατή και να τον πείσει να το ακούσει. Δευτέρα φωνητικά από τον Fee Waybill και ένα ακόμα όμορφο σόλο μας προετοιμάζουν για το κλείσιμο του album.

I should have known: Απίστευτο κομμάτι, με τον Novoselic (πρώην μπατίστας των Nirvana) να παίζει μπάσο και ακορντεόν, τον Rami Jaffee στα πλήκτρα και την Jessy Greene στο βιολί. Η εισαγωγή μου θύμισε λίγο τους Black Keys αλλά το υπόλοιπο τραγούδι είναι αριστούργημα.

Walk: Κρυμμένος θησαυρός του album? Το πιστεύω. Όλο το τραγούδι είναι ένα ταξίδι στην ιστορία της μπάντας. Σε κλασσική Foo Fighters γραμμή, απίστευτος ήχος, με κάνει να αναρωτιέμαι γιατί όλοι οι υπόλοιποι μουσικοί επενδύουν τόσο πολύ στην τεχνολογία για ηχογραφήσεις. Ένας απίστευτος τρόπος να τελειώσει ένα απίστευτο album.

Σε γενικές γραμμές το λάτρεψα. Άμα σας άρεσε η μπάντα θα το λατρέψετε και εσείς. Αν πάλι, δεν σας άρεσε, μια ακρόαση ίσως να σας αλλάξει γνώμη.  Επίσης, εκτός από το ντοκιμαντέρ που ανέφερα παραπάνω, η μπάντα κυκλοφόρησε στις 16 Απριλίου μια συλλογή με διασκευές στα αγαπημένα τους τραγούδια. Δεν το άκουσα ακόμα αλλά ενδεχομένως να αξίζει.

Κλείνοντας θέλω να ξεκινήσω μια παράδoση. Κάθε εβδομάδα που θα γράφω το καινούργιο άρθρο θα φτιάχνω και μια playlist με τραγούδια που ακούω αυτή την περίοδο, καινούργιες και παλιές κυκλοφορίες. Ορίστε η μουσική της εβδομάδας.

Τα λεμέ σε μια εβδομάδα! Take care.

Άρης Μανωλίδης

Editorial: Αναδιάρθρωση τώρα (?)

Θυμάμαι εκείνες τις καλές εποχές που κοιτούσα το ημερολόγιο και σκεφτόμουν τις διακοπές του Πάσχα και το πως και πόσο ωραία θα περάσω. Πολύ παραπάνω δε το αρνάκι και τα κοψίδια, τις λαμπάδες, τα γλέντια και γενικότερα την καλοπέραση και την χαλάρωση. Για να είμαι ειλικρινής και τώρα ακόμα αυτά σκέφτομαι, αλλά με μόνη διαφορά ότι δεν μπορώ να χαλαρώσω τελείως, αφού ακόμη και εν μέσω αυτής της εποχής μιλάμε για αναδιάρθρωση. Αυτό που με εκπλήσσει είναι η επιμονή μερικών ατόμων (κρυφά συμφέροντα much?) στην λογική της αναδιάρθρωσης του χρέους και στην συνεχή ανικανότητα (τυχαίο?) της κυβέρνησης να αποτρέψει τέτοιου είδους φήμες και τις συνέπειες τους.

Την Κυριακή 17 Απριλίου ο πρώην Πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης, δήλωσε στην εφημερίδα “Το Βήμα της Κυριακής”, ότι η αναδιάρθρωση τους χρέους είναι πλέον μονόδρομος καθώς αν δεν επιτευχθεί αυτό, θα συνεχίσουμε να έχουμε υποχρέωση, απλά προς τους διεθνείς οργανισμούς που μας “στήριξαν” έναντι των ομολογιούχων τραπεζών του εξωτερικού. Αμέσως επόμενο ήταν λοιπόν τα πολιτικά παρασκήνια να πάρουν φωτιά και τα spreads να τιναχθούν στα ύψη. Συγκεκριμένα μέλη της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ έσπευσαν να κατηγορήσουν τον πρώην Πρωθυπουργό, λέγοντας πως έξω από τον χορό είναι πολύ εύκολο να κάνουμε κρίσεις και οφείλω να συμφωνήσω μαζί τους. Ειδικά ο συγκεκριμένος πολιτικός, ο οποίος μας εξευρωπάϊσε εν μέρει και την ίδια στιγμή μας υπερχρέωσε με Ολυμπιακούς αγώνες και υιοθέτησε μία πολιτική, που αποτελεί μέχρι και σήμερα case study δημιουργικής λογιστικής, θα έλεγα ότι το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να μιλάει εκεί που πρέπει και όσο πρέπει αντιλαμβανόμενος και τις πολιτικές συνέπειες του λόγου του. Στα spreads τώρα, είχαμε 10ετούς ομολόγου να κινείται στις 1080 μονάδες βάσεις, του 5ετούς στις 1582 μονάδες βάσης και τους 2ετους στις 1724 μονάδες βάσης. Αλλά έτσι είμαστε στην Ελλάδα "Sky is our Limit!".

Αυτό που με ανησυχεί ιδιαίτερα βέβαια, είναι το γεγονός ότι όταν τα υπόλοιπα γουρούνια(λογοπαίγνιο ε?) κινούνται στις 650 μονάδες βάσης το πολύ, εμείς το πάμε για ρεκόρ γκίνες! Αυτό λοιπόν που προσπαθώ να καταλάβω είναι γιατί τέτοιο κόλλημα με την χώρα μας;

Σαν να μην μας έφταναν όλα αυτά βέβαια έρχεται η έκθεση της ΤτΕ με νούμερα τα οποία δυσκολεύομαι να πιστέψω για να είμαι ειλικρινής, αφού το 3% ύφεση και κάτι τις παραπάνω από 15% ανεργία όχι μόνο δεν μου φαίνονται αληθινά, αλλά δεδομένης της εικόνας έξω μου μοιάζουν καλά! Σε κάθε περίπτωση ακόμη και ο ίδιος ο κ. Προβόπουλος σημείωσε ότι η αναδιάρθρωση θα απέβαινε επιζήμια για την οικονομία μας εν γένει.

Επειδή όπως ξέρετε δεν μπορώ να αντισταθώ και να μην μιλήσω θέλω να θέσω τα εξής ερωτήματα. Πρώτον, η Ν.Δ., το ΣΥΡΙΖΑ και το ΛΑΟΣ που είναι, πήραν ρεπό για τις διακοπές; Και δεύτερον, μόνο το ΚΚΕ δίνει το παρόν, αλλά ακόμη ένα συλλαλητήριο στην πλατεία Συντάγματος τι μπορεί να επιτύχει πέρα από κυκλοφοριακή συμφόρηση;

Το χειρότερο βέβαια απ' όλα όσα διάβασα αυτές τις μέρες ήταν οι δηλώσεις του κ. Ρόμπερτ Ζέλικ πρόεδρου της Παγκόσμιας Τράπεζας που δήλωσε ότι να μην εκπλαγούμε αν πυροδοτηθεί νέα παγκόσμια κρίση λόγω ραγδαίας αύξησης τιμών στα τρόφιμα! Εγώ θεωρώ ότι δεν θα έπρεπε σαν Έλληνες να ανησυχούμε αφού ούτε και με τις υπάρχουσες τιμές μπορούμε να τα αγοράσουμε!

Πάσχα έρχεται και ακούω για βροχές και καταιγίδες παντού! Ακόμη και ο καιρός τα έχει μαζί μας μου φαίνεται. Πάντως μην πτοείστε, και στον φούρνο μια χαρά γεύση θα 'χει!

Καλή εβδομάδα και Καλό Πάσχα σε όλους!

Υ.Γ. Εγώ λέω φέτος λέω να συνδυάσουμε θρησκευτικά έθιμα και πολιτικό ακτιβισμό μαζί! Τα αβγά δεν θα είναι κόκκινα αλλά βαμμένα σαν ελληνικές σημαίες! Για την ανάσταση μας βέβαια δεν ξέρω γιατί εγώ αυτή την στιγμή νιώθω πως κλίνουμε περισσότερο σε σουβλισμένο αρνάκι παρά σε μεσσία που θα φέρει την αλλαγή!

Κωνσταντίνος Μουράτης

kmouratis@rouamat.com

Το κλουβί με τις τρέλες!

Τον τελευταίο καιρό έχω παρατηρήσει μια νέα μόδα στην τηλεόραση, να προβάλει και να στηρίζει αγώνες ΜΜΑ (Mixed Martial Arts)! Οι διαγωνιζόμενοι αποτελούν τα καμάρια διάφορων συλλόγων kick boxing, Jiu Jitsu, karate κτλ οι οποίοι μάχονται μέσα σε ενα "κλουβί", όπως θέλουν να ονομάζουν. Ανοίγω λοιπόν την τηλεόραση μετά τα μεσάνυχτα για να δω το EFL battle show που γινόταν στη Θεσσαλονίκη. Μετά από λίγη ώρα αρχίζει με έπαρση η παρουσίαση των "μαχητών" με ηχητικά playback σαν να πηγαίνουν στο πόλεμο και ξεκινάει ο αγώνας με αδέσποτα uper και άσσους μέχρι να πιαστούν αγκαλιά και ένας από τους δύο να κάνει πρώτος το knock down με τυπάδες από το κοινό να φωνάζουν !. To αποτέλεσμα? Σέρνονται κάτω μέσα στα αίματα από τις ανοιχτές μύτες και φρύδια, bloody hell δηλαδή!!!. Πριν τον αγώνα ένας δημοσιογράφος σχολίασε ενθουσιασμένος "Το Star βάζει το ΜΜΑ στο χώρο που του ανήκει" . Αναρωτήθηκα λοιπόν, πέρα από το εμπορικό του όλου πράγματος, αν μπορείς να κλείσεις τις πολεμικές τέχνες σε αν κλουβί και να της παρουσιάζεις ανοίγοντας κεφάλια. Και ρωτάω εγώ "Αυτός είναι ο χώρος το πολεμικών τεχνών?", "Αυτό διδάσκουν οι πολεμικές τέχνες?" Η σκληρή δουλειά δε γίνεται μόνο σωματικά με ατέλειωτες ώρες προπόνησης του στυλ no pain !!! Yπάρχει και το πνευματικό κομμάτι που πολλοί το έχουν ξεχάσει νομίζω! Αυτό το κομμάτι λοιπόν πλάθει χαρακτήρα, ήρεμο, σεμνό πάντα όμως σε επαγρύπνηση για να σε σώσει σε μια δύσκολη κατάσταση! Βάζοντας λοιπόν την πολεμική σου τέχνη, που πρεσβεύει κάτι μεγάλο για σένα εφόσον της έχεις αφιερώσει κομμάτι από τη ζωή σου, σε ένα "κλουβί" αυτομάτως δεν την υποβιβάζεις? Μετά το τέλος του αγώνα παράγοντες, προπονητές και λοιπά κτηνώδη τέρατα μπήκαν και αυτοί στο "κλουβί" και αγκάλιαζαν τον μέσα στα αίματα ( αίματα 2x ) Σαλονικιό νικητή με το ψευδώνυμο Tsamour -Lee- dis ! Όλοι καταλάβαμε που παραπέμπει ...! Γιατί τέτοια μεγαλομανία στις πολεμικές τέχνες...?

Γιάννης Βασσάρας

How fit are you?

Πόσο φιτ είμαστε τελικά? Δεν έχει και πολύ σημασία καθώς στο RouaMat η άθληση είναι μέσα μας και σκοπεύουμε να σας το δείξουμε κάνοντας αυτό που ξέρουμε να κάνουμε καλά! Να γράφουμε... Καλωσορίζω λοιπόν τους δύο νέους αθλητικογράφους του μπλογκ, τον Δημήτρη Ασλανίδη που γνωρίζει εκ των έσω τα "συμβατικά" αθλήματα και τον Γιάννη Βασσάρα με την πιο extreme αθλητική στήλη!

Κωνσταντίνος Μουράτης

Κι αν σου κάτσει...?

Είναι μεγαλη τυχη να εχεις να περιγραψεις εναν συναρπαστικό αγωνα ποσο μαλλον εναν αγωνα champions league , τη μεγαλυτερη διασυλογικη διοργανωση της Eυρωπης καθως αποτελειται απο την ελιτ των πληρεστερων ευρωπαικων ομαδων.  Ο αγωνας  ηταν αναμεσα στη FC Schalke 04 που αγωνιζεται στο γερμανικο πρωταθλημα (bundesligua), και την περσινη κατοχο του τροπαιου του champions league, Internazionale η οποια αγωνιζεται στην ιταλια (serie A) ενα απο τα τρια καλυτερα πρωταθληματα στον κοσμο. Kαθεμια ομαδα εχει την δικη της σεβαστη ιστορια, αλλα απο εκει και περα ο νικητης που θα προκριθει στην επομενη φαση ειναι μονο ενας. Αξιοσημειωτο επισης ειναι οτι σημειωθηκαν 7 τερματα στο πρωτο παιχνιδι και 3 στο δευτερο. Στον πρωτο αγωνα που διεξαχθηκε στην ιταλια η Ιντερ φαινομενικα θα ειχε το πανω χερι και στα πρωτα λεπτα του αγωνα αυτο φανηκε καθως οι γηπεδουχοι ειχαν μεγαλυτερη ωρα την μπαλα στα ποδια τους και ηταν αυτοι οι οποιοι ανοιξαν τον δεικτη του σκορ. Αυτο συνεβη οταν, στο τριακοστο λεπτο ο Dejan Stankovic εκμεταλλευτηκε λαθος του τερματοφυλακα της Schalke Neuer , ο οποιος βγηκε απο  την περιοχη του προσπαθωντας και αυτος με την σειρα του να διωξει την μπαλα με το κεφαλι. Ετσι ο πανταχου παρων Stankovic βρισκομενος στο κεντρο του γηπεδου σουταρε την μπαλα με βολ πλανε στον αερα και βρηκε απροετοιμαστο τον γερμανο goalkeeper, σκοραροντας ενα απο τα πιο εντυπωσιακα γκολ της χρονιας. Παρ’ ολα αυτα η γερμανικη ομαδα δεν παρατησε τον αγωνα,  συνεχισε με τον ιδιο ρυθμο το παιχνιδι και δικαιωθηκε καθως δεν ισοφαρισε μονο εις διπλουν, αλλα βγηκε και μπροστα στο σκορ κανονοντας την αντιπαλο της να φαινεται ομαδα δευτερης κατηγοριας με το σκορ να τελειωνει 2-5.

 http://www.youtube.com/watch?v=5wAyfnvfbis

Στον επαναληπτικο αγωνα στην γερμανια η Ιντερ ηταν αυτη που επαιζε με την πλατη στον τοιχο και ειχε την αποστολη να ανατρεψει το σκορ. Ομως θελοντας και μη, οταν πρεπει να βαλεις πολλα γκολ εχεις περισσοτερους παικτες στην επιθεση αφηνοντας τα μετοπισθεν ακαλυπτα με αποτελεσμα να κινδυνευεις να δεχτεις γκολ σε περιπτωση αντεπιθεσης . Και βεβαια αυτο ακριβως εκανε η ομαδα της Schalke, επαιξε πιο αμυντικα εν γνωση οτι οι Ιταλοι θα βγουν να πιεσουν βγαινοντας ετσι στην επιθεση με πολυ καλυτερες προυποθεσεις  νικωντας και τον αγωνα στην εδρα της με 2-1 αφηνωντας ετσι τους περσινους πρωταθλητες ανικανους να συνεχησουν την πορεια τους στη διοργανωση. Απο την πλευρα της η Schalke γραφει ιστορια εχοντας χρονια ολοκληρα να φτασει τοσο ψηλα σε αυτη τη διοργανωση. Ο συνδυασμος των εμπειρων παικτων οπως ο Raul Gonzales, πρωην παικτης της Real Madrid, της ασταματητης δουλειας σε ατομικο και ομαδικο επιπεδο μαζι με τον ενθουσιασμο και την συνοχη των νεοτερων παικτων αποτελουν την τελεια συνταγη για τη διμιουργια μιας πετυχημενης ομαδας. Η Schalke ειναι μια ομαδα που δεν προσφερει πολυ θεαμα, κοιταει το αποτελεσμα, δουλευει πολυ μεσα στο γηπεδο και παιζει πιο σιγουρα, γενικα εχει τα χαρακτηριστηκα μιας κλασικης γερμανικης ομαδας χωρις αυτο να ειναι απαραιτητα κακο. Η προσωπικη μου αποψη ειναι οτι ο καθενας εχει δικαιωμα να ελπιζει σε κατι καλυτερο ποσο μαλλον καποιος που το αξιζει και προσπαθει πολυ για να το πετυχει. Ποτε δεν ξερεις τι σου επιφυλασσει το μελλον και η ομαδα απο το Westfallen  μπορει να αλαξει τα τωρινα στερεοτυπα...

Δημήτρης Ασλανίδης

In Sweden we trust!

Είναι γεγονός οτι μόλις ανοίξει λίγο ο καιρός, οι περισσότεροι στην χώρα μας σκέφτονται το καλοκαίρι, τις παραλίες και όλα τα συναφή. Και ενώ εδώ οι επιχειρηματίες ετοιμάζονται για την θερινή σεζόν, στις βορειότερες άκρες της Ευρώπης  ετοιμάζονται για το μεγαλύτερο LAN party στον πλανήτη. Μα φυσικά μιλάω για το Dreamhack Summer.

Το Dreamhack ξεκίνησε στις αρχές του ‘90 στο ισόγειο ενός σχολείου και δεν ήταν τίποτε παραπάνω από μια συνεύρεση συμμαθητών και φίλων που είχαν ένα κοινό ενδιαφέρον για τους υπολογιστές και τα video games. H βάπτιση του event έγινε το ‘94 όταν μεταφέρθηκε στο κυλικείο του σχολείου. Από εκεί και πέρα ο αριθμός των επισκεπτών αυξήθηκε δραματικά καθώς και η σημαντικότητα του στο χώρο των video games και των e-sports. To 2006 το Dreamhack μπήκε στα ρεκόρ Guinness ως το μεγαλύτερο LAN party στον κόσμο. Το 2007 απονεμήθηκε τιμητική πλακέτα στους διοργανωτές από το δήμο του Jönköping (try to spell that) για τον σημαντικό ρόλο που διαδραματίζει στην οικονομία της περιοχής. Το Dreamhack Winter 2010 έθεσε τον πήχη πιο ψηλά με  13.292 υπολογιστές και  17.768 επισκέπτες.

Τι έχουμε λοιπόν για το 2011;  Έχει ήδη ανακοινωθεί ότι το prize pool θα αγγίξει τα 220.000 δολάρια. Το Bloodline Champions προσπαθώντας να διευρύνει το κοινό του ανακοίνωσε τουρνουά με συνολικά έπαθλα αξίας 10.000 δολαρίων, ενώ η Riot ανακοίνωσε το τέλος της season 1 του League of  Legends και έπαθλα  που φτάνουν τα 100.000 δολάρια. Η Blizzard μετά την επιτυχία του Starcraft 2 το 2010, συνεχίζει με έπαθλα γύρω στα 60.000 δολάρια. Επίσης δεν θα λείψει το κλασσικό πλέον Quake Live. Και το καλύτερο είναι ότι ακόμα δεν έχουν ανακοινωθεί όλοι οι τίτλοι!

Αν, λοιπόν, θεωρείτε τα video games κάτι παραπάνω από έναν τρόπο για να περάσετε το χρόνο σας, τότε 18 με 21 Ιουνίου η Σουηδία είναι το απόλυτο place to be.

Χαρίλαος Χυτάς

cchitas@rouamat.com